Reizen en Recreatie

Zo. De nieuwe lens is besteld en betaald. Het is dan toch een Nikkor 18-200mm geworden. Na een nachtje slapen heb ik de knoop gewoon doorgehakt. Degelijk materiaal en al.

Nu hoop ik dat die ik die morgen thuis mag aantreffen. Morgenavond trek ik immers met Vincent richting Gentse Feesten voor een optreden van Gorki op Boomtown. Har! Ik kan al bijna niet wachten. Van de Feesten kan ik anders niet genoeg krijgen, ’t is maar dat ik te weinig kansen benut om er naartoe te trekken. Shame.

Nu. Vanavond houden we het nog even rustig. TV op JimTV met Cruise Control op de achtergrond in een boekje duiken. Secretum van Monaldi & Sort; poging twintigduizendtachtighonderddertien om nog eens wat verder te geraken.

Het is weer zomer en dat betekent dat het Spoor zijn klassieke eendeksrijtuigen inruilt voor dubbeldekkers. De idee is om zo de grote jaarlijkse zondvloed aan dagjesmensen richting kust op te vangen. Een lovenswaardig initiatief maar de ervaring vandaag brengt mij er toe toch twee jaarlijks recurrente kanttekeningen te maken.

De zetels in de dubbeldekkers zijn naar het schijnt ergonomisch verantwoord. Niettegenstaande ik de NMBS dankbaar ben dat ze zo’n interesse vertoont in de gezondheidstoestand van mijn onderrug, moet ik toegeven dat de rotdingen mij meer rugbrekens opleveren dan dat ze een rustgevende invloed hebben. Probeer maar eens in zo’n zetel in te dommelen zonder op de schoot van de persoon tegenover u neer te kletsen. Om nog maar te zwijgen van die irritante bobbel in het midden van de zetel. Je kan ook niet vooruitzakken want de zetels staan zo dicht bij elkaar dat een ietwat uit de kluiten gewassen manspersoon al snel met zijn knieën in zijn nek zou moeten zitten. Grote turn off dus.

De bagagerekken in de dubbeldekkers zijn voornamelijk ornamenteel. Een goedgevulde boekentas vereist al enig propwerk. Een valies of tas met kleren wegstouwen is al helemaal een utopie.

Enfin, op zich zijn dat geen onoverkomelijkheden.

Desondanks was het vanmorgen eerder afzien. Al snel werden mijn medereizigers en ik geconfronteerd met een onaangename geur. In eerste instantie dacht ik aan het zwetende beleg op de zompige boterhammen van één of andere ambtenaar die een paar coupés verder aan het ontbijten was. Maar uiteindelijk kon ik er toch een vinger op leggen: iemand had een hele tijd geleden de treincoupés verwisseld voor het toilet. De schoonmaakploeg moet blijkbaar er niet in geslaagd zijn om het zaakje volledig weg te werken want de geur was overduidelijk blijven hangen. Natuurlijk treft de onwelvoegelijkheid van anderen de NMBS geen schuld. Doorgaans zijn de rijtuigen van de NMBS – afhankelijk van de lijn – relatief proper. Maar echt acceptabel kan een mens het moeilijk noemen.

Uiteindelijk vind ik wildplassen een vorm van desrespect, ja zelfs vandalisme. Ik hoop dat de dader betrapt kon worden en een stevige boete aan zijn/haar broek heeft gehad. ’t Zal hem/haar leren de pantalon/jupe te laten zakken en de sluizen te ongevraagd open te zetten.

Vandaag was ik voor een studiedag in Leiden. Digitale repositories en e-depots. Het ging er niet al te theoretisch aan toe, als wel eerder praktisch: vooral veel voorbeelden uit het veld van projecten en prototypes. Op dit moment staat het allemaal nog wat in zijn kinderschoenen en er moet nog keihard aan worden getimmerd, maar de toekomst belooft toch wel wat.

Daarnaast was het de eerste keer dat ik in Leiden was en dat is toch wel écht zo’n typisch postkaartstadje: windmolens, watertjes gevuld met barges, haringkraampjes,… Oerhollands. Ik ben zelfs voorbij het huis van Rembrandt gepasseerd! Had niemand het mij gezegd, dan had ik zelfs niet erop gelet: hordes toeristen, een knoert van een bord en een plein met dito (abstract) standbeeld.

