Itunes

Yup. Deze week heb ik mij, na een beetje aarzelen, dan toch ook maar Spotify geïnstalleerd. Muziek streamen, dat moet ik niet meer uitleggen. Het concept lijkt me wel een nieuw gemak om muziek te leren kennen. Sinds jaar en dag wilf ik op YouTube naar muziek. Op het werk staat er altijd wel een tabje open met een clip. En dankzij de “related” clips kan ik zo doorklikken naar dingen die mij misschien wel interesseren. Leuk, maar ietwat onhandig. Spotify leek dus een antwoord te bieden.

Spotify installeren kan zelfs het kleinste kind: de applicatie downloaden en uitpakken, inloggen doe je met je Facebook account. De rest gebeurt vanzelf.

Het eerste wat opvalt: Spotify leest mijn iTunes bibliotheek uit en catalogeert netjes de hele zwik. Mooi! Ik kan dus kiezen tussen iTunes en Spotify om mijn muziek te beluisteren! En ja, dat gaat ook om de nummers die ik via iTunes had gekocht. Nu, Spotify komt natuurlijk met zijn eigen winkel. Je kan dus nummers bij Spotify kopen. Ik vraag me af of je die dan weer kan afspelen in iTunes. Ik heb dat nog niet geprobeerd.

Dan maar even de ‘Radio’ tab aanklikken. Je kan kiezen tussen een stuk of wat genres en je krijgt een selectie van nummers uit de albums van het moment te horen. Zo klikte ik net “Blues” aan en nu luister ik naar Police Dog Blues uit Hugh Laurie’s laatste, Let Them Talk. Mooi. Om de zoveel nummers krijg je wel een commercial naar het hoofd gesmeten. Reclame voor andere artiesten dan wel: Selah Sue en The Subs worden, ietwat weinig subtiel, aangeprezen.

Het mooiste is de zoekfunctionaliteit. Ik kan pakweg Georgia On My Mind van Ray Charles plus alle mogelijke covers (inclusief die van John Mayer) opvragen. Meer zelfs, ik kan het volledige nummer zo streamen en beluisteren.

Voor wat ik er van heb geprobeerd is dit dus een geweldig nieuw speelgoed. De reclame neem ik er graag bij aangezien het momenteel gratis is. Ik heb begrepen dat ik de komende zes maanden onbeperkt kan luisteren en dat het daarna een klein bedragje betalen is of beperkt worden tot slechts 10 uur luistergenot per maand. Heb ik dat er voor over? Goh, het betekent weer een extra kost op mijn VISA rekening. Hoe klein ook, het is toch weer een 120 euro extra op jaarbasis. En dat terwijl SABAM dezer dagen andermaal probeert om ISP’s zoals Telenet auteursrechten te laten  betalen. Een kost die ook, jawel, in het internet abonnement aan de consument zou worden verrekend. Dubbele kassa dus.

En dan is er nog het inloggen via Facebook. Wat Spotify vrolijk doet is een Facebook applicatie toevoegen aan je Facebook account. Eentje die je, stilzwijgend, toegang heeft om de gegevens van je account af te lezen. In de eerste plaats je verjaardag en een lijst van je vrienden. Die laatste heeft Spotify nodig om een Friendslist te tonen in de zijbalk. En om te kunnen delen met je vrienden naar welke muziek je luistert. Maar als je naar de privacy instellingen op Facebook gaat piepen dan zie je daar ook dingen staan zoals “Spotify may access your data when you are not using the application”. En daar heb je dus semi-stilzwijgend akkoord voor gegeven. Je kan die applicatie altijd de toegang tot je gegevens ontzeggen, maar zodra ik dat probeer, weigert Spotify nog toegang tot de muziek. Dat “Gratis” is dus niet zo gratis als het lijkt: je betaalt met je persoonlijke gegevens. En geen klein beetje. Nu, andere toepassingen zoals Foursquare zijn geen haar beter en lezen eveneens vrolijk je Facebook data uit. Privacy betekent tegenwoordig niets meer on line.

Verder moet ik zeggen dat streamen van muziek zo’n beetje een ongelofelijk gemak is. En toch, ik stond gisteren in de FNAC tussen de rekken met CD’s en ik kon niet helpen om me af te vragen: Is dit dode technologie? Hoe lang gaan ze nog meegaan? Aan alles komt immers een einde. En ergens zou ik het wel jammer vinden want, persoonlijk vind ik een cd of lp uit je muziekkast kiezen en in de speler duwen een belangrijk deel van de ervaring. Want zo virtueel op een knop duwen en meteen alles kant en klaar geserveerd krijgen, dat is toch een beetje op het gevaar af dat het allemaal als gestandaardiseerde eenheidsworst over komt. Een beetje moeite doen om muziek te leren appreciëren, daar gaat het toch ook wel om.

