Itunes

Yup. Deze week heb ik mij, na een beetje aarzelen, dan toch ook maar Spotify geïnstalleerd. Muziek streamen, dat moet ik niet meer uitleggen. Het concept lijkt me wel een nieuw gemak om muziek te leren kennen. Sinds jaar en dag wilf ik op YouTube naar muziek. Op het werk staat er altijd wel een tabje open met een clip. En dankzij de “related” clips kan ik zo doorklikken naar dingen die mij misschien wel interesseren. Leuk, maar ietwat onhandig. Spotify leek dus een antwoord te bieden.

Hm. Toen ik hoorde van Steve Jobs’ nieuwste ei schoten deze dingen door mijn hoofd:

• Déjà vu
• “He kijkt! Een dienblad voor mijn pintje!”
• “He kijkt! Dat lijkt wel zon fancy touch ding uit Star Trek!”
• Zou ik dit ooit willen hebben?
• Waarom, waarom, o waarom zo’n ongeïnspireerde naam?

Neen, ik was er gisterenavond niet warm voor te krijgen. En nu nog altijd niet. Het is duidelijk een entertainmentgizmo. Je koopt het omdat je op de trein of op de bus op een degelijk scherm – ipv je iPod, PSP of smartphone – naar een film wil kijken. Je koopt het omdat je dit zou kunnen laten rondslingeren op de salontafel.  Je koopt dit omdat je een gadgetfreak bent.

Vandaag ben ik even de Fnac in Leuven binnengelopen. Mijn ex-collega’s ben ik zeer erkentelijk dat ze mij een pak cadeaubons hebben meegegeven. En wachten tot na Werchter bleek ideaal om die te verzilveren. Met volgende schijfjes stond ik terug buiten:

• Sweet Coffee – Perfect Storm. Ik kende ze al van het vele wilfen op YouTube. U kent ze dan weer van hun hitje What’s up with that. Ik vind ze alvast heerlijk stylish elektro/lounge maken. Ideaal om te relaxen terwijl ik op de trein mijn feeds zit te lezen of te hacken.
• Mika – Life in Cartoon Motion. Na Rock Werchter was ik het mezelf wel verplicht. Ik heb graag eens lichtvoetige, kitscherige muziek. Daar wordt een mens vrolijk van.
• Radiohead – Best Of. Oké, een verzamelplaat. Of beter, anthology bestaande uit twee cd’s. Ook hier zit Werchter voor iets tussen. De eerste keer kon ik ze absoluut niet uitstaan. Deze keer vond ik ze best wel pruimen. Ik heb er zowaar van genoten. Bovendien vind ik Nude, dat momenteel in de Afrekening staat, eigenlijk onwaarschijnlijk mooi.

O ja. Over muziekskens gesproken. Wie kent deze nog niet: via iTunes kan je perfect podcasts binnenhalen. Dat zijn downloadbare radioprogramma’s als het ware. Via de iTunes store kan je browsen door tal van weeklijkse of dagelijkse shows. Als je je iTunes opstart, worden de nieuwe afleveringen automatisch binnengehaald. Uiteraard kan je ze dan op je iPod zetten om ze onderweg te beluisteren. Dit zijn de podcasts waar ik zo tegenwoordig naar luister.

Oud nieuws. Sinds Napster eind de jaren ’90 is het duidelijk dat contentproviders het ‘klassieke’ businessmodel niet meer kunnen behouden. Zij bepalen immers niet meer waar en wanneer er geconsumeerd wordt. Dat de de consument nu! De penetratie van mobiele toestellen zoals GSM’s, laptops, PSP’s, iPods,… die het mogelijk maken om content op hoogwaardige kwaliteit overal en altijd te consumeren versnelt die evolutie alleen maar.

On demand aanbieden is één zaak. Maar zolang je je beperkt tot een bepaald platform en/of medium mis je de boot gedeeltelijk. Denk aan de iTunes shop. Die kan je enkel bezoeken via je pc thuis. Bovendien zorgde de DRM ervoor dat content gebonden was aan je iPod en je iTunes. Niet bepaald wat je on demand kan noemen. Indirect bepaalt Apple immers waar – en zelfs wanneer (als je enkel iTunes thuis hebt en geen iPod kan je enkel ’s avonds muziek luisteren) – je naar je muziek kan luisteren. Daarom is de aankondiging dat Apple DRM vrije muziek gaat aanbieden ook zo betekenisvol te noemen!

De laatste van de Arctic Monkeys: Whatever people say I am, that’s what I’m not.

Check om te beginnen hun videoclips even. En verder zijn er natuurlijk ook de smaakmakers op iTunes. Die laatste vind ik trouwens steeds interessanter vinden om mijn muziekjes mee te ordenen. Via de winkel zou ik zelf niet direct iets kopen. Daarvoor zijn er teveel licenties. Om nog maar te zwijgen van het gebruik van een proprietair bestandsformaat. Zelfs als je muziek van bestaande cd’s wil importeren wat bovendien niet zo goed lukt als de cd in kwestie een kopieerbeveiliging heeft.

Bon. Naar het schijnt hebben ze bij Apple een hoop nieuwe spulletjes. Zoals daar zijn: een iPod video, een nieuwe iTunes en een upgrade voor de iMac G5.

Die laatste twee zijn natuurlijk heel erg fijn. Alleen vraag ik mij net zoals Pietel af wat we in godsnaam gaan aanvangen met de videofunctie van iPod. Ik zit er toch niet op te wachten om een film in H.264 of MPEG-4 te bekijken op een veel te klein schermpje op bv. de trein of in de tram. Want dat is dan ook zo’n beetje het enige moment dat ik kan voorstellen wanneer dit van pas kan komen. Not to mention wat de medemens zal denken wanneer je met pluggen in je oren en glazige ogen gefixeerd naar dat witte doosje zit te staren. Let wel, ik heb gezien wat een PSP presteert. Dus ik kan mij voorstellen dat Apple die prestaties met gemak evenaart. Maar of het een toegevoegde waarde brengt, daar blijf ik twijfels over hebben.

Vandaag aangeschaft in de Mediamarkt en momenteel in mijn digitale toerendraaier:

• Coldplay – XY
• Gabriel Rios – Ghostboy

Verder ben ik géén fan van copybeveiliging. Het is een aanfluiting van de Red Book standaard (IEC 908). Het schijfje van Coldplay bleef zelfs stom in mijn “oude” CD drive. Gelukkig wil het wel lukken met de DVD speler hoewel toch ook niet vlotjes. Momenteel ben ik het zaakje via iTunes aan het omzetten in AAC zodat het relatief gemakkelijk te beluisteren valt. Ik weet het, die bestandjes zijn digitaal gewatermerkt. Zolang ik onbezorgd kan luisteren zal ik maar stellen.