Recept

Lang geleden leerde ik van een Napolitaan hoe je pasta carbonara maakt. Dat recept heb ik lang gevolgd. Uiteraard bestaan er zoveel variaties op het thema als er Italianen zijn. En uiteraard zijn ze allemaal canoniek. Het was lang geleden dat ik nog eens carbonara had gemaakt, toen ik eerder deze week Andrew Rea van Binging with Babish aan de slag zag.

Long story short:

• 500gr spaghetti n° 12 van De Cecco
• 250gr spek of spekblokjes
• 4 eitjes + 1 dooier
• 200gr parmezaanse kaas (geraspt)
• Zwarte peper

Kook de spaghetti al dente in een pot water die zo zout is als de zee. Doe de spek in een koude pan en bak ze in haar eigen vet tot ze knisperig is geworden, zet dan het vuur zeer laag of uit. Kluts de eieren en voeg ongeveer 150gr kaas plus royaal peper toe. Haal de spekblokjes van het vuur. Voeg de gekookte spaghetti toe aan de spekblokjes. Meng tenslotte goed het mengsel door de pasta.

Smakelijk!

Vanavond improviseerde ik in de keuken. Op algemeen verzoek maakte ik een makkelijke wokschotel met udon noodles. Reken ongeveer 20 á 30 minuten werk. Dit is het recept.

Ingrediënten voor 3 personen

• 100ml ketjap manis
• 150ml water
• 3 teentjes knoflook
• 2 à 3 theelepels maizena
• 2 eetlepels hengshun azijn (rode wijnazijn kan ook)
• 2 eetlepels sesamolie
• 1 brocolli
• 1 grote zak wokgroenten
• 400gr udon noedels (Suzi Wan)
• 1 citroen
• Arachide olie

Stap 1: Snij de brocolli in fijne roosjes en plet / versnipper de knoflook. Doe wat arachide-olie in de wok en wok de brocolli gedurende 5 minuten. Verhit ondertussen de sesamolie in een aparte pan en bak de knoflook gaar op middelmatig vuur.

Stap 2: Zet apart een pot water op een hoog vuur voor de noodles. Voeg de 150ml water en de ketjap manis toe aan het pannetje met gebakken knoflook. Draai het vuur laag. Voeg de maizena al roerend toe. Blijf roeren tot de saus begint in te dikken. Haal het pannetje van het vuur en hou afgedekt apart.

Stap 3: Voeg nu de wokgroentjes aan de wok toe, met een scheutje extra arachide olie. Wok de brocolli en de wokgroentjes verder gedurende enkele minuten tot de groenten beetgaar zijn. Roer regelmatig om. Kook de noodles ondertussen los in de aparte pot water en giet af na 2 tot 3 minuten.

Stap 4: Voeg eerst de noodles toe aan de wokpan en daarna de ingedikte saus. Meng het geheel goed door elkaar. Pers de helft van de citroen naar smaak uit over de wok.

Stap 5: Neem diepe borden en verdeel de noodles met de groentjes. Snij de andere helft van de citroen in partjes en serveer apart.

Smakelijk! De ketjap manis heeft dit gerecht een volle, zachte smaak. De citroen brengt zorgt voor frisheid. Nog enkele tips:

• In plaats van knoflook kan je gember gebruiken. Citroen kan je vervangen door limoen.
• Liefhebber van pikant? Versnipper een halve rode peper en wok deze voor je de brocolli en wokgroentjes doet.
• Dit is een vegetarisch gerecht. Liefhebber van vlees? Je kan stukjes rundsvlees met een derde tot de helft van de saus wokken in plaats van brocolli.
• Afwerken kan met sesamzaadjes of cashew nootjes of fijn gehakte korianderblaadjes.

Ik heb een weekje vakantie. Tijd om de wondere wereld van brood en zuurdesem wat verder te verkennen. Deze keer probeerde ik focaccia te maken. Dit italiaanse platbrood is een eeuwenoude klassieker. Zonder al te veel techniek is focaccia heel eenvoudig om te maken.

Ik volgde dit recept van Alexandra Cooks.

Ingredienten:

• 512g broodmeel of gewone bakbloem (Ik gebruikte Soubry broodmeel)
• 100g starter
• 440g lauw water
• 10g zout

Een zuurdesem starter maken is een leuke uitdaging, maar ze vraagt wel bijzonder veel geduld. Reken op een week tot 10 dagen vooraleer je kan beginnen. Je kweekt immers een levende cultuur van actieve gisten en lactobacillen. Je kan ook starter vragen bij een bakker of online bakker.

Je kan ook met gewone gist aan de slag.

