Wonen en Dagelijks Leven

Ondertussen pendel ik reeds een dik half jaar dagelijks tussen de woonst in Leuven en de dagtaak in Antwerpen. En in het weekend trek ik richting Brugge.  U zal wel zeggen: “Is dat niet heel erg vermoeiend?”. Ja, dat is vermoeiend.

En dus wil ik daar iets aan veranderen. Door terug naar Antwerpen te verhuizen. Concreet betekent dat dat de jacht op de ideale woonst open is verklaard. En u kan mij daar zelfs bij helpen!

Wat zoek ik?

Een onbemeubeld appartement in Antwerpen (Centrum of Berchem).  Bij voorkeur niet al te ver van het station. Of toch vlotjes bereikbaar met openbaar vervoer. Verder beschik ik reeds over meubelen (kasten, tafels, zetels,…) dus studio’s met de bewoonbare oppervlakte van een postzegel vallen af.

Het plan is om effectief verhuizen in de loop van juni – augustus.

Uiteraard hou ik de grote immo websites e.d.m. in het oog, maar bloglezers uit Antwerpen die tips, voorstellen en suggesties hebben: drop me a line op matthias at netsensei dot nl.  U kan me eveneens helpen door de boodschap ook onder uw ongetwijfeld rijke vriendenkring te verspreiden.

Klimaatopwarming? Lijkt me dat we daar dezer tijden niet zo echt veel van mogen merken.  We zijn half februari en meneertje weer heeft nog niet bepaald zin om zich te beginnen gedragen.  Afin, eens stevig winteren mag wel eens.  Vergeten we niet dat we de voorbije jaren niet echt veel seizoenen hebben gekend. Ja, de bomen verloren hun bladeren, maar dat zal wel meer gewoonte geweest zijn dan iets anders.

Sneeuw dus. Veel sneeuw. Een mens is het niet meer gewend. Ja, vroeger toen wij klein waren. Ik herinner me dat we zelfs nog in de krokusvakantie sneeuwforten en sneeuwballengevechten hielden in de krokusvakantie. Dik plezier! En, ach ja, het viel niet mee om met de auto tot aan het werk te geraken, maar dat leek toen zo geen probleem.

Vandaag  het anders.

Oei. Het sneeuwt! Een paar centimeter valt er. En er staat 1000 kilometer file en het treinmateriaal legt het loodje. De media gaan op hun achterste poten staan want er moeten en zullen verantwoordelijken worden gevonden. Weermannen, ministers, strooidiensten,… We moeten toch iemand van kwade wil zijn geweest opdat  we niet op tijd op het werk geraakten?

Wel, op zo’n moment haal ik mijn schouders eens op, zet de TV af en denk ik terug aan vroeger. Lieve mensen, het spijt me zeer: we mogen dan wel ons kikkerland vol beton gegoten hebben, de waanzin van de dag moet nog altijd plooien voor de wetten van de natuur. En dus spreekt Bart meer dan wijze woorden.

Kijkt, als het sneeuwt: zet u dan met een kopje koffie en uw laptop voor een groot raam, zie af en toe eens buiten en denk terug aan uw kindertijd toen sneeuw voornamelijk sneeuwmannen en andere sneeuwdingen betekenden!

Ah! De halfjaarlijkse koopjesgekte. Epische taferelen in winkelstraten waar vrouwen strijden om de laatste afgeprijsde niemendalletjes, blèrende kinderen in poussettes, mannen die het eerste weekend van het jaar liever met hun sloffen voor de TV doorbrachten, kuierende bejaarden, ma-tu-vu dametjes die in dure tea-rooms op ’t Zand nippen van hun thee terwijl ze de trage mensenstroom richting winkelstraten aanschouwen… Jaja, ’t zijn weer solden!

Vanmiddag werd ook ik geslachtofferd. Boekhoudwerk aan de kant: tijd om aandacht te geven aan allerlei vestimentaire prioriteiten! Ik ben een fashionfasho:  wie mij kent weet dat ik niet bepaald oog heb voor kledij. Het is doorheen de jaren wel gebeterd. Maar excessief shoppen blijft nog altijd een strijdpunt.

Onder zachte dwang werd ik met stapels kleren richting pashokjes geleid. Resistance is futile: het is beter om te ondergaan dan om je te verzetten en je ervan af te maken. In het slechtste geval bekoop je dat met een half jaar prullen dragen waarvan je je afvraagt wat je bezielt heeft om er je bankkaart voor boven te halen.

