Boeken, Films en Muziek

Vier dagen zon, muziek en lekker chillen doet een overspannen mens toch goed. En [tag]Rock Werchter[/tag] mag dan wel een massabedoening zijn waar sommigen zich dood aan ergeren, ik trek mij daar nu eens geen ene reet van aan. En dus trok ik samen met kameraad Bram richting het Vlaams-Brabantse Hageland om daar een extra lang weekend de jaarlijkse hoogmis waarmee de zomervakantie wordt ingezet, bij te wonen.

Omdat er zoveel te zien en te vertellen was en om het een béétje overzichtelijk (en jullie aan het lijntje) te houden, ga ik mijn verslag verdelen over meerdere entries.

Rock Werchter in een aantal kernbegrippen: [tag]zon[/tag], [tag]heet[/tag], callipo, water, muziek, verbrand, luxecamping, uitrusten, aikinoedels, véél volk en [tag]topamusement[/tag].

Laat ik maar beginnen met de muziek. Dat was immers de eerste reden om naar ginder te trekken. Dit zijn de groepen die mij zo’n beetje zijn bijgebleven:

• Matisyahu
  Een sympathieke orthodoxe jood met lange baard die op het podium stond te rappen en te beatboxen op reggaetonen. Ideaal gezien de hete omstandigheden.
• Tool
  Connais-pas. ’t Is te zeggen: ik ken ze van naam. Ik had al muziekjes van hen tegengekomen op de gedeelde schijf van mijn broer, maar dat was het dan ook. Het was wat ik er zelf van verwachtte: veel lawaai en ’t stond mij niet echt aan. Les couleurs et les goûts, dus. Gelukkig was de zanger slangenmens een geboren entertainer en de geschifte visuele effecten op de grote schermen waren vrij indrukwekkend.
• Manu Chao
  Brazil, brazil.
• [tag]Red Hot Chili Peppers[/tag]
  Sterk! Deze mensen had ik al een jaar of vier geleden gezien te Werchter. Toen konden ze me niet bekoren. Deze keer deden ze dat duidelijk wel. Een goeie set afgewerkt én tijd nemen voor interactie met het publiek ondanks dat ze de boot naar Engeland nog moesten halen rond halféén. Iets wat ik de vorige keer wat miste.
• [tag]Black Eyed Peas[/tag]
  Deze vind ik best wel sympathiek. Ze rappen niet over hoe gangsta zijn en zo maar brengen eerlijke – weliswaar wat kleffe – thema’s zoals naastenliefde en eerlijkheid. Hun show zat vol energie en was lekker luchtig om de eerste avond mee af te sluiten. Maar om ze per sé nog eens te zien? Nah!
• A Brand
  Om eens te proberen. Versche Gitaarrock uit Antwerpen door vijf gasten in leren jekkers in de Marquee. Best wel te pruimen maar moet volgens mij wel nog wat rijpen om écht door te breken.
• Live
  Lieten weten dat ze eigenlijk ook nog bestaan. Scoorden een vijftal jaar geleden maar doen dat dit jaar duidelijk niet met hun nieuwe nummers uit Songs from Black Mountain. Hun optreden bleef niet echt hangen. Om eerlijk te zijn herinner er ik mij nauwelijks iets van hun optreden.
• Anouk
  Zij toonde de jongens van Live hoe het wél moet. Deze keer niet zwanger en dus ging ze voluit. Het publiek luste er wel pap van. Voor mij was dit de opener van de avond.
• [tag]Muse[/tag]
  Relevatie maal twee. Ook hier ken ik ze via de gedeelde schijf op het thuisnetwerk. Hun optreden overdonderde. Hun emorock paste niet echt in het warme, bloedhete weer maar het smaakte wel naar meer. In december komen ze naar het Sportpaleis… Har!
• [tag]The Who[/tag]
  Voor de ouwe zakken. Letterlijk dan, want tegen die tijd stonden wij redelijk vooraan in het publiek (iets wat wij altijd betrachten). Opeens voelden wij ons een pak jonger want de gemiddelde leeftijd is er doorgaans 16-18 jaar. The Who lokte de enthousiaste 40-50-60 plusser. Eigenlijk is het een voorrecht om deze groep te zien aangezien ze nog op Woodstock hebben gestaan en tegenwoordig nauwelijks nog optreden. ’t Is te zeggen: ze brengen later op het jaar nog een cd uit maar dat is het zowat. Negentien nummers op anderhalfuur tijd en een ontketende Pete Townsend. Aloha!
• [tag]Kaiser Chiefs[/tag]
  Beste. Optreden. Punt. Vorig jaar waren ze op Pukkelpop maar toen kon frontman Wilson zich wegens een gebroken poot niet echt laten gaan. Deze keer nam ie revanche en ging volledig uit de bol. Dat ze tien minuten vroeger stopten zal wel gelegen hebben aan de fles waar hij regelmatig een flinke teug van nam.
• [tag]Franz Ferdinand[/tag]
  Een strakke, mooi afgewerkte set waarin ze het beste uit hun oeuvre brachten. De leden onder leiding van Alexander Kapranos stonden afgeborsteld in rode shirt, zwarte broek en botten op het podium. Bovendien waren ze lekker droog zo vlak na het vernemen van de uitschakeling van Engeland op het WK: “This song is for all the Brits out there: Walk Away.” Geniaal!
• [tag]Placebo[/tag]
  Net zoals Muse: een openbaring. Feestje!
• [tag]dEUS[/tag]
  Om het met een kop uit het Nieuwsblad te zeggen: dEUS = god! En Tom Barman en de zijnen gaven dé performance van het ganse festival. Memorabel!
• Nailpin
  Letterlijk: pukkelrock. En veel herhaling. Enkel de samples uit de Muppetshow voor en na het optreden waren iet of wat grappig.
• Eels
  Drie muzikanten met vliegtuighelmen en werkmanspakken aan. En dan was er nog die ‘security-man’ mascotte die stoer deed met halters en slagroom spoot in de monden op de eerste rij. Ze begonnen redelijk rommelig maar ze herpakten zich na twee nummers en konden mij doen vergeten dat ik stond te bakken in de middagzon.
• [tag]Starsailor[/tag]
  Weer een optreden waar ik enthousiast over ben. Niet wildenthousiast. Daarvoor was het iets te poppy en te weinig beklijvend. Maar ze brachten wel dromerige rocksongs die je zo deden wegdrijven. En natuurlijk Four to the Floor. Eentje om te onthouden.
• [tag]Hooverphonic[/tag]
  Of hoe Geike Aernaert nog maar eens bewijst dé beste – én enige toonvaste – zangeres van Vlaanderen te zijn. Strakke set met een mooie grafische uitwerking op de grote schermen. In elk aspect zag je duidelijk de hand van Alex Callier. Alleen jammer dat het publiek zo tam bleef. Onbegrijpelijk.
• [tag]Depeche Mode[/tag]
  Weer iets voor de iets oudere festivalganger. Elektropop op een festival? 20 jaar geleden werd Dave Gahan bijna gelynched. Nu werd hij op handen gedragen. Niet dat het muziek is die mij érg aanspreekt, maar ik vond het wel luisterbaar. Een waardige afsluiter voor Rock Werchter.