Hm. Toen ik hoorde van Steve Jobs’ nieuwste ei schoten deze dingen door mijn hoofd:

• Déjà vu
• “He kijkt! Een dienblad voor mijn pintje!”
• “He kijkt! Dat lijkt wel zon fancy touch ding uit Star Trek!”
• Zou ik dit ooit willen hebben?
• Waarom, waarom, o waarom zo’n ongeïnspireerde naam?

Neen, ik was er gisterenavond niet warm voor te krijgen. En nu nog altijd niet. Het is duidelijk een entertainmentgizmo. Je koopt het omdat je op de trein of op de bus op een degelijk scherm – ipv je iPod, PSP of smartphone – naar een film wil kijken. Je koopt het omdat je dit zou kunnen laten rondslingeren op de salontafel.  Je koopt dit omdat je een gadgetfreak bent.

Overigens trekt Jobs duidelijk de kaart van de eBooks. Hij heeft alvast geen kleine uitgevers bij zijn project kunnen betrekken. Content is immers king. Niemand zou zoiets kopen moesten er geen ebooks voor beschikbaar zijn. En dan zwijgen we nog over het ‘open’ ePub formaat. Lezen we trouwens op Wikipedia:

While not a criticism, per se, the EPUB specification does not delineate a particular DRM scheme. This could affect the level of support for various DRM systems on devices and the portability of purchased e-books. In addition, such DRM incompatibility may prove to segment the EPUB format along the lines of DRM systems, negating the advantages of a single standard format.

En vaneigens moet je je boeken kopen via iTunes en ongetwijfeld zul je die niet zomaar buiten het iTunes/iDink ecosysteem kunnen lezen.

Verder is er nog altijd geen support voor flash en doet het ding enkel maar van single tasking. Voor een iPod kan ik dat nog wel ergens begrijpen, voor een toestel zoals de iPad heb ik nogal moeilijk bij zo’n beperkingen. ’t Is duidelijk dat Jobs dit niet ziet als een tablet pc die je laptop zou kunnen vervangen. Upside is dan weer dat je er apps op kunt installeren van de app store en er zou WiFi en 3G op zitten. Het succes zit ‘em namelijk in het potentieel om killer apps te draaien op zo’n toestel.

Ik zie dit in Amerika wel zijn weg vinden in alle hippe coffee joints à la Starbucks. Yuppies die tussen een latte en en hun daily commute door vlug even op hun iPad de Daily Star binnen halen over het Starbucks netwerk terwijl ze staan te queuen om er daarna vlug hun mails op te lezen.  Een stuk handiger dan brielen op een iPod of knoeien om je MacBook open te klappen aan smal tafeltje.

Afin, het zal mij benieuwen of dit wel zal aanslaan hier bij ons.

Vandaag ben ik even de Fnac in Leuven binnengelopen. Mijn ex-collega’s ben ik zeer erkentelijk dat ze mij een pak cadeaubons hebben meegegeven. En wachten tot na Werchter bleek ideaal om die te verzilveren. Met volgende schijfjes stond ik terug buiten:

• Sweet Coffee – Perfect Storm. Ik kende ze al van het vele wilfen op YouTube. U kent ze dan weer van hun hitje What’s up with that. Ik vind ze alvast heerlijk stylish elektro/lounge maken. Ideaal om te relaxen terwijl ik op de trein mijn feeds zit te lezen of te hacken.
• Mika – Life in Cartoon Motion. Na Rock Werchter was ik het mezelf wel verplicht. Ik heb graag eens lichtvoetige, kitscherige muziek. Daar wordt een mens vrolijk van.
• Radiohead – Best Of. Oké, een verzamelplaat. Of beter, anthology bestaande uit twee cd’s. Ook hier zit Werchter voor iets tussen. De eerste keer kon ik ze absoluut niet uitstaan. Deze keer vond ik ze best wel pruimen. Ik heb er zowaar van genoten. Bovendien vind ik Nude, dat momenteel in de Afrekening staat, eigenlijk onwaarschijnlijk mooi.

O ja. Over muziekskens gesproken. Wie kent deze nog niet: via iTunes kan je perfect podcasts binnenhalen. Dat zijn downloadbare radioprogramma’s als het ware. Via de iTunes store kan je browsen door tal van weeklijkse of dagelijkse shows. Als je je iTunes opstart, worden de nieuwe afleveringen automatisch binnengehaald. Uiteraard kan je ze dan op je iPod zetten om ze onderweg te beluisteren. Dit zijn de podcasts waar ik zo tegenwoordig naar luister.