Bereiding:

1. Meng de starter en het zout met het water tot de starter is opgelost.
2. Meng dan het broodmeel met het water. Gebruik een spatel of ga loos met je handen tot je een bal deeg hebt. Het deeg zal plakkerig aanvoelen: dat is normaal. Het helpt om je handen wat nat te maken.
3. Bedek de kom met een doek en laat 30 minuten staan
4. Geef het deeg een serie van “stretch-n-folds”. Je neemt het deeg vast, strekt het voorzichtig uit (zorg dat het niet breekt!) en dan vouw je het dubbel op zichzelf. Draai de kom een kwartslag en herhaal. Doe dit 8 tot 10 keer. Deze manier van kneden bouwt stevigheid in het deeg op.
5. Bedek de kom opnieuw met een doek.

Nu laten we het deeg rusten en het zuurdesem zijn werk doen. Het desem fermenteert het meel waardoor er bubbels met koolstofdioxide gas ontstaan. Zo krijg je een luchtig brood. We wachten tot het deeg verdubbelt in omvang. Afhankelijk van de omgevingstemperatuur kan dat zo’n 6 tot 18 uur duren. In onze keuken bij 22 graden duurde het zo’n 6 uur. Piep dus af en toe. Hoe groot is het deeg? Zie je bubbels? Is het deeg luchtig als je er even op duwt met je vinger?

1. Haal het doek van de kom en giet een scheut olijfolie over het gefermenteerde, opgeblazen deeg.
2. Neem een hoek van het gefermenteerde deeg, en plooi voorzichtig naar het midden van het deeg. Doe dat ook met 3 andere hoeken. Het is normaal dat het deeg inzakt.
3. Pak een ovenschaal en smeer die in met olijfolie.
4. Keer het deeg om uit de kom in de ovenschaal. De geplooide hoeken horen onderaan te zitten.
5. Bedek de ovenschaal.

We laten het deeg opnieuw een aantal uren rusten. Opnieuw zal het deeg terug rijzen en luchtig worden. Dat kan een goede 5 tot 6 uur duren. Afhankelijk van de temperatuur kan het sneller. In mijn geval was 4 uur voldoende. Je zal zien dat het deeg opnieuw in omvang toe neemt.

1. Bestrooi het deeg met wat grof zeezout.
2. Dan maak je putjes door je vingertoppen in het deeg te duwen.

Verwarm ondertussen de oven voor op 220 graden. Je bakt nu het brood gedurende 25 tot 30 minuten. Controleer af en toe. In de laatste tien minuten hoor je een mooie bruine korst te zien verschijnen.

Haal het brood uit de oven en laat minstens 30 minuten tot een uur afkoelen vooraleer je aansnijdt.

Dit is het basisrecept voor focaccia. Je hoeft je echter niet te beperken tot zeezout. Een klassieker is focaccia met rozemarijn. Je kan ook andere toppings op je brood aanbrengen zoals tomaat, paprika, ajuin, basilicum of zelfs kaas of pikante salami. Je kan ook een zoetere focaccia maken met honing en noten. Er bestaan talloze varianten.

Smakelijk!

Ik had even geleden het plan opgevat om een zuurdesembrood maken. Vandaag haalde ik dit mooi, luchtig, stevig, krokante brood uit onze oven. Exact zoals zuurdesem hoort eruit te zien en te smaken. In de afgelopen dagen had ik gelezen dat het niet zo eenvoudig is om dit brood te maken. Schets mijn verwondering en geluk met dit resultaat na een eerste poging. En dus deel ik graag even wat ik geleerd heb en welke weg ik heb afgelegd.

Er bestaat een eindeloze waaier aan recepten, tutorials en workshops die aspirant bakkers leren hoe zuurdesembrood te maken. Het is best wel overweldigend om wegwijs te geraken uit al die informatie. Brood maken is blijkbaar iets wat tussen wetenschap en kunst steekt. Dit zijn de stukken en beetjes die mij het meeste hebben geholpen:

• 15 Mistakes Most Beginner Sourdough Bakers Make is eigenlijk de meest heldere, toegankelijke en compacte uitleg. Naast het filmpje is er een uitgebreid recept en zijn er ook nog eens handige planners om het proces in je dag te plannen.
• Tasty heeft een video over het bereiden van de starter, en eentje over het eigenlijke maken van het brood. Ook helder uitgelegd en komt in grote mate overeen met de vorige video.
• Sourdough starter van Little Spoon Farm was mijn gids om een goede starter te maken. En bij Serious Eats gingen ze op zoek naar de beste bloemsoort om starter van te maken.
• Binging with Babish: Sourdough bread (feat. Joshua Weisman) vond ik heel interessant maar iets minder toegankelijk.

Ik ben 9 dagen geleden begonnen met het maken van starter. Een goede, actieve starter is de basis voor een luchtig, smaakvol brood. Een starter is eigenlijk een cultuur waarin je actieve gist en lactobacillen ontwikkelt. Brood is immers een gefermenteerd product, net zoals kaas of bier, en een snede brood is dus het gebakken eindproduct van een fermentatieproces. Het ontwikkelen van zo’n actieve cultuur duurt al snel een week.

