Film

Ik denk dat ik flink wat jaren van mijn adolescentie grotendeels gespendeerd heb in het Half-Life universum. Gordon Freeman, Black Mesa, de Combine, City 17, Alix Vance, Dr. Breen, G-Man,… Ik heb ongeveer alles gespeeld wat er te spelen viel. Alleen, het ontbreekt een beetje aan een versie op het witte doek. Of een TV serie. Want als je kijkt naar gelijkaardige futuristische telenovelles (Battlestar Galactica, Stargate Atlantis,…) dan leent het dystopische toekomstbeeld van Half Life zich daar toch geweldig toe. Alleen, juist omdat het zo’n fantastisch spel is, en omdat verfilmingen vaak een vieze nasmaak laten, lijkt in de afgelopen 10 jaar niemand bereid te zijn om zijn/haar hand voor zo’n project in het vuur te steken.

Vreest niet, want een paar onafhankelijke internet filmmakers wagen zich aan een beperkt on line project om Half Life in een verfimde vorm te brengen. In de eerste plaats was de serie bedoeld om nieuwe opnametechnieken te te leren, maar ze zijn wel zo vriendelijk om het resultaat on line te gooien.

The Escape From City 17 short film series is an adaptation based on the Half Life computer game saga by Valve Corporation. Originally envisioned as a project to test out numerous post production techniques, as well as a spec commercial, it ballooned into a multi part series. Filmed guerilla style with no money, no time, no crew, no script, the first two episodes were made from beginning to end on a budget of $500.

De eerste vrijgegeven 5 minuten vind ik alvast bijzonder knap in mekaar steken. Bekijk vooral in HD!

Ah ja, sinds een week of wat hebben we in Brugge eindelijk ook een fnac! In de drie verdiepingen van het voormalige ING kantoor op de Markt werd de volledige speelgoedwinkel geïnstalleerd. Vandaag zijn we eens gaan verkennen. En natuurlijk hadden we beter onze portefeuille thuis gelaten.

Ik heb gekocht: My name is red van Orhan Pamuk, The Kite Runner van Khaled Hosseini en van mijn schat heb ik een film gekregen, 1492: Conquest of Paradise. Zij heeft dan weer meteen een hoesje voor haar nieuwe iPod gekocht en een stevige pil van een fotoboek.

De nieuwe winkel had ook wel wat aantrok want ondanks het weer en het feit dat het zondagmiddag was, kon je er op de koppen lopen. En er worden nu nog een pak mini-optredens in het Fnac-café gegeven om de opening te vieren en al.

Ik mag mezelf trouwens ook sinds vanmiddag Fnac Lid noemen. Voor 10 euro tekende ik meteen voor drie jaar voordelen, kortingen en what-not. Mja, dat spaarvarken van mij begint ondertussen een Somalische lijn te krijgen.

Ik denk dat Karel het allemaal al verwoord heeft.

Gisteren hadden wij aldus afgesproken voor een zoveelste film night. Wij, dat waren Karel, Eline, Mirthe, Wouter, Sara, Greet, Tim en mezelve. Afspraak aan de Sfinx waarna het via een klein omwegje richting McDonalds ging voor een klein fastfoodgelag. Daarna trokken we naar de Decascoop (of Kinepolis Gent) om daar van de nieuwste Indy te genieten.

En ja, hij… is… goed! Fantastisch zelfs. Klasse. Ik was wat sceptisch over het feit dat de Nazi’s door de Ruski’s zouden zijn vervangen. En ik was even bang dat het een hele film lang gezeik zou zijn van “Wat zijn wij oud!” Maar al bij al viel het mee. Uiteindelijk kon de film mijn aandacht vasthouden van A tot Z. En dat zegt wel iets over de kwaliteit. Veel actie en humor zoals we dat gewend zijn. En natuurlijk ook een pak CGI want we leven nu eenmaal in zulke tijden. Maar de typische speelse no-brainer sfeer is bewaard gebleven. Alleen, naar mate het verhaal vorderde bleek het uitgangspunt steeds verder en verder gegrepen te zijn. De apotheose was bijzonder imposant en de spanningsboog ernaartoe was heel mooi opgetrokken, maar toch bekroop mij het gevoel dat het met heel wat minder bombardie nog een stuk beklijvender zou zijn geweest.

