Eieren

Lang geleden leerde ik van een Napolitaan hoe je pasta carbonara maakt. Dat recept heb ik lang gevolgd. Uiteraard bestaan er zoveel variaties op het thema als er Italianen zijn. En uiteraard zijn ze allemaal canoniek. Het was lang geleden dat ik nog eens carbonara had gemaakt, toen ik eerder deze week Andrew Rea van Binging with Babish aan de slag zag.

Long story short:

• 500gr spaghetti n° 12 van De Cecco
• 250gr spek of spekblokjes
• 4 eitjes + 1 dooier
• 200gr parmezaanse kaas (geraspt)
• Zwarte peper

Kook de spaghetti al dente in een pot water die zo zout is als de zee. Doe de spek in een koude pan en bak ze in haar eigen vet tot ze knisperig is geworden, zet dan het vuur zeer laag of uit. Kluts de eieren en voeg ongeveer 150gr kaas plus royaal peper toe. Haal de spekblokjes van het vuur. Voeg de gekookte spaghetti toe aan de spekblokjes. Meng tenslotte goed het mengsel door de pasta.

En zo komt er na twee weken in toeven in het buitenland een einde aan mijn rondreis. Morgen gaat het per auto terug richting $HOMELAND.  Ik kijk altijd eens goed rond als het gaat over zeden en gewoonten in het buitenland en ik kom altijd tot deze conclusie: dat wij onszelf on-ge-lof-e-lijk tekort doen op bepaalde gebieden.

En na mijn twee weken in Denemarken/Zwitersland is dit het verlanglijstje met de titel: “horen onverwijld te worden ingevoerd.”

Vroeger blogde ik al eens over mijn kookavonturen. Nu ik over en ietwat grotere keuken beschik, wordt het weer eens tijd voor wat meer geëxperimenteer.

Gisterenavond heb ik nog eens spaghetti alla carbonara gemaakt. Italian style. Hier in Vlaanderen hebben we de slechte gewoon te dit heerlijke gerecht te maken met room en/of kaas. Een Italiaanse kennis vertrouwde mij toe dat dat eigenlijk vloeken tegen de kerk is. Sindsdien volg ik zijn recept om de echte te maken.