• De Grote Peter Van de Veire Ochtendshow
• De Afrekening
• The Basic Soul Radioshow

Wie heeft er nog podtips eigenlijk? Ik ben voornamelijk op zoek naar podcasts om zo nieuwe muziekskens te leren kennen.

Oud nieuws. Sinds Napster eind de jaren ’90 is het duidelijk dat contentproviders het ‘klassieke’ businessmodel niet meer kunnen behouden. Zij bepalen immers niet meer waar en wanneer er geconsumeerd wordt. Dat de de consument nu! De penetratie van mobiele toestellen zoals GSM’s, laptops, PSP’s, iPods,… die het mogelijk maken om content op hoogwaardige kwaliteit overal en altijd te consumeren versnelt die evolutie alleen maar.

On demand aanbieden is één zaak. Maar zolang je je beperkt tot een bepaald platform en/of medium mis je de boot gedeeltelijk. Denk aan de iTunes shop. Die kan je enkel bezoeken via je pc thuis. Bovendien zorgde de DRM ervoor dat content gebonden was aan je iPod en je iTunes. Niet bepaald wat je on demand kan noemen. Indirect bepaalt Apple immers waar – en zelfs wanneer (als je enkel iTunes thuis hebt en geen iPod kan je enkel ’s avonds muziek luisteren) – je naar je muziek kan luisteren. Daarom is de aankondiging dat Apple DRM vrije muziek gaat aanbieden ook zo betekenisvol te noemen!

Ik zie de toekomst zo: dat je met je mobiele toestel overal content kan aanschaffen. Stel je voor: je staat op het perron – of in het station te wachten op je trein. Je haalt je gsm-laptop-what-not boven en je tapt draadloos (én gratis!) direct in op een on line winkel waar je vlug nog wat muziek of een aflevering van Battlestar Galactica koopt met credits (iTunes!) die je op voorhand hebt aangeschaft. Eenmaal op je werk aangekomen sluit je je toestel aan op je pc en kan je je muziek probleemloos lokaal overladen en beluisteren met de speler van je keuze.

De kwestie is natuurlijk om het nog gebruiksvriendelijker dan Bittorrent aan te bieden (snelle verbinding, betrouwbaar,…). Zou dat niet het gat in de markt zijn?

De laatste van de Arctic Monkeys: Whatever people say I am, that’s what I’m not.

Check om te beginnen hun videoclips even. En verder zijn er natuurlijk ook de smaakmakers op iTunes. Die laatste vind ik trouwens steeds interessanter vinden om mijn muziekjes mee te ordenen. Via de winkel zou ik zelf niet direct iets kopen. Daarvoor zijn er teveel licenties. Om nog maar te zwijgen van het gebruik van een proprietair bestandsformaat. Zelfs als je muziek van bestaande cd’s wil importeren wat bovendien niet zo goed lukt als de cd in kwestie een kopieerbeveiliging heeft.

Neen, geef mij dan maar VLC voor het échte werk. iTunes is ideaal in Mac OSX op een iBook om dat deel van je collectie te beheren dat je actief wil beluisteren.

Bon. Naar het schijnt hebben ze bij Apple een hoop nieuwe spulletjes. Zoals daar zijn: een iPod video, een nieuwe iTunes en een upgrade voor de iMac G5.

Die laatste twee zijn natuurlijk heel erg fijn. Alleen vraag ik mij net zoals Pietel af wat we in godsnaam gaan aanvangen met de videofunctie van iPod. Ik zit er toch niet op te wachten om een film in H.264 of MPEG-4 te bekijken op een veel te klein schermpje op bv. de trein of in de tram. Want dat is dan ook zo’n beetje het enige moment dat ik kan voorstellen wanneer dit van pas kan komen. Not to mention wat de medemens zal denken wanneer je met pluggen in je oren en glazige ogen gefixeerd naar dat witte doosje zit te staren. Let wel, ik heb gezien wat een PSP presteert. Dus ik kan mij voorstellen dat Apple die prestaties met gemak evenaart. Maar of het een toegevoegde waarde brengt, daar blijf ik twijfels over hebben.

Vandaag aangeschaft in de Mediamarkt en momenteel in mijn digitale toerendraaier:

• Coldplay – XY
• Gabriel Rios – Ghostboy

Verder ben ik géén fan van copybeveiliging. Het is een aanfluiting van de Red Book standaard (IEC 908). Het schijfje van Coldplay bleef zelfs stom in mijn “oude” CD drive. Gelukkig wil het wel lukken met de DVD speler hoewel toch ook niet vlotjes. Momenteel ben ik het zaakje via iTunes aan het omzetten in AAC zodat het relatief gemakkelijk te beluisteren valt. Ik weet het, die bestandjes zijn digitaal gewatermerkt. Zolang ik onbezorgd kan luisteren zal ik maar stellen.