Afin, zeker de moeite waard om te bekijken!!

O ja, Wouter wees ons erop dat Spielberg iets heeft met koelkasten. Telkens er een frigo in beeld zou komen, dan loopt het in de 5 minuten die volgen serieus fout. Tijd om nog eens nostalgisch te worden en de volledige DVD box in huis te halen!

• Standard operating procedure — (tags: documentary film politics)
• Fluency Admin at deanjrobinson.com — (tags: wordpress admin Themes)
• YouTube – Making of the Computer Graphics for Star Wars (Episode IV) — (tags: youtube “star wars”)
• YouTube – Doom – TI-83 Style — (tags: youtube doom)
• YouTube – Apogee / id Software TV Interview – 1992 — (tags: youtube games)
• YouTube – Grand Theft Auto IV Trailer 1 “Things Will Be Different” — (tags: youtube games)
• YouTube – Grand Theft Auto IV Trailer 4 “Good Lord Everyone’s A Rat” — (tags: youtube games)
• YouTube – Jesus People – Episode 1 — Tension surfaces as the members of an aspiring Christian pop group meet for the first time. — (tags: youtube funny)

Ik ga dat hier even kort en bondig houden. Dit was het weekend.

• Vrijdagavond afscheidfeestje van twee collega’s no less
• Zaterdag keihard PHP’en. Er volgt nog wel iets.
• Zaterdagavond met deze mensen op schok geweest
• Later diezelfde avond nog naar Into The Wild gaan zien in de Lumière. Prachtfilm!
• Zondag een dagje toerist in ’t Stad uithangen. Onder andere naar de Diamond Diva’s gaan zien. Ja, ik heb mezelve vergaapt aan de verlovingsring van prinses Grace en het collier dat Nicole Kidman in Moulin Rouge droeg.

Zo. En nu een half weekje verlof tegemoet. Woensdag ben ik wel even op het werk. Tjah, die foorapen van de NMBS, hé. En u? Hoe was uw weekend eigenlijk?

Tubeday. Weekje overgeslagen maar we staan weer helemaal terug. Vandaag in het uitstalraam: U2 met The ground beneath her feet.

Deze song uit 2000 is in feite gebaseerd op het gelijknamige boek van Salman Rushdie. In het boek rouwt het hoofdpersonage Ormus Cama om de dood van zijn geliefde. Bono nam de tekst van Rushdie quasi woord voor woord over als lyrics.

Het liedje maakt ook deel uit van de soundtrack van Bono’s The Million Dollar Hotel met Milla Jovovich, Jeremy Davis en Mel Gibson. De film zwaar flopte op de box office. The ground beneath her feet zou eerst als single worden uitgegeven maar met het afwerken van All that you can’t leave behind zag Interscope Records dat niet zitten. Het werd daarom gebruikt als een promotionele song en kreeg slechts zeer beperkte airplay.

Onterecht want eigenlijk is dit een onvervaltste verborgen U2 pareltje, zo je wil.

Olie. Een ganse avond lang. Eergisteren trokken collega J. en ik naar de UGC voor een avondje kwaliteitsfilm: There Will Be Blood met Daniel Day-Lewis. Goed voor een oscar en met véél lovende kritieken.

Het is op zijn minst een doorwrochte film. Regisseur Paul Anderson baseerde zich op het boek Oil! van Upton Sinclair. In 150 minuten wordt het verhaal verteld van een zilvermijnman die aan het begin van de 20ste eeuw op zoek gaat naar olie. Tegen de achtergrond van een Amerika in volle economische expansie wordt hij een oliebaron. Alleen heeft hij het lot niet mee want ondanks zijn fortuin krijgt hij af te rekenen met tal van persoonlijke beproevingen.

