Lens

Ik kreeg vandaag telefoon. Van een madam met een zwaar, mij niet geheel onbekend, Duits accent. Zou het kunnen? Jawel! Nieuws van mijn lens! Eindelijk! Dan toch! Na drie maanden radiostilte wist ze te melden dat de lens niet zou worden hersteld.

– *slik* Exscuseer? –

Neen, er zou gewoon een nieuw exemplaar worden opgestuurd! Jawel, u hebt goed gehoord. Een Nieuw Exemplaar.

Dus vraag ik bij deze graag uw permissie om eens ergerlijk luid van Hoera te roepen! Yes, there is a god, people! Nu ja, mijn schaapjes zijn nog niet op het droge. Ik moet nog altijd een grote UPS vrachtwagen zich voor mijn deur zien materialiseren waaruit, begeleid door engelenkoren en zonneschijn, een levermeneer in een kraaknet UPS uniform stapt en mij Het Pakje overhandigt.

Afin, eerst en vooral moet  ik dus het lege doosje van de vorige lens en het garantiebewijsje opsnorren en het geheel gewoon naar hen opsturen. Dan zorgen zij voor de rest.

Hm. De doos ligt in mijn boekenkast. Zo ver zijn we al. Maar waar zijn al die papiertjes die daar bij horen te zitten?

Urgh.

Hm. Het lijkt erop dat mijn Nikon 18-200VR de geest heeft gegeven. De autofocus van de lens lijkt niet meer te werken. Dat betekent dat ik manueel moet focussen wat niet echt handig is. Die lens heb ik ondertussen bijna 2 jaar in mijn bezit. Dus net nog binnen garantie. Ik heb die indertijd gekocht bij geheugenkaart.be en ik ben er tot nu toe altijd zeer tevreden van geweest. Ergens vind ik het wat vreemd dat die autofocus nu stopt met werken want ik heb mijn camera de laatste maanden nauwelijks nog in de hand genomen.

Ik heb al verschillende dingen geprobeerd.

• De knop op mijn D50 body als op de lens staat op AF. De focus zou dus moeten werken
• Als ik de 50mm prime op de body schroef, dan werkt de autofocus wel. Hetzelfde met een 17-72mm.
• Ik heb al geprobeerd om de lens er een aantal keer op te schroeven maar zonder resultaat.
• Ik heb de camera op en afgezet, de VR af en aangezet maar dat levert niets op.
• Ik heb op het resetknopje op de onderkant van de body geduwd maar dat geeft geen verschil.
• Tenslotte heb ik de lens op de D70 van mijn broef geschroefd maar ook daar geeft de autofocus geen teken van leven.

Gisteren  heb ik op de trouw van Joke en Vincent wat foto’s genomen met de 50mm prime dus met de body lijken er alvast geen problemen te zijn.

Gelukkig is er tegenwoordig twee jaar garantie. Het toeval wil dat die termijn in juli verstrijkt.

Ligt het aan mij of heb ik de laatste weken gewoon last van slechte karma? Na een kapotte gsm, een kapotte grafische kaart nu een kapotte lens. Eurgh! is mijn gevoel dan.

Oorlog. Niets zo onmenselijk. Terwijl in Peking de Zomerspelen van start zijn gegaan, de bakkeleiende politici in ons eigen kikkerlandje het er even van nemen en de modale belg warmere oorden op zoekt, is het kruidvat in de Kaukasus nog maar eens ontploft.

Wat is Zuid-Ossetië? Wie zijn de Ossetiërs? En waarom breekt er in een regio waarvan de meesten nog nooit gehoord hebben, opeens oorlog uit? Wel, de uitleg laat ik aan Michel over. Wat mij meer treft is de berichtgeving. Want op het VRT nieuws zien we wel tanks over straten door straten rijden, troepen marcheren en veel rookwolken. De rest wordt aan de verbeelding overgelaten. Wat wij zien van een oorlog wordt immers per definitie bepaald door wat men, al dan niet bewust, voor de lens laat komen en het verhaal dat men daar dan aan hangt. Hoeveel mensen sneuvelen daar nu eigenlijk? Zijn die gevechten écht zo zwaar? Wel, zonder beeld blijft het een abstract gegeven. In vroegere tijden was dat zeker zo. Oorlog betekende toen heroïek. Vandaag weten we wel beter. En dankzij het internet reist de gruwel quasi ongefilterd de wereld rond.

