Wonen en Dagelijks Leven

Vanavond arriveerde ik na een middagje afscheid-van-een-collega vieren terug in Brugge. In het duister moest ik in de wanorde achter het station mijn rijwiel terug proberen te vinden. Na dik twintig minuten zoeken: geen resultaat. Tjah, die zal dan wel gestolen, gediefd, gepikt zijn zeker? Eén van de vele onrechtvaardigheden des levens! Dan maar richting politie om aangifte te doen.

Het minste wat ik kan zeggen van de spoorwegpolitie in het station van Brugge is dat ze er zeer behulpzaam zijn. Zelfs als je er een derde keer aan de deurbel hangt. Op een zondagavond ging het er allemaal nogal rustig en kalm aan toe. Ik werd door één van de vier dienders van de wet meegetroond naar het verhoorlokaaltje om verklaring af te nemen en PV op te stellen. Het grappige was dat er blijkbaar sinds vrijdag een nieuw softwaresysteem was geïnstalleerd om dat allemaal elektronisch te kunnen boekstaven. En ik bleek het eerste slachtoffer – letterlijk en figuurlijk – te zijn waarop dat nieuwe systeem zou worden uitgetest. Ola!

Ugh! Om 6 uur opstaan en herinneren dat ik *eigenlijk* om 9u30 pas vergadering hebt in Gent en dat ik dus he-le-maal niet zo vroeg had moeten opstaan om een trein te halen richting Antwerpen is… pijnlijk!

Gelukkig doen een paar kommen koffie wonderen zo vroeg op de morgen en heb ik nu de tijd om rustig nog een aantal dingen te bekijken.

Het is 15 oktober en dus blog action day. Een virtueel boompje over het milieu dus. Ik ben eigenlijk geen groot environmentalist zoals dat tegenwoordig heet. Ik ben geen lid van Greenpeace, WWF,… en andere NGO’s. Toch vind ik het behoud van ons ecosysteem belangrijk. Ik probeer een klein beetje groen te zin in de manier waarop ik leef. En eigenlijk kan ik het nog best samenvatten in deze vijf regels die vandaag ook op Zenhabits.com terug te vinden zijn. Vraag is natuurlijk: hoe scoor ik hier nu op?

Hm. Vandaag moesten collega A. en ik voor bespreking naar de Desguinlei. Vanaf het eilandje is dat een mooie rit met de (nieuwe!) fiets. En aangezien het lekker zonnig weer was: waarom ook niet?

Wat mij opviel is dat Antwerpen een stukje fietsonvriendelijker is dan pakweg Brugge. Begrijp me niet verkeerd: fantastische fietspaden. Maar bij momenten scheuren auto’s toch wel zéér dicht langsbij. De leien vormen ook wel een uitdaging: in tegenstelling tot wat je mag verwachten van zo’n brede boulevard, meandert het fietspad zich zo’n beetje tussen de busstrook, de middenberm en de rijstroken. Dat leidt tot rare situaties dat een mens niet goed weet waar het fietspad nu naartoe leidt. Nog eentje: de véle rode lichten. Om de tweehonderd meter stilstaan, wachten en weer optrekken. Genoeg om veel tijd mee te verliezen. De leien volgen is dus geen optie als ik op gehaast ben om op het werk te geraken.

Zo. Ik heb dinsdagavond mijn fiets besteld. Die wordt morgen geleverd maar dan ben ik niet in Antwerpen. Geen nood want de fietsenmaker wilde de fiets nog wat afstellen en controleren. Fijne service vind ik dat! En aangezien hij maandag gesloten is, kan ik pas ten vroegste dinsdagavond mijn stalen ros van stal halen. Met een beetje geluk snor ik woensdagochtend dus gezwind naar het werk!

Ik ben op zoek naar een goeie fiets. En ik sta al een heel eind ver in die zoektocht: ik heb wat informatie links en rechts verzameld en dankzij collega F. ben ik op dit moment mijn ogen aan het uitkijken op het merk Oxford.

Deze week heb ik in het Antwerpse drie fietshandelaars bezocht. Kwestie van het smeer op te kunnen snuiven en het glanzende aluminium – carbon is kostelijk man! – te kunnen aanschouwen. Van de eerste twee kreeg ik vooral wat gemompel en wat folders mee. Niet echt interessant. Nummer drie in de Verschansingsstraat bevalt mij heel wat beter.

Volgens collega MJM schijn ik een heel grappige schrijfstijl er op na te houden. ’t Is fijn om te weten maar nu ga ik even heel hard mijn billen moeten dichtknijpen om geen groot gedacht van mezelve te krijgen.

Volgende vraag is natuurlijk: hoe doe ik dat toch? Wel, het ligt maar aan waar een mens de inspiratie vandaan kan halen. Pietel blogde onlangs nog dat een weblog bij houden een goede vijftien minuten per dag in beslag neemt. Observeren en de wereld opnemen is inderdaad dé basis. Zoals jullie ongetwijfeld wel zullen gemerkt hebben kan oeverloos oerwouden verzetten over het Belgische Spoor. En nu ik toch on the subject ben: laat ik er maar meteen nog maar een boomje aan toe voegen.

Vanmiddag werkbezoek aan de spiksplinternieuwe Alcatel building aan het Kievitsplein. Voor de pendelaars onder u: dat is die nieuwe blok die de laatste jaren verrees naast het Centraal Station. Onze groep kreeg er een ruime rondleiding. Ik had mijn camera mee en ik heb meteen maar van de gelegenheid gebruik gemaakt om in de marge een paar foto’s te maken…

Interessant was het wel. Veel opgestoken om zo’n hypermoderne kantoorblok van binnen te zien en uitleg te krijgen over tal van design en functionele keuzes.

Jaja, ik heb woensdagavond dus mijn allereerste live voetbalmatch mogen bijwonen. En dan nog wel in het beruchte Bosuilstadion! Als West-Vlaming supporteren voor Den Antwerp heeft toch wel iets. Zeker als het dan nog eens tegen een ploeg als KV Oostende is. Blijkbaar ben ik dan toch een nestbevuiler.

Het programma ging alsvolgt: eerst frietjes stekken, dan met de pre-metro richting Bosuil, pintje pakken in supporterscafé – toepasselijke naam ‘Metropole’ – vervolgens richting stadion, met 2 – 0 winnen, uiteindelijk overwinning vieren in café Metropole.

Zoveel tijd had ik nodig om op te halen:

• Bewijs van goed gedrag en zeden
• Attest samenstelling gezin

Added bonus:

• Gotan Project – Gotan Project La Revencha Del Tango
• Gotan Project – Lunatico

15 euro voor beide albums in de Bilbo. Vragen loont want in de rekken vond ik ze niet terug.

Opgemerkt: wie ooit de binnenkant van het politiecommisariaat aan de Hauwerstraat in Brugge mag aanschouwen, waant zich zo vijfentwintig jaar terug. Een afstandse lift met grote plastic knoppen waaronder gloeilampjes schuilgaan, een trappenhal waar gaten in de plaaster provisoir werden geplamuurd en afgeleefde krappe kantoren waar personeelsleden verborgen zitten achter huizenhoge stapels dossiers. Het enige andere gebouw dat een beetje qua sfeer in de buurt komt is het VRT gebouw aan de Reyerslaan.