Wonen en Dagelijks Leven

Ik heb een appartement gekocht. Een keuken, een living, een slaapkamer, inkomhal, badkamer, een toilet, kelder en een terrasje. Gelegen op de eerste verdieping met een fantastisch uitzicht over een park. En ik mag dat allemaal binnen afzienbare tijd het mijne noemen. Vanmiddag heb ik het compromis getekend met de verkopers en de makelaar. Duizend-en-één papieren doornemen. Alles goed lezen. Vragen stellen tot alles duidelijk is. En dan alles paragraferen en handtekenen.

Ik had mezelf vorig jaar voorgenomen om van 2011 het jaar te maken waarin ik zou zoeken – en misschien wel vinden – naar mijn eigen stek. Niet dat ik er haastwerk van wilde maken na mijn verhuis in oktober. Verre van zelfs. Eerlijk gezegd zag het er begin dit jaar nog helemaal anders uit. Ik had eind 2010 een heel erg fijn iemand leren kennen. De eerste weken van het jaar waren, zoals dat heet, een ware idylle. Maar eentje van het soort dat jammer genoeg niet mocht blijven duren. Hoe graag ik dat ook had gewild. Laten we het er op houden dat er in de laatste maanden nogal wat rimpels en grijze haren bij zijn gekomen.

Terug dus naar de oorspronkelijke roadmap. Dat moest ook wel. En zo begon in april de zoektocht naar een nieuwe stek. De werkomstandigheden laten mij toe om terug in Brugge te komen wonen. Hoe graag ik ook in Antwerpen ben, ik betrap mezelf er op nog altijd terug naar de heimat terug te keren. Tjah, dan weet je het wel. Lang moest ik niet zoeken. Het appartement vond ik al na een paar weken op Immoweb. Het is het derde appartement dat ik op een drietal weken tijd bezocht. Ik had er mijn twijfels bij. De foto’s waren, wel, wat ongelukkig en in zijn prijsklasse krijg je meestal krotten te zien. Maar de ligging is ideaal, niet ver van het station en dicht bij mijn ouders. En dus maakte ik toch maar een afspraak. De makelaar bleek een ex-scoutsleider te zijn. Van een fijne verrassing gesproken! Maar bij het eerste bezoek bleken mijn twijfels ongegrond. Niet te groot, niet te klein. Goed onderhouden. Geen vochtplekken of schimmels. En de dame die er nu in woont is de properheid zelve. Twee plaatsbezoeken met een zeer kritisch oog, en een paar nachtjes later wist ik: dit wordt het.

En dus heb ik mij de voorbije weken ingewerkt in all things real estate. Compromissen, aktes, leningen, rentevoeten, EPC, bodemattesten,… I know ze lingo now. Ik heb ook het geluk tot nu toe ook heel goed te worden opgevangen bij de bank. Alles loopt zoals het hoort te lopen.

En dus kon er vanmiddag worden getekend. Stress? Boh neent gij! Regel nummer één is: zorg dat je weet waar je mee bezig bent, goed voorbereid bent en realistisch blijft. De rest komt vanzelf.

Nu is het wachten tot de notaris het nodige heeft gedaan en de akte kan worden verleden. Dan is het écht van mij. Maar meteen verhuizen kan nog niet. Er is nog het kleine detail dat er een huurster woont. Die is nu op zoek naar een nieuwe woning. De wet biedt haar 6 maanden bescherming vanaf ontvangst van de opzegbrief. Dus in het slechtste geval ben ik gedurende een paar maanden slechts huisbaas. Ach, na drie keer huren zie ik het nu eens van de andere kant. De plus is dat ik bijna geen noodzakelijk renovatiewerken moét laten uitvoeren. Ik kan er zo in. Er zijn natuurlijk wel plannen om op korte termijn te investeren: een nieuwe vloer in plaats van jutte in de living en wat nieuw keukenmateriaal zoals een oven en een treffelijke kookplaat.

Mja, zo verbind ik mij dus binnenkort aan de bank. Zoals iedereen dat ooit wel doet. Het is ook een beetje vrijheid dat je daarmee opgeeft. Gedaan met rondhoppen.

Tijd om een nieuw hoofdstuk te beginnen.

O, we zijn alweer zondag. ’t Mag gisteren een fijne eerste helft van het weekend heten. Vroeg opstaan om klimmateriaal te kopen bij Avventura. Met dank aan kameraad N overigens; door wat namedropping kreeg ik een first rate service. Duizend schoentjes gepast en zo. Volledige uitleg over mijn nieuwe klimgordel. En een een leuke korting gekregen.