Hoorde ik op een afstandje en vond ik absolute doorspoelbaar (desnoods met een geut ontstopper): Danko Jones, Deftones en Sean Paul.

Mijn algemene indruk: de affiche oogde dit jaar iets minder indrukwekkend dan de vorige keren dat ik er mocht zijn. Qua smaak voor iedereen wat wils, maar er waren nauwelijks artiesten die ik tot mijn favorieten mag rekenen. Anderzijds was het zoals altijd weer de moeite om op [tag]muzikale exploratie[/tag] te gaan en mijn horizonten weer wat verder te verleggen. Ik heb mijn lijstje met mogelijk aan te schaffen muziekjes klaarliggen wel kunnen aanvullen. Wat dat betreft was deze editie zeker geen teleurstelling.

Bon. Gisteren ben ik met Webster gaan zien naar [tag]X-Men 3: The Last Stand[/tag]. Laat ik maar meteen eerlijk zijn: de eerste[tag] X-Men[/tag] verscheen ondertussen reeds in 2000, de tweede in 2003. Beiden moet je eigenlijk gezien hebben om nog mee te zijn met het verhaal. Het laatste deel is wat je ervan kan verwachten: lichte ontspanning en héél veel [tag]actie[/tag] rond een flinterdun verhaal. Maar dat neemt niet weg dat het geheel vrij uitgebalanceerd is. Het aantal losse eindjes ligt lager dan bij de gemiddelde actiefilm. Voor de rest í­s het gewoonweg een gemiddelde [tag]actiefilm[/tag]: veel computereffecten, actiehelden die er een sport van maken boutades te poneren.