Ik heb uitsluitend gebruik gemaakt van roggebloem. Waarom roggebloem? Omdat dat een grove bloemsoort is die makkelijk fermenteert. Je zou denken dat fermentatie een kwestie is van op goed geluk een schimmel uit de lucht te plukken, maar eigenlijk zitten de schimmels en organismen die je nodig hebt grotendeels al in je bloem. En roggebloem is een goede bloemsoort om mee aan de slag te gaan. Het kan perfect met andere bloemsoorten, maar ik koos voor rogge omdat de snelle fermentatie meer aanmoediging geeft. Serious Eats maakte een mooie vergelijking tussen bloemsoorten.

Elke avond ververste ik de starter (dus om de 24 uur een voeding). Dit was het schema dat ik volgde:

• Dag 1: 100gr roggebloem + 100gr water
• Dag 2: laten rusten
• Dag 3: 50gr starter + 100gr roggebloem + 100gr water
• … dito tot en met dag 9: 50gr starter + 100gr roggebloem + 100gr water.

Dit is een verhouding: 1:2:2 met 100% hydratie. Je kan ook minder water gebruiken, 1:1:2 of naar een verhouding 1:3:3 of 2:3:3 gaan. Dat heeft dan impact op de evolutie van de fermentatie, en de consistentie van je starter. Ik koos 1:2:2 omdat dat aangegeven werd in de meeste recepten voor beginners.

Ik heb 2 weckpotten van elk 1 liter. Een pot gebruik ik om actief starter in te laten groeien, de andere staat in de koelkast en bevat de overschot: die kon later nog wel eens van pas komen. Elke avond tussen 21 en 22 uur volgde ik deze stappen:

• Ik schepte met een houten lepel alle starter in een kommetje over.
• Ik waste de lege weckpot met heet water en wat zeep volledig schoon, waarna ik de pot goed afdroogde.
• Dan schepte ik met de houten lepel 50gr starter in de schone weckpot.
• Ik voegde de 100gr lauw water toe en ik roerde zodat de starter oploste in het water.
• Ik voegde de 100gr roggebloem toe. Tenslotte roerde ik het goedje goed om met de steel van mijn houten lepel.
• De overige 200gr ging in de weckpot met overschot.

De weckpot met actieve starter stond op onze dampkap. Het deksel stond een beetje open en de opening was afgedekt met een doekje zodanig dat de starter kon ademen. Ik had een plakker op de pot geplakt zodat ik kon zien hoe de starter evolueerde. De starter stond niet in direct daglicht en ook niet direct in de tocht: een droge, beschutte plaats dus. Onze thermostaat gaf gemiddeld tussen 21 en 23 graden aan in de ruimte. Overdag kan het vrij warm worden binnenshuis, zeker in deze tijd van het jaar.

Het duurde even maar op dag 3 zag ik de eerste belletjes. Op dag 4 begon het goedje stevig te rijzen. Elke morgen bereikte de starter haar hoogtepunt om dan rond de middag terug in te zakken. Bij elke voeding werden de bellen groter. Elke avond merkte ik dat de massa luchtiger werd. In het begin rook het goedje muffig, maar na een aantal dagen kon ik duidelijk een weeë geur van alcohol ruiken: het deed een beetje denken aan verschaald bier, wat in se ook een product van fermentatie van granen is. En tegelijk neigde de geur ook naar de gist die je bij de bakker kan kopen.

De houten lepel? Wel, ik las verschillende malen dat je starter onder geen beding met metaal in aanraking mag komen. Dat blijkt dus iets te zijn van lang vervlogen tijden. In ieder geval, ik had ondertussen de gewoonte om met een houten lepel te werken.

Met de overschot van de starter kan je allerlei extra’s maken. Zoals pannenkoeken. Ik heb een kliek in de hete olie gegooid, bestrooid met lente-ui en sesamzaad. Met een dipsausje van soja en Chinese zwarte azijn is dit best wel een lekker tussendoortje. Eerlijk? Elke dag 200gr overtollige starter verstouwen is best veel. Tenzij je elke dag brood maakt hoef je de starter ook niet dagelijks te verversen. Het fermentatieproces vertraagt sterk in de koelkast waardoor dat slechts een keer week hoeft in plaats van dagelijks.

En dan kwam de eerste dag vakantie en was het eindelijk tijd om brood te maken.

Ik volgde de The One Day Bake planner van Pro Home Cooks. Hoewel je niet de hele dag in de keuken hoeft te wachten, moet je je dag wel rond een aantal sleutelmomenten heen plannen. Als je zuurdesem wil maken, dan neem je best wat slag om de arm en plan je je dag best niet te vol met allerlei andere verplichtingen. Je brood moet doorheen twee cycli van bewerken en rijzen voor het de oven in gaat: dat proces kan je enigszins sturen waardoor je meer flexibiliteit koopt. Ofwel bewaar je je tussentijds in de koelkast, ofwel geef je het rijzen een korte boost in een oven op 30 graden.

