Lens

Ik kreeg vandaag telefoon. Van een madam met een zwaar, mij niet geheel onbekend, Duits accent. Zou het kunnen? Jawel! Nieuws van mijn lens! Eindelijk! Dan toch! Na drie maanden radiostilte wist ze te melden dat de lens niet zou worden hersteld.

– *slik* Exscuseer? –

Neen, er zou gewoon een nieuw exemplaar worden opgestuurd! Jawel, u hebt goed gehoord. Een Nieuw Exemplaar.

Dus vraag ik bij deze graag uw permissie om eens ergerlijk luid van Hoera te roepen! Yes, there is a god, people! Nu ja, mijn schaapjes zijn nog niet op het droge. Ik moet nog altijd een grote UPS vrachtwagen zich voor mijn deur zien materialiseren waaruit, begeleid door engelenkoren en zonneschijn, een levermeneer in een kraaknet UPS uniform stapt en mij Het Pakje overhandigt.

Hm. Het lijkt erop dat mijn Nikon 18-200VR de geest heeft gegeven. De autofocus van de lens lijkt niet meer te werken. Dat betekent dat ik manueel moet focussen wat niet echt handig is. Die lens heb ik ondertussen bijna 2 jaar in mijn bezit. Dus net nog binnen garantie. Ik heb die indertijd gekocht bij geheugenkaart.be en ik ben er tot nu toe altijd zeer tevreden van geweest. Ergens vind ik het wat vreemd dat die autofocus nu stopt met werken want ik heb mijn camera de laatste maanden nauwelijks nog in de hand genomen.

Oorlog. Niets zo onmenselijk. Terwijl in Peking de Zomerspelen van start zijn gegaan, de bakkeleiende politici in ons eigen kikkerlandje het er even van nemen en de modale belg warmere oorden op zoekt, is het kruidvat in de Kaukasus nog maar eens ontploft.

Wat is Zuid-Ossetië? Wie zijn de Ossetiërs? En waarom breekt er in een regio waarvan de meesten nog nooit gehoord hebben, opeens oorlog uit? Wel, de uitleg laat ik aan Michel over. Wat mij meer treft is de berichtgeving. Want op het VRT nieuws zien we wel tanks over straten door straten rijden, troepen marcheren en veel rookwolken. De rest wordt aan de verbeelding overgelaten. Wat wij zien van een oorlog wordt immers per definitie bepaald door wat men, al dan niet bewust, voor de lens laat komen en het verhaal dat men daar dan aan hangt. Hoeveel mensen sneuvelen daar nu eigenlijk? Zijn die gevechten écht zo zwaar? Wel, zonder beeld blijft het een abstract gegeven. In vroegere tijden was dat zeker zo. Oorlog betekende toen heroïek. Vandaag weten we wel beter. En dankzij het internet reist de gruwel quasi ongefilterd de wereld rond.

Zo. De nieuwe lens is besteld en betaald. Het is dan toch een Nikkor 18-200mm geworden. Na een nachtje slapen heb ik de knoop gewoon doorgehakt. Degelijk materiaal en al.

Nu hoop ik dat die ik die morgen thuis mag aantreffen. Morgenavond trek ik immers met Vincent richting Gentse Feesten voor een optreden van Gorki op Boomtown. Har! Ik kan al bijna niet wachten. Van de Feesten kan ik anders niet genoeg krijgen, ’t is maar dat ik te weinig kansen benut om er naartoe te trekken. Shame.

Hm. Dit weekend op Cactus heb ik flink wat plaatjes met mijn D50 geschoten. Ik heb nog altijd maar één lens en dat is de standaard Nikkor 18-55mm kitlens die bij het toestel zat. Op zich geen slechte lens, maar dit weekend werd mij pijnlijk duidelijk dat de lens toch een beperking is. Uiteraard is dat dan het bereik van het ding. Het afgelopen jaar heb ik gemerkt dat ik graag foto’s vanop een afstand neem. Ik ben niet iemand die snel met zijn camera op zijn onderwerp ga zitten. Een nieuwe lens dus. Ik heb nu op dit moment volgend gevalletje op het oog: