Gezondheid en Welzijn

Straks wordt mij bloed geprikt. Ik kijk er niet bepaald naar uit, maar het zal waarschijnlijk de laatste keer zijn. Kwestie om te zien in welke mate de pillerij die ik sinds september slik, mijn lever aangetast heeft.

Ik heb overigens een ganse middag zitten vasten en er ligt een lekker groot stuk marsepein met veel amandel (Sinterklaas) op mijn bureau.

Baaaaah!

Ze mogen dat nog doen, staken. We zijn hier maar een beperkt aantal om het fort te bewaken. Voornamelijk dan de consulenten. Lekker rustig en gezellig. Pralines snoepen en met Coldplay op de achtergrond wat voort pleuren. Geen geloop om mensen met computerproblemen te depanneren. Kortom, een moment om rustig door te werken. Zolang de trein vanavond huiswaarts rijdt, ga je mij niet horen klagen! En dat is direct ook mijn grootste bezwaar tegen stakingen: dat er nauwelijks een minimumdienstverlening wordt voorzien.

’t Is al goed! Zucht. Ik ga hier wat plooien voor de argumenten tegen een prik. Uiteraard verdienen risicogroepen de voorrang om een inenting te krijgen. Uiteraard kan het helemaal geen kwaad om eens ziek te zijn, integendeel! Uiteraard vind ik het niet erg als jullie morgen niet massaal linea recta richting huisarts draven. De farma-industrie kan inderdaad geen vaccins produceren voor iedereen. Zeker niet tegen een virus dat jaarlijks muteert.

Unlike Others, heb ik geen last van mijn griepspuitje. Ik vind het persoonlijk nogal idioot dat mensen het ongemak van de zogenaamde “kleine griep” – of de pijn in de arm omdat de dokter verkeerd gestekt heeft – hoger inschatten dan de algemene volksgezondheid.

Het is ontstellend hoeveel er denken dat griepremmers en antibiotica the way to go is. Voor die mensen heb ik slechts één woord: resistentie! Het feit dat antibiotica geen fluit tegen virussen helpen, zouden die juist de laatste redmiddeltjes moeten zijn. Om nog maar te zwijgen van de verwarring met een klassieke verkoudheid die de meesten maken. Als ik u iets uit eigen ervaring kan zeggen: influenza is a whole different ball game waarbij een beetje hoofdpijn door sinussen vol snot niets vergeleken is.

Bon. Ik heb dus geen fluit gewonnen. Het begon al met het eerste balletje: 35 of zo. Aangezien mijn tien reeksen begonnen met een cijfer kleiner dan 20 kon ik mijn bulletje evengoed verscheuren. Om het met de woorden van “de man uit de straat” te zeggen: het enige waar je zeker van bent, is dat je je geld kwijt bent. Veel plezier aan de 6 gelukkigen die een deel van de pot binnen wisten te halen!

Een speelpot van 8 miljoen euro? Daar kan zelfs ik niet aan weerstaan. Die Lotto superpot leek mij wel wat. Met volle moed stapte ik dan maar de krantenwinkel binnen. Een gezapige drukte en een rij klanten voor mij met tijdschriften, kranten en andere krantenwinkelparafenalia in de hand. En zonder uitzondering kochten ze elk een bulletin voor de superpot van morgen.

Dan was het mijn beurt. Ik stak de verkoper 5 euro toe. Hij duwde wat op het lottomachientje, en met veel gezoem produceerde die mijn lottoformulier. 10 rijen van 6 cijfers elk. Ik ben eens benieuwd of dame Fortuna aan mijn zijde staat. Al was het maar om die 5 euro toch minstens terug te winnen en nog wat geld over te houden voor een goede pint.

Dat wordt dan de Delhaize Hippodroom deze zaterdag. Tussen 13u en 15u kan je daar de jolige jongens van de Heren maken de Man vinden. Ze geven er op hun eigengereide wijze de voedselinzamelactie een steuntje in de rug. Als het ware. Dat stond er toch op de affiches – op propagandposterformaat – toch aangekondigd. ’t Is een tip voor zij die vanalles zouden willen weten, maar nooit aan hen durven vragen.

Ik geef [Pietel][1] alvast groot gelijk. Staken om te staken is gewoonweg asociaal. Een beetje het land gijzelen omdat je als verwend kind je zin niet krijgt. Tsss…

Meteen zie ik vooral het onbegrip bij de jongere medemens opduiken. Diegenen die beseffen dat ze sowieso tot 65 en misschien wel langer zullen moéten pleuren kunnen absoluut geen sympathie opbrengen voor dit soort canaille. Ik heb mij er alvast bij neergelegd dat de privilegies van vandaag er binnen dik 40 jaar niet meer zullen zijn. Vroeg of laat zal onze sociale zekerheid worden afgebouwd en zullen we evolueren naar een Amerikaans systeem. ’t Is duidelijk dat het steeds lastiger wordt om het huidige systeem te dragen. Sjoemelen met de begroting, opteren voor een Vlaamse sociale zekerheid of domweg staken: volgens mij is het alleen maar uitstel van executie.

Filip zijn jongste spruit noemt Emmanuel. Manu voor de vrienden zal dat dan later wel worden. Daarmee neemt Filip direct een voorsprong op Laurent die met Louise nog maar aan nummer één zit. Maar lang zal dat niet duren want Claire en Laurent schijnen een tweeling te verwachten in januari. Ergens heb ik toch mijn bedenkingen bij al die jonge troonopvolgers. Er kan er maar eentje uiteindelijk koning worden. Of beter, koningin, want met Elisabeth krijgen we de eerste vrouw op de troon na Filip zelf. Hoe zit het dan met al die broertjes, neefjes en nichtjes? Die mogen dan wel uitgerangeerd worden, ze moeten toch ook wel onderhouden worden. De koninklijke familie beschikt over ruime private middelen, maar natuurlijk zal dat aangevuld worden met een publieke dotatie. Waarbij de ene al wat meer zal krijgen dan de andere. De rijkste steuntrekkers van het land als het ware. De vraag is hoeveel dat zal mogen kosten. Met het eindeloopbaandebat, sociale zekerheid en krappe begrotingen vind ik dit persoonlijk missen als kiespijn. En elke kleine die erbij komt is weer wat meer geld dat richting Laken vloeit. Neen. Nu is het zo zoetjesaan welletjes. Misschien moeten we Filip en Laurent wel langzaam gaan ontmoedigen om nog verder te kweken. Troonopvolging is immers verzekerd. Zouden ze bij de paters in Zevenkerken eigenlijk wel voorlichting hebben gehad? IJdele hoop!

Ik had vis voorzien. Ik had een stuk pladijs zien wachten op mij in de Delhaize. En ik had nog wat spinazie over in de diepvries. Maar gisteren had ik er geen zin in. Niet in vis. En ook niet in spinazie. Toen kreeg ik opeens het lumineuze idee om wentelteefjes te maken. Je weet wel: verloren brood! Om de een of andere reden verlies ik altijd mijn weg in het kookboek van de Boerinnenbond dat mijn ouders mij cadeau hadden gedaan. Het komt er uiteindelijk op neer dat ik mijn eten op goed geluk in de pot/pan kip, dat wat laat stoven en dat dan op mysterieuze wijze altijd zeer treffelijk op mijn bord beland. Al zeg ik het zelf. Uiteindelijk dan maar de eitjes en de melk in één kommetje door elkaar geklutst, de laatste korsten brood van de week te week gelegd, in een pannetje te bakken gelegd en dan verorberd met wat bruine suiker.