Recept

Lang geleden leerde ik van een Napolitaan hoe je pasta carbonara maakt. Dat recept heb ik lang gevolgd. Uiteraard bestaan er zoveel variaties op het thema als er Italianen zijn. En uiteraard zijn ze allemaal canoniek. Het was lang geleden dat ik nog eens carbonara had gemaakt, toen ik eerder deze week Andrew Rea van Binging with Babish aan de slag zag.

Long story short:

• 500gr spaghetti n° 12 van De Cecco
• 250gr spek of spekblokjes
• 4 eitjes + 1 dooier
• 200gr parmezaanse kaas (geraspt)
• Zwarte peper

Kook de spaghetti al dente in een pot water die zo zout is als de zee. Doe de spek in een koude pan en bak ze in haar eigen vet tot ze knisperig is geworden, zet dan het vuur zeer laag of uit. Kluts de eieren en voeg ongeveer 150gr kaas plus royaal peper toe. Haal de spekblokjes van het vuur. Voeg de gekookte spaghetti toe aan de spekblokjes. Meng tenslotte goed het mengsel door de pasta.

Vanavond improviseerde ik in de keuken. Op algemeen verzoek maakte ik een makkelijke wokschotel met udon noodles. Reken ongeveer 20 á 30 minuten werk. Dit is het recept.

Ingrediënten voor 3 personen

• 100ml ketjap manis
• 150ml water
• 3 teentjes knoflook
• 2 à 3 theelepels maizena
• 2 eetlepels hengshun azijn (rode wijnazijn kan ook)
• 2 eetlepels sesamolie
• 1 brocolli
• 1 grote zak wokgroenten
• 400gr udon noedels (Suzi Wan)
• 1 citroen
• Arachide olie

Stap 1: Snij de brocolli in fijne roosjes en plet / versnipper de knoflook. Doe wat arachide-olie in de wok en wok de brocolli gedurende 5 minuten. Verhit ondertussen de sesamolie in een aparte pan en bak de knoflook gaar op middelmatig vuur.

Ik heb een weekje vakantie. Tijd om de wondere wereld van brood en zuurdesem wat verder te verkennen. Deze keer probeerde ik focaccia te maken. Dit italiaanse platbrood is een eeuwenoude klassieker. Zonder al te veel techniek is focaccia heel eenvoudig om te maken.

Ik volgde dit recept van Alexandra Cooks.

Ik had even geleden het plan opgevat om een zuurdesembrood maken. Vandaag haalde ik dit mooi, luchtig, stevig, krokante brood uit onze oven. Exact zoals zuurdesem hoort eruit te zien en te smaken. In de afgelopen dagen had ik gelezen dat het niet zo eenvoudig is om dit brood te maken. Schets mijn verwondering en geluk met dit resultaat na een eerste poging. En dus deel ik graag even wat ik geleerd heb en welke weg ik heb afgelegd.

In de kerstvakantie smeet ik mij in de patisserie. Dat moet van sinds de kooklessen geleden zijn gweest. In onze meter staat Thuis Gebakken van de Colruyt. Ik had er op tien minuten twee projectjes uit gekozen waar ik mij wel aan wilde wagen: havermoutkoekjes met witte chocolade en jeneverbessen en brownies met pistache- en amandelnoten. Ik had die twee nog nooit gemaakt, maar blijkt dus dat dat andermaal doodsimpel is. In deze blogpost: de havermoutkoekjes.

Vandaag had ik het commando over het potten en pannen. We hebben hier dan wel een meter kookboeken staan… maar het eindigde er mee dat ik inspiratie ging zoeken op het Internet. Ik besloot om Jamie Oliver’s Pukka Yellow Curry te serveren. Met een bruschetta als voorgerechtje.

Een curry maken is niet zo moeilijk. Het recept bevat grotendeels basisingrediënten die je gewoon in de supermarkt kan vinden. Er komen ook geen speciale roer- of baktechnieken bij kijken. Wat je wel nodig hebt is een portie geduld. Een curry wordt alleen maar beter als je ze voldoende tijd geeft om op smaak te komen. Reken dus snel een anderhalf uur werk.

Oké, ik heb dus een zwak voor pasta. Een zware zwak dan. Niets is lekkerder en sneller gemaakt dan pasta. Meer zelfs, pasta laat je toe om zeer creatief te gaan en de meest extravagante gerechten te brouwen. O ja, ik denk dat ik nog niet genoeg pasta heb gezegd.

Dus. Woensdagmiddag bereidde Bram een pastaschoteltje om mee te nemen naar Rock Werchter. Veel hield het niet in: koude pasta, blokjes kaas en brokjes rode paprika. Snel gemaakt en lekker licht als je dan toch onder een loden zon net je tentje hebt opgezet.  Natuurlijk kon ik het niet laten om vanavond met het recept eens aan de slag te gaan.

Vroeger blogde ik al eens over mijn kookavonturen. Nu ik over en ietwat grotere keuken beschik, wordt het weer eens tijd voor wat meer geëxperimenteer.

Gisterenavond heb ik nog eens spaghetti alla carbonara gemaakt. Italian style. Hier in Vlaanderen hebben we de slechte gewoon te dit heerlijke gerecht te maken met room en/of kaas. Een Italiaanse kennis vertrouwde mij toe dat dat eigenlijk vloeken tegen de kerk is. Sindsdien volg ik zijn recept om de echte te maken.

De week van de smaak is dan wel voorbij, ’t is nooit te laat om toch nog net een bijdrage te leveren. Vanavond heb ik een recept van ons aller Piet Huizentruyt gemaakt: tomatensoep! Klassiek en zonder veel franjes, maar wel overheerlijk.

En ja, ik vind SOS Piet een beestig goed kookprogramma. Eindelijk eens een programma dat toont hoe je normale kost kunt maken. Geen Herwig van Hove toestanden of Come Chez Soit allures. Neen, gewoon wat je zelf kan maken. En nog op een aanschouwelijke manier aangebracht ook! Go Piet! Ahum, de soep dus.