Spel

Like Charlie is een Gentse Indie videogame studio. Pas begonnen. Hun debuut was Marie’s Room. De blurb op hun website:

Marie’s Room is a short story exploration game about an unconventional friendship between two classmates. You play as Kelsey, remembering Marie’s room as it was twenty years ago. But something’s off. What happened to Marie?

Dit spel is eigenlijk een kleine point ’n click adventure die je in een half uur uit kan spelen. De charme zit in de premise en de sterkte van het verhaal. Als Kelsey probeer je te achterhalen wat er met Marie is gebeurd door haar kamer te doorzoeken.

Gisteren was er de allereerste Grote Kerstkaarting. Een net sigarenkistje vol klutters was de inzet waar negen gegadigden naar dingen. Geheel gepimped (avondkledij!) speelden we keihard. Blinds die om het halfuur omhoog gingen en beperkte rebuys maakten het spelletje nog interessanter. Ik ben als derde geëindigd en kon aanspraak maken op een klein deel van de pot. Niet slecht gedaan, denk ik dan. Volgend jaar beter!

Iemand ooit WarGames gezien? Een film waar een tiener inbreekt op de computers van de Amerikaanse defensie en per ongeluk een thermonucleaire oorlog begint. Het leukste deel van de film was in de War Room waar rijen en rijen officeren achter ingewikkelde machinerie zaten en er grote schermen hingen vol data en kaarten waarop je de bewegingen van de raketten en de bommenwerpers zag. Het gaf je allemaal echt het gevoel alsof elk moment de atoombommen je om de oren zouden suizen. Persoonlijk vond ik het één van de betere films. Al was het maar om dit deze geschoten werd in 1983, putje koude oorlog in een jaar dat de wereld – onwetend – een paar keer op het randje stond.

Vanavond hebben we nog eens Lach je rijk van stal gehaald. Ooit hadden mijn ouders dit spelletje aangeschaft en om de één of andere duistere reden heeft het een pak succes bij familie en vrienden. Op zich heeft het spelletje niet zoveel om het lijf. Het heeft veel weg van een ganzenspel en monopoly. En daar houdt zowat elke vergelijking mee op want verder dan dobbelstenen laten rollen en hopen dat het geluk aan je zijde is, gaat het eigenlijk niet. Persoonlijk kon het spelletje mij boeien – en nu klink ik als een ouwe sok – toen ik jonger was maar tegenwoordig vind ik het geritsel met papiergeld eerder vermoeiend en verre van diepgaand. Geef mij maar een spelletje Carcassonne of Kolonisten van Catan!