Je hebt ook ingrediënten nodig. Het recept van Pro Home Cooks bevat hoeveelheden voor 2 broden. Ik heb alles herberekend voor 1 brood:

• 500gr Everyday bloem van Colruyt (whole weat)
• 375gr kraantjeswater
• 75gr starter
• 10gr zout

De verhouding water tot bloem is 75%. Mijn ervaring is dat je een nogal nat deeg krijgt, of beter, een zeer sticky bedoening. In een volgend brood zou ik iets verlagen naar 72% om iets makkelijker met het deeg te kunnen werken. Naar het schijnt hoort zuurdesem wel een nat deeg te zijn, dus veel lager zou ik niet meteen gaan. Ik koos ook voor 500gr tarwebloem, maar je kan natuurlijk bloemsoorten mengen. Ik heb even getwijfeld om er een deel rogge in te doen, maar voor een eerste experiment bleef ik liever bij het recept.

Je hoeft je niet te beperken tot de basis. Je kan ook allerlei extra’s aan het deeg toevoegen: een zoete toets via honing of vruchtensap, of een hartige ondertoon met zongedroogde tomaat of olijven.

Ik startte de avond voor de bakdag met de voorbereidingen. Naast het verversen van de starter mengde ik het water en de bloem tot een soort shaggy, half gemengde massa. Ik liet de massa tot de volgende morgen onafgedekt op het aanrecht staan. Waarom? Autolyse. Het water verzadigt de bloemkorrels, enzymen starten met het afbreken van de bloemkorrels in suikers (voeding voor de gist!) en gluten starten zich te ontwikkelen. Autolyse zorgt ervoor dat het deeg beter kan worden bewerkt. De fout die ik maakte is om de massa niet af te dekken: ’s morgens had ik een hard toplaagje dat het werken met het deeg niet zo aangenaam maakte. Gelukig had dat geen echte invloed op het uiteindelijke resultaat.

De volgende morgen om 9u begon ik met het mengen van de starter en het zout door het deeg via de fold en stretch methode. Deze techniek bestaat er in dat je het deeg langs een kant optilt, voorzichtig uitrekt en dan op zichzelf plooit. Je draait de kom vervolgens een kwartslag en je voert dezelfde handeling opnieuw uit. Dat deed ik een 6 tot 7 keer, tot de starter en het zout voldoende waren opgenomen.

Op geen enkel moment ben ik beginnen kneden. Het was dan ook no-knead sourdough. De starter en het deeg ondergaan een proces van fermentatie dat CO2 belletjes geeft die het brood luchtig maken, daarnaast zorgt het trekken en plooien voor het verstevigen van de gluten. Begin je in het wilde weg te kneden, dan verstoor je dat proces en maak je de structuur van het deeg kapot. Tip: bevochtig je vingers met water! Zo kleeft het deeg minder aan je vingers.

Ik heb tussen 9u en 11u om de 30 minuten het deeg in de kom getrokken en geplooid. Na 4 keer merkte ik dat het deeg steviger en stretchy was geworden. Het was nog altijd sticky, maar het scheurde niet meer zo snel. Dat was het teken dat er zich een goede glutenstructuur had ontwikkeld in het deeg.

Tussen 11u en 15u liet ik het deeg afgedekt met een boord op het aanrecht staan om te rijzen. Dit is de bulk rise fase. Na enkele uren piepte ik eens onder het bord en zag ik dat het deeg mooi in volume was toe genomen. Dat waren cruciale uren waarin de desem in het deeg nu echt wel volop actief fermenteerde. Tijdens deze fase zorgde de gist voor de luchtige CO2 bubbels in het deeg. Ik besloot uiteindelijk om het wat extra tijd te geven om het deeg voldoende in volume te laten groeien.

Tegen 15u bestrooide ik het aanrecht met bloem. Je wil voldoende bloem gebruiken maar ook niet te veel. Ook al is het deeg plakkerig en kleeft het aan de pot en je handen, laat je niet verleiden om zoveel mogelijk bloem te gebruiken. Ook dat heeft impact op je brood. Met een deegschraper haalde ik het deeg uit mijn pot en liet ik het nog 30 minuten rusten op het aanrecht: het deeg zal mooi plat vallen en dat hoort ook zo.

Ondertussen deed ik een propere katoenen handdoek in mijn rijsmandje en bestrooide ik dat met gezeefde bloem. Dan begon het echte werk: Ik vouwde het deeg enkele malen op net als geschenkpapier: ik pakte de hoeken vast en ik plooide die naar binnen, het midden van het deeg. Dat deed ik enkele keer. De bedoeling is om een soort bol te krijgen met een huid die voldoende onder spanning staat. Let op dat je niet te ver gaat tot het deeg scheurt! De kant met de “naden” die je nu hebt is eigenlijk de onderkant van het brood. Dit proces was ook weer een sticky bedoening: het hielp om mijn handen eerst met wat bloem in te wrijven. Ook hier: niet kneden! Anders maak je de structuur kapot en krijg je een plat brood.