Twee trends laten zich dit jaar trouwens optekenen in het hemdendepartement: felle, dikke strepen die vloeken met de achtergrond en houthakersmotieven allerlei. Een visuele aanslag zeg ik u!

Het eindresultaat? 3 acceptabele hemden en een nieuwe jeansbroek. Een mooi begin van het nieuwe jaar! En een direct kick in the ‘nads van mijn spaarvarken.

Ik weet niet goed wat mij ertoe aangezet heeft, maar ik heb hier zowaar een stapeltje nieuwjaarskaartjes op mijn bureau liggen! En een lijstje van mensen die allemaal zo’n kaartje van mij/ons gaan krijgen! Normaal doe ik dat niet, eindejaarskaartjes schrijven. Meestal is het 1 januari en zit ik met een dafalgan naar het nieuwjaarsconcert vanuit Wenen te luisteren. En dan bedenk ik mij “Mañana!” tot het natuurlijk veel te laat is.

Guess what! Ze liggen hier klaar en al! ’t Is te zeggen, ik moet er nog een pak bijkopen want ik heb er niet genoeg. En postzegels moet ik ook nog verzilveren. Dat zal dus voor de 2de januari zijn. Na nieuwjaar dus. Te laat? What gives! Ik moet-en-zal ze op de bus krijgen! Ik ben eindelijk eens zover geraakt!

Dat broeide al sinds vorige week, maar na Yab, Lien en Licht in de Duisternis heb ik toch eens zin om keihard te ventileren. Wat zich de afgelopen dagen op onze Vlaamsche wegen allemaal afspeelde is, tjah, daar zijn maar weinig woorden voor. En de situatie is mij maar al te bekend.

Als autoloze mens lift ik voor een avondje uit al eens mee met vrienden en kennissen. Ik ben hen daar ongelofelijk dankbaar voor. Zonder hun altruïsme zou ik nauwelijks uit mijn kot geraken bij momenten.

Nu, tijdens mijn pogingen om te leren rijden wordt er door instructeurs allerhande gehamerd op snelheid, goed uit de doppen kijken en op tijd reageren. Als ik dan in de passagierszetel zit dan durf ik mij in mijn hoofd al eens achter het stuur plaatsen en inbeelden hoe ik op deze of gene situatie zou reageren. Ook dan kijk ik naar de borden… en dan valt het me soms op hoe mijn vrienden-chauffeurs al niet eens keihard een bord negeren. Vermoeidheid? Een pint die nog niet helemaal uitgewerkt is? Geen idee. Maar als ik in de verte een wit bord met zwarte letters zie, dan associeer ik dat automatisch met 50 kilometer per uur. Waarom dan 60 of zelfs ostentatief 70 blijven rijden om pas na 500 meter enigszins te vertragen? Geen idee. Ik werd tijdens mijn rijlessen zelfs al uitgekafferd door boze chauffeurs omdat ik juist 30 reed in een zone 30. Go figure!

Nog zo eentje. Flitspalen hebben geen pootjes. Ze staan ook op de zogenaamd zwarte punten: gevaarlijke kruispunten en zo. Meestal wordt de gaspedaal pas gelost als er een flitspaal in het vizier komt. En meestal is de eerste motivatie om  dat te doen: we willen geen boete krijgen. De meesten weten ondertussen wel waar die palen staan en rijden zo dat ze de snelheidsregel breken op de plaatsen waar geen paal staat om dan net op tijd af te remmen. Zou de eerste motivatie eigenlijk niet juist moeten zijn: horen we niet onze verantwoordelijkheid op te nemen? Altijd? Dus ook wanneer er géén paal zou staan?

Op autosnelwegen zweeft de naald van de snelheidsmeter dan weer meer rond de 130 dan rond de 120. Ik heb al discussies meegemaakt over hoe de flitscontroles een foutmarge van 10km/u zouden inbouwen. Of dat de snelheidsmeter van een auto juist hoger staat dan de actuele snelheid van de wagen. Bedenkelijke uitvluchten? Wat met al die snelheidsduivels op de meest linkse rijstrook? Vaak steekt mijn chauffeur een aantal wagens voor op de middenstrook. Dan wordt er al eens op de pedaal geduwd en gaat de wijzer richting 140. Als je dan zelf door een BMW break wordt gedubbeld, dan maak je mij niet wijs dat die 120 rijdt. Dat zal dan al eerder richting 160 neigen.  Echt een zeldzaamheid kan ik dat niet bepaald noemen. En het zijn zeker niet alleen Duitsers of Fransen die zich zondigen. Anderzijds, als je zelf 120 op de autosnelweg rijdt, dan kom je niet van het meest rechtse vak af.  Of je rijdt tussen de trucks in en daar zitten ook al wat cowboys tussen. Levensgevaarlijke situaties dus.