De terugkeer liep dan wel weer met dik 20 minuten vertragen. Met dank aan de NS. Dat hoort er nu eenmaal bij blijkbaar. Ergens was ik toch wel weer blij in Vlaanderen terug te zijn: Holland voelt altijd zo onaards aan. Aan de ene kant de hypermoderne hoogbouw en de planmatige strakke verkavelingen, anderzijds de oude postkaarthuisjes en -straatjes. Ik zou er toch niet écht aan kunnen wennen…

Deze week gefotografeerd. Vandaag allemaal ontdekt op mijn gsm. Komt ervan als je te weinig tijd hebt.

Die laatste heb ik genomen vanop het balkon op het stadhuis te Antwerpen. Eén van de voordelen van voor ’t Stad te werken: een mens komt nog eens op onvermoede plaatsen.

Ik heb Pietel’s titel schaamteloos gekopieerd. En wel omdat het hier zo goed als van hetzelfde geworden is: quasi internetloos.

Ik zit hier bij Charlotte thuis en dan ligt de aandacht uiteraard niet naar internet. Er is genoeg te doen om even unplugged door het leven te gaan. En eigenlijk doet dat wel deugd.

Ik had wel mijn laptop meegenomen omdat ik nog een aantal pagina’s in XHTML/CSS moest afwerken, maar er is hier zelfs in de wijde omtrek geen WiFi te bespeuren! Werkelijk een blinde vlek zullen we maar zeggen. Een geluk dat ik alles tussen mijn subversion server en mijn externe harde schijf wat synchroniseer.

Verder maak ik gebruik van hun ADSL Skynet verbinding om even wat rond te surfen in een verloren moment. That’s about it.

Nu, we maken géén worteltaart: we gaan chinezen vanmiddag. En daarna film kijken en wat relaxen. En dat zal het zowat zijn want ik hoop niet overspannen te geraken tegen het einde van volgende week.

Naar jaarlijkse gewoonte was er vandaag de Bloedprocessie. Brugge’s Mooiste. Het is een fijne brok traditie die goed is voor een middagje vertier en heel wat kijklustigen weet te bekoren. Dat gaat dan van Japanse toeristen tot trotse grootouders die langs de kant van de straat in een opvouwzeteltje toekijken hoe hun kleinkinderen meedefileren.

Wij hadden een plaatsje op de Markt weten te veroveren. Beter zelfs: de muurtjes daar zijn een ideale zitplaats en je hebt er een magnifiek uitzicht boven het volk voor u. Het inderhaast gehaalde ijsje van Da Vinci en het droge weer waren de kers op de taart terwijl we de stoet van begin tot einde passeerde.

Mwah, ik had dit jaar mijn Nikon niet bij. Een beetje jammer. Nu ja, ik hen nog foto’s van de voorbije jaren. En de eerlijkheid gebied mij te zeggen dat de stoet nu ook niet zó heel erg uitblinkt in vernieuwing dat ze een persoonlijke, jaarlijkse uitgebreide fotoreportage rechtvaardigt. Maar dat zijn dan ook my 2 cents.

Daarjuist zijn we naar Comedy@Worx geweest. Een jobevent van SD Worx vermomd in een Comedy kleedje. De jobs die ze daar presenteerden waren uiteraard veel te hoog gegrepen, maar ik heb tenminste Xander Derijcke zien optreden. En er was ook een ludieke rondleiding in de kantoren. Al bij al zijn we het daar al vrij snel afgetrapt.

Daarna zijn we nog een frietje gaan stekken bij het Kattekwaad. Onderweg kwamen we een paar jongetjes tegen die snoep verkochten voor school. Het ging om van die grote spekken lekstokken. Dus Webster en ik hebben dan maar elk vijf stuks besteld. Moesten het frangipankoeken, kalenders of andere prullaria geweest zijn, ik denk dat ik niet zo rap had geplooid.

Tenslotte hebben we de laatste aflevering van Peking Express gezien. Ik ga dat ‘Egbééééért!’ geroep missen, jong! En natuurlijk was het ook bijzonder spannend en al. Met een nek-aan-nekrace en zo. Diegene die willen meedoen voor een vijfde reeks, daarvoor moet je op de VT4 website zijn. Stel dat het de volgende keer in Afrika is? Hoe gaan ze dat organiseren? In de brousse rijden nog minder auto’s dan in Zuid-Amerika! Of ’t zou zijn dat het met een kar of zo is. Peking Express: Noord-Amerika leek mij dan weer té voor de hand liggend. Peking-Express: Australië is ook nog een goeie kanshebber! Ik ben benieuwd…

Gisteren zijn we beland in de Ciro’s. Jef Geeraerts, Vincke en Verstuyft achterna. Gelokt door wat naar het schijnt het beste vlees van Antwerpen te zijn.