Daarna met kameraad T. een regenstop gemaakt langs Bean around the World. Een capuccino besteld. Bij het inchecken of Foursquare ontdekt dat je bij de vijfde check-in korting krijgt op je bestelling. En meteen ook No Frills CPU op mijn Hero geïnstalleerd om het ding te overclocken. Ik heb de indruk dat de extra flops ervoor zorgen dat de interface net iets beter reageert.

’s Middags bij kameraad B. de slaapkamermuren een laag witte verf gegeven. Ik had beloofd om te helpen. Kliederen met verf, dat vind ik al eens leuk om te doen. En de kans is redelijk groot dat ik in de nabije toekomst mij nog serieus met verf ga mogen uitleven. Een goede oefening dus.

We bestelden ’s avonds bij Golden Harvest een Peking Eend menu. ’t Is dat het mij nog altijd doet denken aan een aflevering van In Search of Perfection waarin chef Heston Blumenthal op zoek gaat naar dé methode om de perfecte Peking Eend klaar te maken. Hij gaat zelfs zo ver om met handpompje de eend op te blazen om het vel van het vlees te scheiden. Fantastische televisie is dat. O, en ik had bij de loempia’s een welhaast Proustiaanse ervaring dat ze mij deden terug denken aan de geluiden en smaken van Singapore.

De dag dat ik de deur van den unief achter mij toe smeet, dat was september 2004. Ik had nog herexamens maar ik mocht gelijk al aan ’t Stad beginnen. Geen vakantie om nog eens een verre reis te maken, geen overgang van rustig solliciteren. Neen. Direct het diepe eind van het zwembad in. En dan nog wel meteen aan de andere kant van het land.

Dat doet wat met een pas afgestudeerde 23 jarige.

Sindsdien heb ik zo’n beetje Vlaanderen afgedweild op zoek naar mijn plaats in de wereld. Ik heb harde keuzes moeten maken, en als ik het niet deed, dan zorgde het leven wel voor een duw in deze of gene richting. Ik heb gezien hoe de meeste van mijn naaste vrienden hun eigen weg zijn gegaan, elkaar vonden, ergens neerstreken en op eigen benen zijn gaan staan. Maar zelf liet ik het allemaal wat op zijn beloop.

We zijn bijna zeven jaar verder en ik leef nog altijd het leven van een kotstudent. En dat steekt ferm tegen. Ik huur dan wel iets in Antwerpen, een flink deel van mijn leven ligt nog altijd in Brugge. Altijd al geweest. Twee halve levens le/ijden, dat brengt praktische problemen mee, maar ’t weegt ook mentaal. Probeer je maar eens te binden aan de plaats waar je leeft. Ik kan u vertellen dat dat maar heel moeilijk gaat. De laatste 18 maanden zijn daar bijzonder hard in geweest.

Hoog tijd dus om te durven zeggen: hier ben ik, hier blijf ik.

Daar ben ik dus sinds een maand of twee werk van aan het maken. Er zijn grootse plannen en de toekomst ziet er momenteel heel spannend uit. Voorlopig ligt nog niks vast, maar met een beetje geluk gaat dat binnenkort veranderen.

Als bevoorrechte lezer, gaat u daar nog in geuren en kleuren van mogen mee genieten.

Vandaag gehoord:

Je leven is als een huis met verschillende kamers. Het is nooit goed om te veel aandacht aan enkele kamers te besteden en andere nooit te verkennen.

Ik heb de laatste jaren mij wat te hard beperkt tot enkele kamers van mijn leven. Dat zie ik sinds enkele maanden in. Geen nood, ik neem sinds kort de tijd om het hele huis te verkennen. Dat levert soms verrassende conclusies op, maar het doet vooral deugd om dat eindelijk te doen.

Omkatten.

Omkatten is de illegale activiteit waarbij een gestolen motorvoertuig een andere identiteit wordt gegeven. 1 De term is ook een informele benaming voor het van een nieuwe lay-out voorzien van een weblog.

Uit: wikipedia

Ondertussen gaat de layout van dit blogje ook weer mee sinds eind 2007. Als ik mij niet vergis. Het is i. die de kat de bel aanbindt. Ik speel al langer met de gedachte dat er hier wel eens wat beweging mag komen op het visuele front. Maar ik stel dat dus uit wegens andere, interessantere of dringende projecten. Ge-kent-dat-wel.