Het deeg van mijn aanrecht plukken was wat gehannes. Gelukkig had ik ook geïnvesteerd in een deegschraper. Met een beetje geduld en voorzichtigheid lukte dat wel. Je zal merken dat het deeg op dit punt wel plakt, maar ook voldoende consistent is dat het mooi bijeen blijft als je het los pulkt. Daarna legde ik het deeg in het rijsmandje, kant met de naden naar boven. Het rijsmandje bedekte ik met een andere handdoek.

Bekijk zeker de filmpjes hierboven om een idee te hebben van de technieken die de pro’s hanteren.

Het deeg kon nu een tweede keer rijzen. Dit is de proofing van het deeg. Dat was een proces dat ik nog eens een dikke 3 tot 4 uur heb gegeven. Eigenlijk laat je het deeg nogmaals rusten en geef je de fermentatie andermaal een kans om een cyclus door te maken. Ik had sowieso het plan om ’s avonds te bakken, maar je kan dit proces ook sterk vertragen door je deeg in de koelkast te bewaren om het dan de dag erna, ’s morgens, te bakken. De experts op YouTube gaven de tip om het deeg in een plastiek zak te steken. Waarom was me niet helemaal duidelijk, en dus heb ik dat ook niet gedaan.

Eindelijk was het moment daar om te bakken. Ik heb een Lodge Iron Cast Combo Cooker aangeschaft zodanig dat ik brood als een Dutch Oven kan bakken. Een Creuset of een Emile Henry zijn uiteraard ook geschikt. Waarom een dutch oven in plaats van gewoon op een bakplaat? Omdat een afgesloten pan het vocht uit het deeg omzet in stoom wat goed is voor de ontwikkeling van het brood en de korst. Dit vond ik een bijzonder spannend moment omdat ik hier met een zeer hete, zeer zware pan moest werken.

Ik verwarmde de oven, met de Logde afgedekt en ingeladen, voor op 250 graden, boven- en onderwarmte (geen hete lucht of zo) gedurende 25 minuten. De lodge stond niet op een grill, maar op de bakplaat: dat was een tip van Pro Home Cooks. Zo vermijd je dat de onderkant van het brood aanbakt.

Na 25 minuten haalde ik de Lodge uit de oven (opletten voor de vingers! Dit is enkele kilo heet ijzer!). Ik haalde de handdoek van het rijsmandje en legde bakpapier over het deeg. Dan draaide ik het mandje voorzichtig om zodat het deeg op het papier terecht komt. Vervolgens was het kwestie om voorzichtig de handdoek van de bovenkant van het deeg te halen. Tenslotte nam ik de vier hoeken van het papier vast en plaatste ik het geheel in de Lodge. Met een schaar knipte ik het overtollige papier weg.

Tenslotte is er de scoring van het brood. De bedoeling is dat je een of meerdere insneden maakt zodat je brood mooi kan uitzetten, en je het typische crusty “oor” krijgt op een zuurdesembrood. Ik maakte gebruik van een scherp fileermes, maar eerlijk gezegd is een scheermesje echt wel het handigste om een proper insnede te maken. Zodra ik dat gedaan had ging het deksel op de pot, en het geheel terug in de oven.

Ik bakte het brood gedurende 20 minuten op 250 graden. Dit is het spannende deel want nadien mag het deksel van de pan. Dat was het moment suprême: Mijn brood was mooi gerezen in de pan door de warmte en had ook een mooi beginnende korst: de oven spring. Succes! Ik liet mijn brood nog eens 20 minuten bakken bij 230 graden zonder deksel. Het brood ontwikkelde een mooie, diepbruine korst. Dat was een proces dat ik van minuut tot minuut kon volgen. Na 20 minuten maakte het brood een mooie en afgewerkte indruk. Ik zette de oven uit en ik liet het brood nog eens 20 minuten in de oven afkoelen met de ovendeur op een kier: dat proces zorgt ervoor dat de korst verder kon ontwikkelen.

De temperaturen heb ik wat met de natte vinger bepaald. Sommigen zeggen dat je moet bakken op 230 graden, anderen op 260 of zelfs 270 graden. Ik koos voor een gulden middenweg. Ook naar baktijden heb ik een beetje een gulden middenweg genomen tussen alle verschillende baktijden die ik ben tegen gekomen.

Na een uur kon het brood uit de oven gehaald worden. Ik heb het nog eens een dikke 2 uur laten afkoelen en rusten vooraleer we het durfden aan te snijden en te proeven met een stukje zoute boter. Heerlijk! Precies zoals het hoort te smaken! Het was bovendien een brood met een mooie luchtige structuur door de uitgezette gassen die het resultaat waren van het lange fermentatieproces.

Wat heb ik geleerd?