Eerste verrassing: het restaurant blijkt vlak achter de hoek te liggen om nog geen 200 meter van mijn deur. Als dat nu eens geen luxe is!

Tweede verrassing: het interieur, zoals aangekondigd, dateert ruim uit de vorige eeuw. De chic uit de jaren 60, 70 zowaar. Net zoals het publiek overigens. Wij waren als twenty-somethings nog maar net uit de doeken vergeleken bij de andere restaurantgangers. Nu, de sfeer was van die aard dat ik mij inderdaad goed kan voorstellen waarom Geeraerts zijn hoofdkarakters zo graag regelmatig hier op restaurant laat gaan.

We begonnen met een aperitiefje. Tweemaal martini met een schijfje citroen en een kers in. Very classy! Eerste puntje van kritiek: ofwel dronk ik te traag om ervan te genieten, ofwel was de hoofdschotel te vlug klaar. Maar tussen mij en mijn martini komen is zo’n beetje not done.

Gelukkig maakte de hoofdschotel veel goed. Een saignant steak Ciro’s saignant met béarnaisesaus en een rood huiswijntje. De geruchten waren inderdaad niet gelogen. Het vlees was mals als boter, perfect gebakken en overheerlijk. De béarnaisesaus was zonder overdrijven één van de fijnste zoniet de beste die ik mocht proeven. Ook de huiswijn mocht er zijn. De diepvriesfrietjes waren wel een minpunt, maar voor jonge junkfoodsnaken zoals wij is dat eerder haarkloverij. Kortom, lekkerbekkerij die hetzelfde niveau haalt als pakweg de Siphon in Brugge.

Al dat lekkers komt natuurlijk wel tegen een prijs. Met dit restaurant gingen we even ons boekje te buiten. De gemiddelde jongere zal er niet zomaar even biefstuk friet gaan eten. maar voor één keer op het jaar of bij gelegenhied is dit zeker de moeite waard om eens te doen.

Vandaag op roadtrip richting Willebroek. Zonder auto, met het openbaar vervoer. Ik moest daar ergens zijn voor een afspraak op een bedrijventerrein. Nu, dit was waarschijnlijk één van die keren dat ik de locatie nauwelijks kon bereiken zonder auto. Normaal is dat geen probleem. Enkele tips.

• Plan uw trip goed op voorhand. Niet alleen de websites van de NMBS en De Lijn zijn uw vriend. Hetzelfde geldt ook voor Google Maps!
• Betrouw ook niet al teveel op afstanden en richtingen. Als de website zegt “300m stappen van halte tot bestemming” hou er dan rekening mee dat dat in vogelvlucht is en dat er wel eens een serieuze plas water in de weg kan leggen.
• Soms is te voet stappen en het instinct betrouwen een stuk efficiënter dan de encryptische uurtabellen aan bushokjes proberen te ontcijferen.
• Een MP3 speler is een hoogstnoodzakelijk goed wanneer je tussen veld en weide staat en nog flink wat te stappen hebt.
• Een fles water kan zeer handig zijn onder de brandende zon.
• Willebroek is niet al te liftervriendelijk. Een uitgestoken duim wordt veelal genegeerd. Zorg dus voor backup in de vorm van een kennis, familie of partner die u kan komen oppikken indien nodig. Laat ze op voorhand weten waar je naartoe gaat zodat je niet over de gsm moet proberen duidelijk te maken op welk erf je beland bent.

Niet dat ik op die laatste heb moeten terugvallen, maar gemakkelijk was het er niet. Le Flandre Profonde en al hé.

Wilde treinstakingen leiden soms tot onverwachte consequenties. Zoals collega’s die opeens logies nodig blijken te hebben. Het is gelukkig niet de eerste keer dat iemand mijn zetel als slaapplaats gebruikte. En ik weet uit ervaring dat ze een zeer comfortabele slaapplaats vormt.

En nu blijkt er opeens een bommelding te zijn in Antwerpen Centraal. Goed bezig, denk ik dan. Gelukkig zijn er genoeg welwillenden die liftende collega’s naar Antwerpen Berchem of verder willen helpen.