En dan is er nog de never-change-a-winning-strategy formule. ’t Werkt wonderwel. Dus meteen ga ik het nog niet afschrijven. Bevestiging op de regel is Koen C. die mij lange tijd geleden vroeg of hij mijn theme mocht gebruiken en aanpassen voor zijn site. Dat zag ik wel zitten. Hij heeft er, naar mijn mening, mooie dingen mee gedaan. ’t Is maar dat je voor jezelf de ergste klant bent: nooit tevreden, altijd op zoek naar perfectie. Wat niet echt productief is.

Misschien dat ik het zaakje beter renoveren in plaats van genadeloos te buldozeren. Zou ik daar ook een renovatiepremie voor kunnen krijgen?

O ja, ik ben ondertussen ook zo’n beetje verhuisd. Hoe ik het nu stel in het verre Antwerpen? Wel, het is weer wat wennen, maar ik moet zeggen dat ik mijn nieuwe woonst dik ok vind.

Ik kook trouwens tegenwoordig op een gasvuurtje. Vroeger moest ik daar niet echt van weten. Gevaarlijk, vuur, enzovoorts. Maar onbekend is onbemind en na één keer koken op een gasvuurtje zie je mij toch niet snel meer terugkeren naar vitrokeramiek of inductie. Hoe goed dat ook moge werken. Het heeft ook wel iets om zo boven een sissend gasvuur te staan kokerellen.

Verder neem ik tegenwoordig de tram naar het werk. Die zet mij quasi voor de deur van de dagtaak af. Ideaal. Lijn 8 maakt trouwens ook nog eens een sightseeing tour door het centrum. Van de Groenplaats over de Leien via de Lange Leemstraat naar Berchem.  Omdat ik flexibele uren heb, zoals dat heet, verandert het publiek danig als ik een half uurtje vroeger of later vertrek. Van scholieren tot bejaarden. Ik zie het allemaal. En de trip duurt net niet lang genoeg om vervelend te worden.

Tenslotte woon ik nu in een rustig zijstraatje van de Nationale. Dus afgelopen met het drukke autoverkeer. En op een paar passen van where-it’s-happening. Midden in het modehart van Antwerpen. Al was het maar dat ik aan mezelf verplicht ben om eens binnen te lopen in het MoMu.

Afin, ik ben in ieder geval heel erg tevreden terug te zijn.

Zo eens om de zoveel tijd sta ik tegenwoordig achter de toog van ons Jeugdhuis. Jawel. Achter als in “Wat wilt gij drinken?” Ik moet toegeven dat ik dat wel eens graag doe. Zo pintjes tappen en drank schenken. Op een ietwat drukke avond is dat verstand op nul en rustig de dorstigen bedienen.  Eigenlijk doe ik dat als vrijwilliger, maar het mooie is dat ik – eens bezig – mijn verstand op nul kan zetten.

Bestellingen opnemen, dat vraagt een goed geheugen en – belangrijk – een goed paar oren. Voor je het weet heb je een pint teveel getapt. Gelukkig zijn er de internationale gebaren, zoals voor een pintje (pinkje) of een Palm (handpalm), om het wat duidelijk maken.

Dan is er het schenken. Een goede pint met een schone col tappen, dat vraagt een beetje ofening en handigheid. Je moet maken dat het glas niet elke keer overstroomt (= verlies van bier!), dat je de ratio bier/schuim goed zit, dat je tempo houdt,… Vier glazen na mekaar tappen zonder de kraan telkens toe te doen, is ook een kunst. Speciaalbieren zoals een Duvel of een Vedett zijn een uitdaging. Giet je te snel of zijn ze niet koel genoeg, dan krijg je vooral veel schuim in je glas. Giet je te traag, dan heb je geen mooie col. En believe me, klanten zijn al eens zeer kritisch als hun pint niet helemaal naar hun normen is geschonken.

Tenslotte is er het afrekenen. Dan moet je maken dat je eerst het geld ziet vast te krijgen vooraleer je de drank schenkt. En liefst nog correct wisselgeld terug kan geven. Hoofdrekenen om 2 uur ’s nachts durft dan al eens pijn doen als men wil betalen met 50 euro.

En tussen door moeten er ook nog koelkasten worden aangevuld, glazen afgeruimd en gewassen, van tijd een nieuw vat aansluiten,…  Afin, gelukkig ben ik niet alleen. Gisteren bemanden we de bar met 3 mensen. Als je mekaar wat kent dan gaat dat gemakkelijk om op mekaar in te spelen wat enorm helpt als het wat druk begint te worden.