• Zuurdesem is een beetje een teamactiviteit: je werkt samen met de micro-organismen die het deeg fermenteren. Als bakker ben je verantwoordelijk om de juiste omstandigheden te scheppen zodat het deeg zich kan ontwikkelen. Je controleert het resultaat dus eerder indirect.
• Er komt wat techniek bij kijken, maar niets dat wat ik als “voor gevorderden” zou omschrijven. Het deeg mag dan bij momenten plakkerig en lastig handelbaar lijken, het is vooral een kwestie van vertrouwen om door te zetten.
• Dit vraagt wat toewijding. Niet dat ik elk uur hiermee bezig was, maar de starter en het deeg zijn levende culturen die je aandacht en tijd vragen. Voor mij was het ook een proces van leren observeren: wat gebeurt er in de starter? Hoe ruikt het geheel? Wat gebeurt er als ik lauw eerder dan koud water gebruik? Wat gebeurt er in de koelkast? Hoe ziet het deeg er nu uit? Hoe voelt het deeg aan qua consistentie?
• Het proces valt uiteen in best wel een aantal stappen over verschillende dagen. Een zuurdesem maak je niet op een verloren zondagmiddag.
• Je hebt wat specifiek keukengerei nodig, maar dat hoeft ook geen honderden euro’s te kosten. Zo kocht ik de Lodge voor een fractie van de prijs van een Le Creuset. Ook het rijsmandje en een deegschraper vind je makkelijk online terug.
• Mijn starter steekt nu in de koelkast. Zo hoef ik die slechts eens om de week te verzorgen. Een goed ontwikkelde starter is het halve werk, dus ik kan volgend weekend al vrij snel een volgend brood maken.

Dit is voor mij zeker en vast voor herhaling vatbaar. Benieuwd of ik dit resultaat andermaal kan evenaren.

In de kerstvakantie smeet ik mij in de patisserie. Dat moet van sinds de kooklessen geleden zijn gweest. In onze meter staat Thuis Gebakken van de Colruyt. Ik had er op tien minuten twee projectjes uit gekozen waar ik mij wel aan wilde wagen: havermoutkoekjes met witte chocolade en jeneverbessen en brownies met pistache- en amandelnoten. Ik had die twee nog nooit gemaakt, maar blijkt dus dat dat andermaal doodsimpel is. In deze blogpost: de havermoutkoekjes.

Zie hier de stapel ingrediënten waarmee alles begon.

Allemaal dingen die in de Colruyt te vinden zijn. Ik haalde alles uit de plaatselijke Delhaize wegens dichter bij huis.

Dit is het recept. Moeilijk is het niet. In de kookles leerde ik dat patisserie wel om exacte hoeveelheden vraagt. Dus alles afwegen is een must.

De chocolade moet ik hier nog fijn hakken. Dat moeten geen schilfers zijn, maar ook geen grote brokken. Kleine brokjes volstaan. (Excuus voor de kwaliteit van de foto)

Moving on.

De volgende stap is boter laten smelten in een pannetje en ondertussen de suiker, veenbessen, bloem, ahornsiroop, bakpoeder en chocolade mengen in een kom. Eenmaal gesmolten, roeren we de boter onder het koekjesdeeg. Het geheel wordt een soort sticky prut.

Let wel op. Ik heb de koekjes tweemaal gemaakt. De eerste keer had mijn mengsel een mooie consistentie. De tweede keer was mijn beslag te loperig. Ik vermoed door de siroop. In dat geval is het lastiger om de koekjes te bakken.

Nu is het kwestie van de koekjes te vormen op een bakplaat met bakpapier. Dat kan je met de hand doen. Of door van quenelling te doen met twee lepels. Ik ging voor de laatste stap omdat het mengels hierboven best wel plakkerig was en je op die manier mooie, gelijke hoeveelheden koekjesdeeg kan verdelen.

Na een tiental minuutjes in de oven: zie hier het resultaat.

Hier ten huize is die eerste lading bijzonder snel in de buiken verdwenen. Als je het een beetje in de vingers hebt, kan je makkelijk in 30 minuten tijd een bakplaat vol produceren.

Smakelijk!

Vandaag had ik het commando over het potten en pannen. We hebben hier dan wel een meter kookboeken staan… maar het eindigde er mee dat ik inspiratie ging zoeken op het Internet. Ik besloot om Jamie Oliver’s Pukka Yellow Curry te serveren. Met een bruschetta als voorgerechtje.

Een curry maken is niet zo moeilijk. Het recept bevat grotendeels basisingrediënten die je gewoon in de supermarkt kan vinden. Er komen ook geen speciale roer- of baktechnieken bij kijken. Wat je wel nodig hebt is een portie geduld. Een curry wordt alleen maar beter als je ze voldoende tijd geeft om op smaak te komen. Reken dus snel een anderhalf uur werk.

We starten met een berg ingrediënten:

De bruine zakken, da’s iets nieuws in de plaatselijke Delhaize. Tot voor kort waren er enkel plastic zakjes om je verse groenten in te draaien. Uiteraard niet goed voor het milieu, een enkele citroen in een plastic zakje. Sinds kort hangen er dus die bruine zakken als alternatief (het plastic hangt er – vreemd genoeg – nog altijd) Uiteraard verkies ik papier boven het plastic, wanneer het kan. Beetje jammer dus dat de verse kruiden dan weer in plastic worden aangeboden.