Dit is echt een film van episch formaat. In de eerste plaats door de magistrale acteerprestatie van Day-Lewis (daar alleen voor de moeite waard!). Daarnaast wordt is het ongelofelijk hoe de Midwest anno 1900 in beeld werd gebracht. Wie es gewesen wass. Ook qua verhaal vond ik het een heerlijke film. De hoofdpersonages maken een hele ontwikkeling door en de opbouw naar het einde vond ik werkelijk super. Vooral de botsingen tussen Eli Sunday en Daniel Plainview zijn een geniale uitting van de gewrochtheid van een Amerikaanse tijdsgeest vol tegengestelde waarden. Ook de muzikale score was dik in orde en bracht de sfeer er helemaal in.

Alleen, het is niet bepaald licht entertainment. Dit is betrekkelijk zware kost. Niet dat er op goedkoop sentiment of wordt gespeeld, maar bij momenten gaat het er vrij hard en cynisch aan toe. Zo hard zelfs dat de zaal moest lachen. Bovendien ligt het tempo bijzonder traag. Verwacht geen flitsende dialogen of keiharde actie. Alles draait rond het onderdompelen van de kijker in de sfeer en de lankmoedigheid.

En toch. Ik vind dat hij terecht een oscar verdient. Als je eens wil genieten van een epos zonder weerga: zeker kijken.

Ik trok nog een laaste keer aan mijn sigaret. De peuk lichtte op in het duister van de nacht. Het oranje straatlicht overstemde eigenlijk alles inclusief de laatste sterren. Ik duwde de peuk uit in één van de assenbakken en keek nog even rond. In het portaal stonden nog twee ineengedoken figuren. De weeë geur van een joint vervulde de lucht. Een blik op mijn uurwerk vertelde mij dat het tijd was.

Film. Niet zomaar film maar cult. Op live muziek. Dat wilde ik beleven. De locatie, een gebouw waar in een recent geleden nog een stapelplaats huisde, was er meer dan geschikt voor. Muren gevuld met half afgescheurde, scheefgeplakte affiches werden rood belicht door een paar spots. Uit een projector gleden beelden over het anders kale beton. Ik stapte een donkere zaal waar doorgaans hippe feestjes werden gegeven, binnen. Op de parterre waar ooit oude industriële machines stonden maar tegenwoordig op de meest doordeweekse zaterdagavond bier en andere alcoholische drank wordt gemorst, waren nu cinemazetels opgesteld. Het publiek vulde de plaatsen maar half. Op de mezanine stonden een stuk of wat mensen leunend tegen de reling. Schaduwen in het donker.

Ik was wat aan de late kant want de performance was al begonnen. Op het podium waren vier jongens geconcentreerd tussen drums, synthesizers, mengtafeltjes, gitaren en micro’s. Achter hen werden op een groot scherm scènes uit een film geprojecteerd. Een Japanse western. Qua contradictie kan het Sergio Leone’s spaghettiwesterns overtreffen. Ik nam de trap naar beneden en nestelde mij knus in een zetel. De pint die ik aan de bar had gekocht zette ik naast mij neer. Twee rijen voor mij zat er een koppeltje. Ze hadden meer oog voor elkaar dan voor de film. Zij had een zakje pindanootjes mee waar hij af en toe een paar uitplukte.

Het geluid van de film werd voor rekening van de band op het podium genomen. Terwijl ik op hun elektronische soundscape werd weggevoerd, ontvouwde zich een drama op het scherm achter hen. De slechterik, compleet met ooglap en snor in schoensmeer, had dan wel een Japanse schone geschaakt, de held rekende genadeloos op een crescendo van elektro met hem af. Ik genoot van de laatste noten terwijl de aftiteling over het publiek rolde. Het koppeltje stond al snel op. Hij keek vragend naar haar. Zij knikte en ze gingen samen naar de bar om wat na te praten met vrienden. Ik besloot te blijven zitten in het gezelschap van mijn glas bier. Te wachten op de volgende voorstelling. Het programma was goed gevuld en de avond was nog jong.