Moet je de film gezien hebben? Nah. Maar als je gaat doe je dat sowieso zonder grote verwachtingen. In tegenstelling tot de [tag]Da Vinci Code[/tag] die al heel wat mensen schijnt teleur te hebben gesteld.

Stereophonisch geluid oftewel [tag]Stereo[/tag] bestaat reeds sinds de jaren ’30, en nóg laat Matthias er zich door vangen. Op het werk heb ik de gewoonte om slechts één oortje in te hebben. Kwestie van geen collega’s wild gesticulerend te zien rondspringen om toch maar mijn aandacht te trekken. Het gevolg is dat ik muziek op slechts één kanaal luister wat een geheel andere gewaarwording met zich meebrengt.

Zo zat ik vorige week met Busy van [tag]K’s Choice[/tag] in mijn rechteroor. En dat begon met een akoestische sessie. Geen begeleiding, geen gitaren, geen drum, niks, nada, niente. Enkel de stem van Sarah Bettens. Tiens. Die versie kende ik nog niet! Normaliter zet ze meteen in onder begeleiding van gitaren. Enfin, een tijdje later wilde ik die ‘speciale’ a[tag]koestische[/tag] versie nog eens horen. Ik dus driftig zoeken op de CD om enkel maar de normale versie terug te vinden. Hoe? Ik was er nochtans zeker van… Tot vandaag uitkomt dat ik mijn ‘speciale’ versie enkel met mijn rechteroortje in te horen krijg. Kijk-eens-aan! Ik heb mij in de luren laten leggen.

Ha! Rotzakjes! Mensen zo op het verkeerde been zetten! De [tag]muziekindustrie[/tag] is ‘evil’, zeg ik u! Driewerf boe!

Ik ben samen met kameraad webster naar [tag]V For Vendetta[/tag] wezen kijken. Deze film van de [tag]Wackowsky Bros[/tag] (de Matrix trilogie) wordt gedragen door de immer bevallige [tag]Natalie Portman[/tag] en Hugo Weaving (ofte Agent Smith in laatst genoemde trilogie).

Over het verhaal kan ik kort zijn: in een alternatieve realiteit – here we go again – wordt Groot Brittanië gedomineerd door een totalitair regime waarin elke dissidente stem brutaal de mond wordt gesnoerd. Leugens, propangada, moord en doodslag zijn ’s burgers deel. Gelukkig is er de protagonist Codename V. wier pad ons Natalie eerder toevallig kruist. Vanaf dat moment zijn ze verbonden in hun strijd tegen het regime.

De realisatie van het verhaal houdt vooral heel wat actie en semi-filosofisch geleuter in. Het verhaal rammelt en véél vragen worden pas later in de film beantwoord of zelfs helemaal niet. De acteerprestaties zijn bovendien niet bepaald om over naar huis te schrijven. Uiteindelijk zakt de film naar zijn einde ineen in een hoop geleuter over burgerzin, democratische waarden, rechten en plichten. Niet dat ik niet achter democratie sta, maar al te veel moraliserend gezeik werkt ook averechts. Het is duidelijk de Wachowski’s op hun eigengereide manier de wereld nogmaals een geweten wil schoppen.

Eindconclusie? Wel, als je van gemaskerde wrekers en slechteriken met een groot bakkes houdt, dan is dit een film die je moet gezien hebben. De rest mag hem gerust aan zich voorbij laten gaan.

Van veel koken kwam er niet in huis. Vanavond zijn we naar Hostel gaan kijken. Eentje in het genre Tarantino. Althans, zo wordt ie verkocht want Eli Roth, de regisseur, is fan en volgeling van. Over de film kan kort zijn: een horrorfilm zoals er tien in een dozijn zijn. Een paar aandoenlijk, naiëve jongelingen, een paar moordzuchtige maniaken en een hoop afgehakte ledematen en véél bloed. Meer moet dat niet zijn.

Doorgaans ben ik géén fan van het horrorgenre, maar films met maniakale moordenaars kan ik wel pruimen. Waarom? Omdat die films uiteindelijk zo surreëel worden dat ze in het belachelijke vervallen. Zo zat de ganse zaal te bulderlachen met een gek die niet goed kon kiezen tussen een pistool, een kettingzaag en nog wat ander speelgoed.

O ja, ik wil niet véél weggeven, maar slachtoffers van dienst zijn drie Amerikanen die op zoek zijn naar vrouwelijk schoon. Bij momenten waande ik mij dan ook eerder in een slechte pornofilm dan in een horrorfilm.

