Film

• Jarhead: een oorlogsfilm waarin slechts één dode valt, en dan nog niet eens op het slagveld. Ik vond het best wel een goede film omdat het die andere waanzin van de moderne oorlog toont: recruten die worden opgepept om te strijden op het slagveld maar die dan eeuwen moeten wachten, niets doen en vervelen terwijl modern, intelligent wapentuig het werk opknapt. De acteerprestaties zijn niet écht om over naar huis te schrijven en het is ook niet Sam Mendes’ beste productie, maar hij blijft wel de moeite waar om eens te bekijken.
• Munich: Controversieel is wel het minste wat je kan zeggen. Reële fictie. Maar hij is overduidelijk van de hand van Spielberg. Vijf oscarnominaties? Hah! Ik vond hem eigenlijk op het pathetische af. Maar los daarvan wel goed in beeld gebracht. Over de historische correctheid van filmische reconstructies – Noblesse oblige – hou ik mij even in het midden.
• Aeon Flux: een verloren anderhalf uur. De decors steken donders goed in elkaar en er is natuurlijk superbabe Charlize “Move over Scarlett” Theron, maar daar houdt het bij op. Flinterdun verhaal. Best te vergeten en niet naar kijken.

Dit weekend was het weer van dattum: de politie viel binnen in een LANparty en legde beslag op een pak computers en aanverwante. De reden? Er werd illegaal auteursrechtelijk beschermd materiaal zoals films en muziek broederlijk gedeeld. Vandaar dat ik forum een fantastisch idee vind! Ik zou zeggen: registreer er een .be naam voor en promoten die handel!

Wel, een LANparty is een bijeenkomst van computerfanaten. Ze brengen hun pc mee en plaatsen die in een netwerk. Oorspronkelijk (het concept is al jaren oud) werden er op het netwerk spelletjes tegen elkaar gespeeld. Er worden zelfs heuse competities gehouden. Ondertussen wordt er op professioneel niveau gespeeld. Getuige daarvan deWCG waar jong talent hun land vertegenwoordigd want spelletjes zijn uitgegroeid tot eSport waar bakken geld mee gemoeid zijn.

Een LANparty’s zijn doorgaans ad hoc aangelegenheden. Een paar vrienden organiseren er eentje in de parochiezaal en nodigen via het internet medegamers uit. Doorgaans gaat het om niet meer dan 20 tot 40 personen. De grootste LANparty in het land is toch wel die van Ordened Computer Chaos waar een paar duizend gamers op afkomen. Naast het spelen van spelletjes is ook het sociale aspect belangrijk: mensen leren kennen en met een pint en een bak friet wat socializen.

LANparty’s kennen helaas ook een duister kantje: illegaal verspreiden van warez ofte software, muziek, films, etc. In het wereldje gekend als leechen. Vaak wordt het opgezette netwerk gebruikt/misbruikt om auteursrechtelijk beschermd materiaal uit te wisselen. Sommige deelnemers komen zelfs allang niet meer om te gamen maar om te leechen. Bovendien ontbreekt het aan totale controle over wat er precies op zo’n netwerk gebeurt. Die totale vrijheid is immers iets wat je op het internet allang niet meer terug vindt.

Dergelijke praktijken worden tegenwoordig echter steeds minder getolereerd. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat de overheid LANparty’s begint te viseren. Met ‘brutale’ politie-invallen en inbeslagname probeert men voorbeelden te stellen: leechen kan niet! Het gevolg is wel dat heel wat eerlijke mensen bang worden om nog deel te nemen of zelf eentje te organiseren. Het publiek bestaat immers voornamelijk uit tieners en twintigers!

Helaas wordt er van overheidswege ook niet aan preventie gedaan. Gamen als cultuurverschijnsel wordt in Vlaanderen niet als dusdanig erkend. Er is dus geen aanspreekpunt waar organisaties terecht kunnen met vragen omtrent juridische problemen. Er wordt ook niet aan preventie gedaan om LAN organisaties te wijzen op het belang van monitoring van hun netwerken en het weren van illegale praktijken. Samenwerken met de organisaties werkt immers veel productiever dan klopjachten op puberende gamers! Het zijn zij immers die bewust moeten worden gemaakt van het nut van auteursrechten.

