Brood

Ik wilde al een tijd een zuurdesembrood met een oor maken. Dat is een krokante flap die tijdens het bakken ontstaat. Zo’n oor geeft je brood niet alleen een leuk aanzicht, het is ook een teken dat de luchtbubbels in je brood mooi zijn uitgezet. Ik heb ondertussen al wat broden gebakken, maar een goed oor, helaas, dat verscheen nooit. Ik experimenteerde zonder succes met rijstijden, hydratie en baktijden. Vandaag is het me dan toch gelukt.

Ik heb een weekje vakantie. Tijd om de wondere wereld van brood en zuurdesem wat verder te verkennen. Deze keer probeerde ik focaccia te maken. Dit italiaanse platbrood is een eeuwenoude klassieker. Zonder al te veel techniek is focaccia heel eenvoudig om te maken.

Ik volgde dit recept van Alexandra Cooks.

Ik had even geleden het plan opgevat om een zuurdesembrood maken. Vandaag haalde ik dit mooi, luchtig, stevig, krokante brood uit onze oven. Exact zoals zuurdesem hoort eruit te zien en te smaken. In de afgelopen dagen had ik gelezen dat het niet zo eenvoudig is om dit brood te maken. Schets mijn verwondering en geluk met dit resultaat na een eerste poging. En dus deel ik graag even wat ik geleerd heb en welke weg ik heb afgelegd.

Ik heb net een zuurdesem starter gemaakt uit 100 gram water en 100 gram roggemeel. Als alles goed gaat, dan heb ik over een dikke week een volume gist waarmee ik mijn allereerste zuurdesembrood kan maken. Zo’n brood maken is vooral een kwestie van tijd en geduld. Veel geduld. Maar als ik zie wat anderen maken, zoals Babish van Binging with Babish, dan vind ik het wel de moeite om het ook te proberen. Al was het maar omdat ik een goed gebakken brood zo ongelofelijk lekker vind.

Ik had vis voorzien. Ik had een stuk pladijs zien wachten op mij in de Delhaize. En ik had nog wat spinazie over in de diepvries. Maar gisteren had ik er geen zin in. Niet in vis. En ook niet in spinazie. Toen kreeg ik opeens het lumineuze idee om wentelteefjes te maken. Je weet wel: verloren brood! Om de een of andere reden verlies ik altijd mijn weg in het kookboek van de Boerinnenbond dat mijn ouders mij cadeau hadden gedaan. Het komt er uiteindelijk op neer dat ik mijn eten op goed geluk in de pot/pan kip, dat wat laat stoven en dat dan op mysterieuze wijze altijd zeer treffelijk op mijn bord beland. Al zeg ik het zelf. Uiteindelijk dan maar de eitjes en de melk in één kommetje door elkaar geklutst, de laatste korsten brood van de week te week gelegd, in een pannetje te bakken gelegd en dan verorberd met wat bruine suiker.