Wonen en Dagelijks Leven

Zo noemt dus de pizzeria naast Den Hopper alwaar wij gisteren dus een pizzake zijn gaan eten. Joke, als ik mij niet vergist had jij eentje met spinazie gekozen maar ik merkte dat er ook paprika en brocolli tussen zat. Ik zelf had een capriciossa genomen.

Verder had het bij wijlen zelfs iets van een Gent-Brugge-Antwerpen blogbijeenkomst. Trr. Natuurlijk lekker informeel waarbij er véél roddels werden gedeeld en al. Weetwel. Neen, ’t was bovenal zeer gezellig en ik dank kameraad V. voor de ruime verjaardagstractie. Uw karma schiet er naar nieuwe hoogtes bij!

… vanmiddag aan tafel.

Wateroverlast in de Westhoek? Helemaal niet! De media vertekenen dat weer allemaal eens hé. Dat is daar traditie om van tijd tot tijd de IJzervallei eens onder water te zetten. Kwestie van gereed te zijn als Den Duits de matinee op zaterdag maar niks vind en besluit nog eens binnen te vallen.

O ja, in tegenstelling tot elders beoordelen wij de kwaliteit van de maaltijd vooral op het aantal keer dat ze nog zijn rond gekomen. Of beter, dat je zelf mag bijpakken of dat er jou extra wordt aangeboden. Belangrijke parameter om de kwaliteit van onder andere familiefeesten mee te beoordelen, trouwens! Niks zo erg als een familiaal etentje waar men hoop en al slechts twee keer rond komt. Da’s zelfs basis genoeg voor jarenlange vetes! U bent gewaarschuwd.

Vincent vindt dat ik tegenwoordig teveel over technische dinges blog. Dat ik een echte geeklog bijhoudt. Mja, daar zal wel iets van waar zijn. Ik hou nu eenmaal van techtalk en technologie. En toch hé!

Het punt is dat ik mijn eigen leven zo on-ge-lof-e-lijk saai vind. Maar omdat ik hem toch wel een pleziertje wil doen, schrijf ik graag eens even iets over mijn hoogtepunten van de dag.

Natuurlijk ben ik opgestaan. Na het ontbijt (koffie), de was en de plas richting werk gestapt. Veel spectaculairs heb ik daar nu ook niet gedaan buiten een aantal dingen afgewerkt. Vanavond heb ik voornamelijk mijn ramen gezeemd en mijn koelkast uitgekuist (kadert in mijn meesterplan: Operatie Grote Kuis) Dan ben ik met Vincent eerst een pasta gaan eten in een restaurant waar ik nog niet ben geweest en daarna nog iets gaan drinken in de Camu (café museum, museum voor schone kunsten). Meer niet. Zie je wel: sa-aha-ai. Hoeft het te verbazen? Soms zou ik tussendoor wat meer superman willen zijn. De Clark Kent look heb ik immers al helemaal mee!

’t Is nog niet zo erg als bij deze meneer, maar veel van mijn bed heb ik dit weekend nu toch ook niet gezien. Met dank aan de dronkaard van dienst die mij tweemaal ’s nachts liet meegenieten van de Gentse Feesten per telefoon.

Dan maar vanmorgen wat proberen in te halen op de trein. Of toch niet. Eén of andere kerel probeerde met alle geweld met elke pendelaar een gesprek aan te knopen. Op een maandagochtend rond zeven uur is dat het laatste wat je moet proberen bij een pendelaar. In mijn geval maakte hij mij bij elk station wakker uit schrik dat ik te ver zou rijden en mijn stop zou missen. Fijn dat de mens zo bezorgd was. Minder fijn dat hij het niet geleerd kreeg dat ik er niet af moest in Aalter, niet in Gent, niet in Lokeren, niet in Sint-Niklaas maar wel in Antwerpen-Centraal.

Alsof God er zichzelf mee wilde moeien! Vanmorgen werd het hier duister. Niet zomaar duister, neen, pikdonker. De hemel trok volledig dicht en veel meer dan de koplampen van de auto’s was er buiten niet te zien.

Af en toe vielen er wat druppels maar niets écht ernstig. Tot ik natuurlijk een broodje wilde halen. Het heengaan viel nog mee, maar toen we stonden aan te schuiven aan de kassa voltrok de zondvloed zich zo’n beetje. De hemelssluizen zetten zich wagenwijd open en de straten werden opeens waterpoelen. Hm. Natuurlijk wilde bibi zich er snel terug door haspelen. Natuurlijk had ik dat beter niet gedaan.

Men kan veel zeggen over schaarste, maar ik heb daar toch niet veel van gemerkt. Woensdagavond bestelt, donderdagavond betaalt en vrijdagochtend om 11u per PDP geleverd! Van snelle service gesproken!

O ja, ik betrek mijn materiaal via geheugenkaart.be. Ik ben volledig weg van hun service. Zeer snel en zonder problemen. Bovendien zijn ze een stuk goedkoper dan pakweg konijnenberg. De twee pakjes die ik de voorbije week heb besteld kwamen bovendien altijd in een stevige kartonnen doos boordevol schokabsorberend materiaal. Ook dat is dus een plus.

Zoals jullie konden deduceren was ik vanmiddag in Brussel. Meer bepaald op de Reyerslaan in het Huis. Toen ik daar rond vijven terug buitenkwam plensde de regen er met bakken uit. Ik had al een keer in mijn leven een straat in een kolkende rivier zien veranderen maar wat ik vanmiddag zag was wel heel spectaculair: de volledige avondspits in hartje Brussel die knarsend tot stilstand kwam in een zondvloed van regen. Putjes die het water niet meer konden slikken en voetpaden die tot kolkende waterlopen verwerden. Tot aan de bushalte aan Meiser geraken had dan ook héél veel weg van canyoning.

Mijn leven is dezer dagen druk, druk, druk. Rushen van de ene afspraak naar de andere meeting. Voornamelijk dan werkgerelateerd. Niet erg aangenaam. Het gevolg is dat ik jullie een beetje verwaarloos want ik moet jullie nog vertellen over mijn indrukken bij de ontmoeting met Paola en de twee Stefans! En hoe ik twee uur een in depth klappeke met Pascal heb gedaan over OpenID. En welk on line project mij tegenwoordig bezig houdt!

De broodjeszaak naast het archief is populair. Zeer populair. Dat mag ook wel. Ik sta op goeie voet met het personeel: men kent er mijn wensen en ik krijg er altijd een mooi warm broodje op maat. En een korte maar gezellige babbel.

Vandaag niet.

Vandaag is de broodjeszaak gesloten. Vraag mij niet waarom. En dus is het behelpen in de proxy delhaize aan de overkant van de straat. Ik heb er een broodje in plastic gekocht, een blik ‘lemon 356’ en een pak wafels (drie uurtje!). De wafels, daar heb ik geen klagen van. Maar het broodje heeft duidelijk toch al één en ander meegemaakt. Nu, ik ga zometeen wel merken of het ook doorgeleefd smaakt.

Ja hoor! Wij leven ook nog altijd. De afgelopen maanden hebben we het een beetje moeilijk gehad, maar vanavond konden we eindelijk nog eens de koppen bij elkaar steken. Om even te tonen hoe het eraan toe gaat bij zo’n meeting heb ik mijn D50 meegenomen. Met dank aan Outro Spective voor het voorzien van spijs en drank!