Het mooie aan zo’n baravond is dat ik ook maar enkel daar aan hoef te denken.  Eenmaal aan de slag vraagt de boel draaiende te houden alle concentratie.  Ideaal dus om de zinnen te verzetten.  Bijgevolg heb ik dan ook ongemeen veel respect gekweekt voor mensen die achter een toog staan. Maar om nu zelf een café te openen? Geen haar op mijn hoofd die er aan denkt. Ik heb de handen al vol zonder veel te moeten denken aan boekhouding, SABAM, milieunormen, lasten en what-not.  Eigenlijk moet je goed gek zijn en bijzonder veel geluk hebben om het te maken in de horeca.

O juist, ik verhuis!

Ik heb mijn appartement verhuurd gekregen. En ik heb een studio in Antwerpen gevonden. Ik ga wonen bij vrienden J. en N. Zij hebben onlangs een huis gekocht met een aparte, verhuurbare studio. Ideaal. Ik ga  op een steenworp van de Groenplaats wonen. Hartje 2000 dus.

Ik zal maar zeggen dat ik er ongelofelijk naar uit kijk om het dagelijkse pendelen achter mij te laten. Terug met de fiets door ’t Stad sjezen! Terug genieten van een Bangelijke in’t Pakhuis! Genieten van het uitzicht op de kaaien in de zomer! Flaneren doorheen winkelstraten in ’t weekend. Snuisteren in allerlei oude boek- en muziekhandeltjes en what-not. Genieten van koffie in de  Hoogstraat. Frietjes bij ’t Kattekwaad! And all that.

Ga ik Leuven missen? Wel, ik heb hier in bijna twee jaar een pak fijne mensen leren kennen. Die kan ik niet meenemen. En dat vind ik jammer. Heel erg jammer eigenlijk. Maar is Leuven niet de stad gebleken waar ik mij volledig thuis voel. In die twee jaar is er hoe dan ook heel veel veranderd voor mij. Ik vertrek sowieso met een aantal fijne herinneringen.

9 oktober is D-Day. Nog twee weken dus. Inpakken geblazen!

Na twee jaar verhuis ik naar Antwerpen. Mijn stek op de Tiensesteenweg in Leuven is daarom beschikbaar voor nieuwe huurders. Ben je zelf op zoek of ken je geïnteresseerden?

Drop me a line!

Wat? Een ruim appartement op de Tiensesteenweg. Vlakbij het centrum van Leuven.

Huurprijs? 420 euro + 42 euro provisie voor verwarming + water.

Wanneer? Komt vrij vanaf begin oktober.

Brugge kent vele verborgen plekjes. En na een kleine 3 decennia weet ze mij nog altijd te verrassen. Een plaats die ik dit weekend heb leren kennen is het oude Theresianenklooster in de Ezelstraat. Goed weggestoken achter gevels van wat woonhuizen en winkeltjes doet niets vermoeden dat er in het hartje van de stad een gargantisch gebouwencomplex zit verborgen. Meer zelfs, dat dat complex eigenlijk al jaren staat te verkommeren.

Bleek dat een groepje krakers dit weekend zich de bouwval eigen had gemaakt.  Via een tip van F. trokken we er zaterdagavond op uit. D50 in de hand. Via een oude, reeds lang gesloten brocanterie in de Ezelstraat konden we vanuit het achterhuis en na wat klauterwerk het complex binnendringen. Al snel verdwaalden we zo’n beetje in de veelvoud van wandelgangen, gaanderijen, zalen en zaaltjes,…

Grafitti, afbladerende verf, kapotte ramen, overal glas en veel roest waren ons deel. De natuur was al druk bezig met het heroveren van het terrein want klimop van de totaal verwilderde binnentuinen dringt de gebouwen binnen. Van sommige ruimtes kon je vermoeden wat hun functie moest zijn geweest. De beste zaal met het kantoor van de prior bijvoorbeeld. Waar de muren bekleed zijn met veraffelde en totaal verkleurd tapijt en een half kapot geslagen bakstenen schoorsteenmantel de ruimte domineert.

Naarmate de avond vorderde en het donker werd, waren we aangewezen op het licht van zaklampen om onze weg doorheen het complex terug te vinden. De krakers hielden een makeshift barbecue in één van de wilderde kloostertuinen. Het koste opnieuw wat moeite om er te geraken maar het was het meer dan waard. Een vuurtje, een rooster en wat bio vlees. Meer moest dat niet zijn.

En in de rust van de nacht, onder een verrassend heldere sterrenhemel, konden we ons alleen maar afvragen: waarom een stad bereid is om zo’n stuk momumentaal patrimonium over te leveren aan projectontwikkelaars om er alleen maar dure toeristenhotels van te maken.