Begrijp me niet verkeerd. Het gaat heus niet alleen over de gemiddelde chauffeur die al eens iets te veel de voet op de plank drukt. Het gaat ook over wat andere weggebruikers doen.

Gisteren reed ik met een collega richting Gistel. Onderweg zijn we bijna tegen een soort bakfiets geknald. Het ding stond niet gesloten half op de stoep half op de rijbaan geparkeerd. Levensgevaarlijk. Ik ben uitgestapt om het ding te verzetten en te sluiten. De sleutel zat gewoon op het geopende slot. Onbegrijpelijk eigenlijk. In het terugkeren naar huis waren de scholen in de streek juist gedaan. Trosjes schoolkinderen reden richting randgemeentes zoals Westkerke op secundaire baan. Een baan waar men 70 mag rijden. Denk maar niet dat ze mooi per 2 op het fietspad rijden. Neen. Handjes van het stuur, met drie naast mekaar, af en toe eens zwalken op de rijbaan waardoor auto’s moeten uitwijken, etc. Tijdens mijn schooltijd heb ik op een paar lessen in het lager na nauwelijks een formele verkeersopleiding als zwakke weggebruiker gehad. Ook ik reed al eens roekeloos te fiets doorheen het verkeer. Kan dat eigenlijk wel? Begint verkeersopvoeding en de juiste mentaliteit daar al niet?

Want daar gaat het uiteindelijk over: een mentaliteitswijziging.

In Amerika viel het mij op hoe keihard gedisciplineerd er gereden wordt. Neem nu een kruispunt te midden de velden met een stopbord. Elke auto die bij zo’n bord komt stopt volledig en maakt dan pas zijn maneuvre. Zelfs al zijn er een paar auto’s na mekaar. Iedereen stopt en kijkt uit. Heeft het te maken met verkeersopvoeding? Waar ik wel zeker van ben is dat er bijzonder repressief wordt opgetreden. Bij wegenwerken op de freeway kwamen we meer dan eens een bord tegen met enkel de boodschap: “Kill a construction worker = 5000$ + 5 years”.  Dan weet je het wel en rij je héél erg braaf. Ze menen het daar immers.

Misschien moeten we hier in Vlaanderen ook maar eens collectief daar eens mee beginnen: het serieus menen met verkeersveiligheid. En daarvoor zal er toch wel wat meer voor mogen gebeuren dan nog maar eens een “klik-ze-vast-glaasje-op-laat-je-rijden” affiche campagne langs de autowegen.

Ik kreeg vandaag telefoon. Van een madam met een zwaar, mij niet geheel onbekend, Duits accent. Zou het kunnen? Jawel! Nieuws van mijn lens! Eindelijk! Dan toch! Na drie maanden radiostilte wist ze te melden dat de lens niet zou worden hersteld.

– *slik* Exscuseer? –

Neen, er zou gewoon een nieuw exemplaar worden opgestuurd! Jawel, u hebt goed gehoord. Een Nieuw Exemplaar.

Dus vraag ik bij deze graag uw permissie om eens ergerlijk luid van Hoera te roepen! Yes, there is a god, people! Nu ja, mijn schaapjes zijn nog niet op het droge. Ik moet nog altijd een grote UPS vrachtwagen zich voor mijn deur zien materialiseren waaruit, begeleid door engelenkoren en zonneschijn, een levermeneer in een kraaknet UPS uniform stapt en mij Het Pakje overhandigt.

Afin, eerst en vooral moet  ik dus het lege doosje van de vorige lens en het garantiebewijsje opsnorren en het geheel gewoon naar hen opsturen. Dan zorgen zij voor de rest.

Hm. De doos ligt in mijn boekenkast. Zo ver zijn we al. Maar waar zijn al die papiertjes die daar bij horen te zitten?

Urgh.

Deze week stond er in het geschreven dagblad een artikel over de laatste hippe ecologisch verantwoorde gadgets. Zoals daar zijn: de iPod-met-zwengel bijvoorbeeld. Mijn aandacht werd getrokken door de doucheklok. Een waterdichte stopwatch met zuignappen. Je  stelt in hoe lang je wil douchen en dan plak je dat ding tegen de muur. Niet geheel onverwacht maant  het klokje u onder hels kabaal aan om uit de douche te stappen als de tijd op is.