Dipfico’s reactie liegt er dan ook niet om. Als fotograaf ben je evenzeer deelnemer. Enerzijds omwille van wat je anderen laat zien. Op Flickr kan je heelder sets zien van oorlogs- en andere fotografen. Van de meetingrooms waar presidenten en generaals elkaar ontmoeten, tot op het slagveld zelf. Betrokken word je sowieso.

We mogen dan allemaal collectief en heel diplomatiek het hoofd schudden, de oorlog zal daarom niet stoppen. Laat het alsjeblieft geen tweede Joegoslavië worden. Want die brok gruwel zijn we nu nog volop aan het verteren.

Zo. De nieuwe lens is besteld en betaald. Het is dan toch een Nikkor 18-200mm geworden. Na een nachtje slapen heb ik de knoop gewoon doorgehakt. Degelijk materiaal en al.

Nu hoop ik dat die ik die morgen thuis mag aantreffen. Morgenavond trek ik immers met Vincent richting Gentse Feesten voor een optreden van Gorki op Boomtown. Har! Ik kan al bijna niet wachten. Van de Feesten kan ik anders niet genoeg krijgen, ’t is maar dat ik te weinig kansen benut om er naartoe te trekken. Shame.

Nu. Vanavond houden we het nog even rustig. TV op JimTV met Cruise Control op de achtergrond in een boekje duiken. Secretum van Monaldi & Sort; poging twintigduizendtachtighonderddertien om nog eens wat verder te geraken.

Hm. Dit weekend op Cactus heb ik flink wat plaatjes met mijn D50 geschoten. Ik heb nog altijd maar één lens en dat is de standaard Nikkor 18-55mm kitlens die bij het toestel zat. Op zich geen slechte lens, maar dit weekend werd mij pijnlijk duidelijk dat de lens toch een beperking is. Uiteraard is dat dan het bereik van het ding. Het afgelopen jaar heb ik gemerkt dat ik graag foto’s vanop een afstand neem. Ik ben niet iemand die snel met zijn camera op zijn onderwerp ga zitten. Een nieuwe lens dus. Ik heb nu op dit moment volgend gevalletje op het oog:

Nikon AF-S 55-200mm f4-5.6 AF-S VR DX

Ik denk niet dat dat veel uitleg behoeft. Waarom geen Sigma 28-300mm f3.5-6.3 DG Macro? Wel, mijn broer heeft die sinds kort maar ik vind hem wat tegenvallen. Ermee omgaan heeft nogal wat weg van een koffiemolen. In het diepe bereik valt de kwaliteit van de foto’s wat tegen (het kan natuurlijk ook aan de kunsten van mijn broer gelegen hebben). Verder vind ik de VR op de Nikkor een zeer interessante feature voor het compenseren van mijn toch niet al te stabiele hand. Tenslotte is een Nikkor lens sowieso kwalitatief superieur aan andere merken, schijnt het toch. Het nadeel is dan weer dat ik bij het dichte werk van lens ga moeten wisselen. Maar dat lijkt me niet zo’n heel groot bezwaar. Kwestie van omstandigheden op voorhand goed in te schatten zeker?

Een extra lens betekent ook een nieuwe cameratas want mijn heup/schoudertasje is wel heel erg klein. Daar ligt de keuze al vast: een Lowepro slingshot AW 200. Een rugzak of schoudertas vind ik onhandig. Die slingshot laat toe om met één beweging de camera uit de tas te halen en heeft ruimte zat. Ideaal dus, denk ik zo, voor op de Gentse Feesten en de rest van de zomer.