Volgende stap: de curry pasta.

Niet zo moeilijk om te maken, gooi deze ingrediënten in de keukenrobot en verwerk ze tot een pasta:

• 1 Ajuin
• 2 Gele paprika’s
• 2 gestripte chili pepers
• 5 cm gember
• 1 blokje groentebouillon
• 1 theelepel kurkuma
• 2 theelepels kerriepoeder
• 15 gram koriander
• 1 eetlepel honing

Ondertussen gaan er 8 kippenboutjes in de stoofpot. Ik bak ze goudbruin in een royale hoeveelheid olijfolie. En met royaal bedoel ik: genoeg om te maken dat het vel niet aanbakt aan de bodem van de casserole.

Na een minuutje of 10 horen ze goudbruin gebakken te zijn. Dan mag je ze er terug uit halen en apart bewaren. Volgende stap: de resterende ajuin en gele paprika opbakken in de resterende olijfolie in 5 minuten. Vervolgens doen we er de zelfgemaakte currypasta, 400 gram kikkererwten en een kledder tomatenconcentraat bij. Goed omroeren in 2 minuten.

Dan voegen we 500 ml kokend water toe en goeien we de kippenbouten terug in de pot.

Het zwaarste hebben we zowat gehad. Nu is het kwestie van het deksel op de pot te houden en de boel gedurende 45 minuten te laten sudderen op een middelmatig vuur. Af en toe eens controleren of de saus al is ingedikt.

Dat geeft ons nu de tijd om de bruschetta te maken. Nog doodsimpel-der. Ik haalde dit in huis:

• Een ciabatta
• Een paar tomaten
• Een bosje basilicum

Ciabatta schuin in stukken van 1cm dik snijden. De bovenkant eerst goed inwrijven met een gekneusde, dikke knoflookteen. Dan insmeren met olijfolie en afkruiden met een beetje zeezout en peper. Ciabatta op een bakplaat (of ovenschaal) en dan gedurende 5 à 10 minuten roosteren in de oven. Daarna terug uit halen en garneren met schijfjes tomaat en versneden basilicum.

Vooraleer je geniet van de brusschetta: hou de tijd even in de gaten. 15 minuten voor de curry klaar is, maak je wat witte basmati rijst klaar. Dat kan in een builtje, maar wij gaan hier thuis voor de losse rijst in de Tupperware Rijstkoker.  Snij schijfjes citroen, versnijd de resterende koriander en dump wat magere yoghurt in een kommetje.

Als je goed hebt getimed, dan kan je vrijwel aansluitend na het voorgerechtje genieten van de curry. Zo ziet de curry er na 45 minuten uit in de casserole:

En zo ziet ze er uit gegarneerd en al:

En hoe het smaak? In één woord: machtig! Een goede curry is er eentje rijk aan smaken en indrukken. Pikant natuurlijk ook. Het vlees valt van de kippenbout. De kikkererwten zijn zacht en mals. De yoghurt kan je op de curry zelf doen, maar ook als side dish serveren.

Ik heb nog een restje in de koelkast staan. Benieuwd hoe het morgen zal smaken na een nachtje verder trekken.

Merci Jamie Oliver!

Oké, ik heb dus een zwak voor pasta. Een zware zwak dan. Niets is lekkerder en sneller gemaakt dan pasta. Meer zelfs, pasta laat je toe om zeer creatief te gaan en de meest extravagante gerechten te brouwen. O ja, ik denk dat ik nog niet genoeg pasta heb gezegd.

Dus. Woensdagmiddag bereidde Bram een pastaschoteltje om mee te nemen naar Rock Werchter. Veel hield het niet in: koude pasta, blokjes kaas en brokjes rode paprika. Snel gemaakt en lekker licht als je dan toch onder een loden zon net je tentje hebt opgezet.  Natuurlijk kon ik het niet laten om vanavond met het recept eens aan de slag te gaan.

Voor mijn nieuwe vondst heb je het volgende nodig:

• Pasta. Bij voorkeur spirelli.
• Een paprika. Kleur naar smaak.
• Een blok jonge kaas. Of oud. Maakt eigenlijk niet zoveel uit. Emmenthal is ook lekker!
• Olijfolie
• Basilicum

Je gaat als volgt te werk:

Kook de pasta. Al dente, zacht, hard. Maakt niet uit. Snij ondertussen de paprika en de kaas in blokjes. Hoeveelheid geheel naar eigen goesting. Laat het water uit de pasta lopen. Zet de pot terug op het vuur en gooi er de kaas en de paprika terug bij. Laat op een extreem zacht vuur de pot een vijf minuutjes staan. Net genoeg om de kaas zacht te laten worden en een klein beetje te laten smelten. Doe er een scheut(je) olijfolie bij en op het laatst gooi je er de basilicum bij. Ondertussen blijf je het geheel omroeren zodat er niets aanbrandt. Niet dat dat zou mogen want de laatste fase gebeurt op een laag pitje

Serveer het geheel warm met een glas witte wijn. Ik moet zeggen dat de Gallo van de Carrefour wel een goede keuze bleek!