Uiteindelijk is de film in zijn geheel vooral voorspelbaar en zonder véél verhaal. Om nog maar te zwijgen van het fluteinde. Ideaal als je van bloed en lijken houdt, niet ideaal als je graag ook nog een beetje inhoud wilt.

Kortom, in te mijden film.

Zegt Stijn:

Trouwens Matthias, heb jij al een last.fm account?

Wel, aangezien ik schijn te vallen voor al wat nieuw is en blinkt: ja, dus. Ik heb mij gelijk de Scrobbler plugin voor WordPress geïnstalleerd. Op de menukaart vind je nu ook de laatste drie muziekjes die mijn geest in vervoering hebben gebracht.

Mentale nota: ik heb dringend nood aan een deftige ftp client voor OSX. Iemand tips?

De laatste van de Arctic Monkeys: Whatever people say I am, that’s what I’m not.

Check om te beginnen hun videoclips even. En verder zijn er natuurlijk ook de smaakmakers op iTunes. Die laatste vind ik trouwens steeds interessanter vinden om mijn muziekjes mee te ordenen. Via de winkel zou ik zelf niet direct iets kopen. Daarvoor zijn er teveel licenties. Om nog maar te zwijgen van het gebruik van een proprietair bestandsformaat. Zelfs als je muziek van bestaande cd’s wil importeren wat bovendien niet zo goed lukt als de cd in kwestie een kopieerbeveiliging heeft.

Neen, geef mij dan maar VLC voor het échte werk. iTunes is ideaal in Mac OSX op een iBook om dat deel van je collectie te beheren dat je actief wil beluisteren.

De eerste namen voor Rock Werchter zijn bekend gemaakt.

Depeche mode, dEUS en Hooverphonic (die momenteel – eerder toevallig – door mijn iTunes draait). Huzzah!!

Alleen over Goldfrapp ben ik minder enthousiast. Ze speelden in het voorprogramma van Coldplay. Slaapverwekkend was het sleutelwoord. Ben je geïnteresseerd in jaren ’80 hippies gedrapeerd in de gordijnen van hun groottantes – en nonkels en monotone gedreun combineren onder het uitstieten van schrille kregen, dan is dit je ding.

Hopelijk spelen ze niet op de main stage.

Edit: Bleo wees er juist op dat de legendarische Robert Plant, zanger van Led Zeppelin, ook present zal geven!

Ah. Nostaglie. Deze film was zo’n beetje aanleiding voor de fascinatie voor ruimtevaart tijdens mijn bijna voltrokken jeugdjaren. Als het maar enigszins vloog en snel vooruitging kon het mij wel interesseren. Grenzeloos was mijn bewondering voor de mannen en vrouwen die met die raketten mochten spelen. En ik had bovendien het geluk jaren lid te zijn van de lokale ruimtevaartclub. Tegenwoordig volg ik high profile NASA toestanden nog enigszins maar dat is het dan ook zo’n beetje.

Een paar dagen geleden kwam ik de DVD met The Right Stuff eerder toevallig tegen in de Fnac. Niet geaarzeld en uit het rek gegraaid. Met de afgeschreven DVD speler van mijn ouders die hier sinds een week staat heb ik vanavond gekeken. De speciale effects mogen dan wel van 1983 zijn en de film mag al wat belegen blijven. Ze is de oscars die ze dat jaar verdiende meer dan waard.

In die tijd had ik ook twee computerspelletjes die het thema volgden: Buzz Aldrins’ Race into Space, waar je de spacerace van de Russen moet winnen, en Shuttle die de Space Shuttle volledig tot het laatste knopje simuleert. Met die laatste was het kwestie om uiteraard tot in de ruimte te geraken en behouden terug te keren. In mijn geval eindigde dat doorgaans in oranje vuurballen en “game over”. Ik had de handleiding niet dus moest ik het zelf maar uitzoeken. Plezierig was het anders wel…

Voor de liefhebbers is er tegenwoordig Orbiter. Volledig gratis, maar ook best wel leuk om eens te proberen.

Remake of niet, Peter Jackson scoort toch maar weer een kaskraker. Niet de mens maar een 8 meter grote gorilla is de ware held. Gooi daar nog exotische locaties en een pak computereffecten bovenop… De film duurt dik drie uur dus je krijgt waar voor je geld. En natuurlijk Naomi Watts die zich als Ann Darrow wist te ontpoppen tot één van de betere hysterische schonen op het witte doek sinds de laatste jaren.

… en dan was er natuurlijk ook nog het publiek dat toch wel vrij rumoerig was. ’t Is te merken dat de examens voorbij zijn. Yigh.