Meer informatie:

1. Games Telenet
2. Tweakers.net
3. T-Others
4. WRL

Ah. Nostaglie. Deze film was zo’n beetje aanleiding voor de fascinatie voor ruimtevaart tijdens mijn bijna voltrokken jeugdjaren. Als het maar enigszins vloog en snel vooruitging kon het mij wel interesseren. Grenzeloos was mijn bewondering voor de mannen en vrouwen die met die raketten mochten spelen. En ik had bovendien het geluk jaren lid te zijn van de lokale ruimtevaartclub. Tegenwoordig volg ik high profile NASA toestanden nog enigszins maar dat is het dan ook zo’n beetje.

Een paar dagen geleden kwam ik de DVD met The Right Stuff eerder toevallig tegen in de Fnac. Niet geaarzeld en uit het rek gegraaid. Met de afgeschreven DVD speler van mijn ouders die hier sinds een week staat heb ik vanavond gekeken. De speciale effects mogen dan wel van 1983 zijn en de film mag al wat belegen blijven. Ze is de oscars die ze dat jaar verdiende meer dan waard.

In die tijd had ik ook twee computerspelletjes die het thema volgden: Buzz Aldrins’ Race into Space, waar je de spacerace van de Russen moet winnen, en Shuttle die de Space Shuttle volledig tot het laatste knopje simuleert. Met die laatste was het kwestie om uiteraard tot in de ruimte te geraken en behouden terug te keren. In mijn geval eindigde dat doorgaans in oranje vuurballen en “game over”. Ik had de handleiding niet dus moest ik het zelf maar uitzoeken. Plezierig was het anders wel…

Voor de liefhebbers is er tegenwoordig Orbiter. Volledig gratis, maar ook best wel leuk om eens te proberen.

Iets waar ik tot nu toe de tijd voor nog niet had: aan allen en ieder apart een gelukkig 2006 toegewenst! De afgelopen dagen waren op zijn minst ‘hectisch’ te noemen dus weinig gebalk en geblog. Mijn schat verblijft een weekje hier in Antwerpen.

Uitgerekend tijdens de solden. Niet ideaal voor de portemonnee en de voetjes. Maar ondertussen ben ik wel weer deftig gekleed voor een tijdje: een nieuwe vest, een aantal pulls en een paar schöne t-shirts.

Daarnaast is er nu ook eens tijd om samen wat culinaire hoogstandjes uit te proberen waarbij naast onszelve nog gewillige slachtoffers vielen. De nieuwe wok bijvoorbeeld werkt enorm inspirerend.

En dan zijn we ook nog naar de film geweest. We hebben Just like heaven en The Constant Gardener. Die laatste wilde ik wel zien op aanraden van Bruno.

Tenslotte blijk ik weeral vanalles gemist te hebben. But I don’t really care! Echt niet. Hoewel. Ik vond de campagne tussen die van Gent en die van Leuven (ah… het oude tweespalt) best wel entertaining. Op een eind had het nog nauwelijks iets te maken met die kouwe platte poppoll in De Standaard. Het ging er uiteindelijk hoofdzakelijk om zo origineel mogelijk elkaar van repliek te dienen. En het bloglezende publiek lustte er alleen maar pap van zo blijkt.

Bon. Nog een weekendje relatieve rust. Maandag vliegen we er terug in. Hoezee!

Onder het motto “vandaag doen we eens geen klop”, heb ik volgende hersendodende films bekeken. De hoofdcriteria waren: 1/ hoe meer special effects, hoe beter en 2/ hoe minder verhaal, des te liever!

• War of the Worlds – méh, 2005 edition…
• Fantastic Four – Jessica Alba!!
• The Chronicles of Riddick – Het was maar dat ik Pitch Black wel genietbaar vond!

Zeg nu zelf: ik ken géén smaak wanneer ik geen fluit te doen heb en er mij ook niet voor wil inspannen.

Ik had deze film in een rommelbak in onze lokale videotheek aangetroffen. Voor vijf euro werd deze DVD de mijne. Ik heb er geen spijt van want het is een must see gebleken. Niet alleen omdat Scarlett Johansson meespeelt, maar ook omdat ik het op vlak van fotografie, montage, script, regie, etc. een hoogvlieger vind. Een aanrader.