Smakelijk!

(Geen idee of dit toevallig al niet bestaat laat staan of het een naam heeft.)

Vroeger blogde ik al eens over mijn kookavonturen. Nu ik over en ietwat grotere keuken beschik, wordt het weer eens tijd voor wat meer geëxperimenteer.

Gisterenavond heb ik nog eens spaghetti alla carbonara gemaakt. Italian style. Hier in Vlaanderen hebben we de slechte gewoon te dit heerlijke gerecht te maken met room en/of kaas. Een Italiaanse kennis vertrouwde mij toe dat dat eigenlijk vloeken tegen de kerk is. Sindsdien volg ik zijn recept om de echte te maken.

Wat heb je nodig? (1 persoon)

• Pasta (make your pick!)
• Witte wijn (1 glas)
• Olijfolie
• reepjes gerookte spek of ham (150 tot 200 g)
• Eieren (2 per persoon)
• Peper en wat kruiden.

Hoe ga je te werk?

Zet een pot water op het vuur en breng het aan de kook. Die heb je nodig voor de pasta. Ondertussen bak je het vlees in olijfolie. Doe er wat peper en kruiden bij. Ik neem meestal het veilige basilicum. Heb je voor ham (wegens geen gerookte spek voor handen), dan kan je eventueel een snuif zout toevoegen. Hou het eenvoudig en begin niet met allerlei kruidencombinaties. Als het vlees gaar gebakken is doe je er de witte wijn bij. Laat het vlees rustig sudderen in de witte wijn.

Als het water kookt gooi je er de pasta in en maak je die gaar (al dente of naar eigen smaak) Giet het water af uit de pot. Breek de eieren en scheidt het eiwit van de dooier. Die laatste meng je doorheen de warme spaghetti. Laat de gebroken dooier zacht stollen zodat ze goed plakt met de spaghetti. Doe het in de wijn gemarineerde vlees bij de pasta. Meng nog eens stevig.

Opdienen met een glas wijn. Afwerken kan je eventueel met een takje peterselie.

Als je alles in huis hebt kan je dit makkelijk op een half uurtje bereiden. Een geoefende chef zal het ongetwijfeld nog veel sneller kunnen. Hou er wel rekening mee dat dit een cholesterolbom is.

De week van de smaak is dan wel voorbij, ’t is nooit te laat om toch nog net een bijdrage te leveren. Vanavond heb ik een recept van ons aller Piet Huizentruyt gemaakt: tomatensoep! Klassiek en zonder veel franjes, maar wel overheerlijk.

En ja, ik vind SOS Piet een beestig goed kookprogramma. Eindelijk eens een programma dat toont hoe je normale kost kunt maken. Geen Herwig van Hove toestanden of Come Chez Soit allures. Neen, gewoon wat je zelf kan maken. En nog op een aanschouwelijke manier aangebracht ook! Go Piet! Ahum, de soep dus.

Missie: deze ingrediënten proberen samen te brengen in een smaakvol geheel.

Eerst en vooral alles snijden. Ik zal u zeggen: ik kan ab-so-luut niet tegen gesneden ajuin. Ik moet om de minuut even de badkamer invluchten omdat mijn ogen pikken dat het geen naam mag hebben. Eenmaal die marteling doorstaan had ik dit:

De volgende stap is natuurlijk alles in de pot gooien. Om te beginnen heb ik de aardappel en de ajuin gewoon goed gestoofd in een weinig braadvet. Daarna ging de tomaat ook in de pot, samen met een litertje water.

En dat laten we gedurende twintig minuutjes rustig koken. No rush. Ondertussen tijd om even de balletjes voor te bereiden: gehakt draaien en in de bloem doen. Dan krijg je dit:

Zo, daarna een beetje voor de TV hangen en wachten tot de kookwekker afgaat. Eenmaal gekookt moet je eerst goed mixen. De volgende stap is de soep goed zeven om alle onzuiverheden weg te krijgen (tomatenpitjes, tomatenvelletjes, restjes ajuin) en een elegale soep te krijgen. Dat lukte mij, voor een allereerste keer soep maken, wonderwel:

Om het op smaak te krijgen deed ik er een halve kop groentenbouillon bij en een goede koffielepel tomatenconcentraat. Volgens Piet kan je er ook ketchup bij doen, maar gezien de hoeveelheid die ik maakte zou dat van het goede teveel geweest zijn. Daarna de balletjes erin en het geheel zachtjes laten sudderen tot de balletjes goed gekookt zijn.

Op de foto zie je duidelijk de dieprode kleur die het concentraat aan de soep heeft gegeven. Wel een beetje opletten want je teveel concentraat overheerst de smaak. Afwerken doe je met zout, peper en eventueel kruiden naar keuze. Maar ook die laatste heb ik gelaten voor wat ze waren.

Bon appetit!