Vanavond ben ik met Eline, Mirthe, Suiadan en Osahi naar een filmpje gaan pikken in de Decascoop Kinepolis Gent. We hadden afgesproken om eerst een hapje eten. Dat werd dus op de Vrijdagmarkt. Vrij letterlijk want met het zonnige weer stonden de terrasjes al uit en daar profiteerden we van. Het was nochtans niet bepaald warm en de dienster was een tikje onder de indruk dat we toch buiten wilden zitten. Het viel nochtans verbazend goed mee. Een warme jas was wel een must. Nog nooit meegemaakt, zo vroeg op het jaar zo ’s avonds buiten kunnen eten.

Zo iets voor zevenen trokken we naar Ter Platen. We hadden immers gekozen voor Sweeney Todd. Johnny Depp en Helena Bonham Carter die zingen? In een Tim Burton film? Dat moésten we toch wel gezien hebben.

Het verhaal zelf: Sweeney Todd is een barbier met een voorliefde voor het planten van zijn vlijmscherpe barbiersmessen in de halzen van zijn clientèle. De lijken worden door zijn partner-in-crime en taartjesverkoopster Mrs. Lovett vakkundig in de stuffing gedraaid en verkocht. Todd moordt uit wraak nadat hij ten onrechte was veroordeeld en aldus zijn gezin kwijtraakte. Zijn opperste doel is het doden van de rechter die hem dat lapte en tevens ook zijn dochter inpikte. Intussen dunt hij ineens ook half het 19de eeuwse mannelijke Londen uit. Geen makkelijk uitgangspunt om daar een lichtvoetige horror-musical van te maken (bestaat dit genre?)

Eerlijk gezegd wist ik niet goed wat ik ervan moest verwachten. Maar al snel bleek het vrij goed mee te vallen. De typische Burtonesque sfeer was er wel. Je weet wel, de fantasierijke decors, karakters en kostuums. Alleen viel dat aspect ietwat naar de achtergrond omdat het eigenlijk om een musical gaat. Dat zijn we niet gewoon en dus was het even terug wennen aan de zingende acteurs. Depp en Carter brachten het er zeker niet slecht van af. Alhoewel, in postproductie kan je geluid vrij goed rechttrekken. De trukendoos zal ook hier ongetwijfeld aangesproken zijn. Hilarisch en fijn was het optreden van Sacha Baron Cohen. En ook de anderen deden dat niet slecht. Dik in orde qua acteerwerk. Er zit ook genoeg vaart en plottwists in het verhaal zodat je aandacht niet meteen verslapt. Een knappe prestatie voor een fim van goed 120 minuten tegenwoordig. Sommige elementen blijven wat in de wind hangen. Wat met de dochter van Todd? En hoe zit dat met Anthony?

Al bij al is het uitbrengen van een musicalfilm niet zo evident. Maar het moet gezegd: dit is een geslaagde demonstratie dat het genre zeker niet hoeft te worden begraven.

Zonder veel gedoe: een lijstje regisseurs waarvan ik vind dat ze een aardig oeuvre hebben.

• Spike Lee
• Michael Mann
• Danny Boyle
• Joel Schumacher
• Ridley Scott
• James Cameron
• Joel & Ethan Coen
• Tim Burton

Hm. Veel uitleg hoort daar niet bij. Ik zou er nog Steven Spielberg bij kunnen gooien, maar dat ga ik niet doen want die is hors categorie. Op nummer één staat bij mij wel Michael Mann. Oké, zijn films zijn doorgaans beladen actie-drama’s maar, man, die fotografie! Hoe er met kleur en licht wordt gespeeld, camerastandpunten, hoe het in beeld wordt gebracht! De shootout in hartje LA in Heat is ronduit legendarisch. En Collateral met Tom Cruise en Jamie Foxx is pure eyecandy.

Mijn lijstje is natuurlijk niet exhaustief want er zijn nog zovele andere regisseurs met een prachtig palmares. David Lynch om er maar eentje te noemen. Of zelfs John Woo die binnen zijn genre best wel leuke dingen heeft gedaan. Alleen kunnen die mij zo niet bekoren.