Ecologisch zeer verantwoord maar wel vrij primitief vond ik.

Zelf doe ik dat al een eeuwigheid met mijn iPod. Niet dat die van zuignappen voorzien is of waterdicht is. Ik leg die met het volume wijdopen op de vensterbank. Ik heb een kleine doucheplaylist met een twee of een drietal songs. Stopt de muziek, dan is het tijd om de waterkraan toe te draaien.

Zo sta ik ’s morgens bijvoorbeeld onder de douche met The Dandy Warhols – Goodmorning. Als ik het eens wat langer wil rekken dan neem ik een iets langer nummer. Telegraph Road van de Dire Straits. Goed voor 14 minuten en 14 seconden plensplezier.

Het ware natuurlijk nog leuker indien je de twee zou combineren: een waterdichte klok annex MP3 speler met zuignappen. Of als je in bad zit: een exemplaar met een groter scherm voor video. TV kijken op je koelkast? Dan ook in bad! Al is dat dan weer misschien iets minder ecologisch verantwoord…

Ouders, houdt uw kinderen en kleine huisdieren binnen. Boeren, doet uw veestapel op stal! Vanaf begin oktober maak ik de Vlaams-Brabantse wegen onveilig met mijn rijkunsten.

Ja, ik heb mezelve vanmiddag bij Mercator ingeschreven voor een 10 uur rijles. Mits wat oefening moet het mij toch wel lukken om voor het jaareinde dat roze papiertje te behalen!

Want als je freelancer bent, dan moet je niet alleen extreem mobiel durven maar ook kunnen zijn.

Oké, ik heb dus een zwak voor pasta. Een zware zwak dan. Niets is lekkerder en sneller gemaakt dan pasta. Meer zelfs, pasta laat je toe om zeer creatief te gaan en de meest extravagante gerechten te brouwen. O ja, ik denk dat ik nog niet genoeg pasta heb gezegd.

Dus. Woensdagmiddag bereidde Bram een pastaschoteltje om mee te nemen naar Rock Werchter. Veel hield het niet in: koude pasta, blokjes kaas en brokjes rode paprika. Snel gemaakt en lekker licht als je dan toch onder een loden zon net je tentje hebt opgezet.  Natuurlijk kon ik het niet laten om vanavond met het recept eens aan de slag te gaan.

Voor mijn nieuwe vondst heb je het volgende nodig:

• Pasta. Bij voorkeur spirelli.
• Een paprika. Kleur naar smaak.
• Een blok jonge kaas. Of oud. Maakt eigenlijk niet zoveel uit. Emmenthal is ook lekker!
• Olijfolie
• Basilicum

Je gaat als volgt te werk:

Kook de pasta. Al dente, zacht, hard. Maakt niet uit. Snij ondertussen de paprika en de kaas in blokjes. Hoeveelheid geheel naar eigen goesting. Laat het water uit de pasta lopen. Zet de pot terug op het vuur en gooi er de kaas en de paprika terug bij. Laat op een extreem zacht vuur de pot een vijf minuutjes staan. Net genoeg om de kaas zacht te laten worden en een klein beetje te laten smelten. Doe er een scheut(je) olijfolie bij en op het laatst gooi je er de basilicum bij. Ondertussen blijf je het geheel omroeren zodat er niets aanbrandt. Niet dat dat zou mogen want de laatste fase gebeurt op een laag pitje

Serveer het geheel warm met een glas witte wijn. Ik moet zeggen dat de Gallo van de Carrefour wel een goede keuze bleek!

Smakelijk!

(Geen idee of dit toevallig al niet bestaat laat staan of het een naam heeft.)

Ondertussen ben ik een goed jaar geleden vertrokken bij mijn eerste werkgever, de Stad Antwerpen, maar dat wil niet zeggen dat daarmee alle correspondentie stopt. Soms krijg ik nog een brief voor deze of gene administratieve formaliteit. Veelal zijn dat prullen.

Toen ik gisteren thuis kwam bestond mijn stapeltje post uit twee omslagen. De eerste was een bevestiging van mijn sociale verzekeringsfonds om me te vertellen dat de opstart van mijn dossier probleemloos verliep. De ander is een formulier van de Stad waarmee ik bij mijn vakorganisatie (lees vakbond) een vakbondspremie kan aanvragen. Referentiejaar 2008. Blijkbaar heb ik daar nog recht op mocht ik lid (geweest) zijn van een vakbond.

Timing is everything!