Boeken, Films en Muziek

Tegenwoordig vind ik de clips van Martin Solveig ronduit geniaal. In Jealousy en Rejection speelt hij zelf mee, maar hij steekt wel zwaar de draak met zichzelf en zijn muziek.

Rejection is zijn laatste. Geen flashy toestanden, juist zijn eigen kop op een roze achtergrond. Meer moet dat feitelijk niet zijn.

Hopla

Wat is mijn feel good muziek? Goeie vraag eigenlijk! Het durft nogal eens te veranderen. Maar we gaan ons toch eens smijten. In no particular order:

• Nelly Furtado – Força. Eigenlijk is elk liedje van Nelly Furtado feel good music. Toch zeker uit haar album Folklore.
• K’s Choice en Sarah Bettens zijn ook wel mijn feel good muziek. Kameraad Webster heeft daarin overschot van gelijk.
• Feeder weet mij zeker te bekoren. Ik zit soms met deze mannen in mijn oren op het werk. Dan heb ik het gevoel dat de dingen twee keer sneller vooruit gaan. Buck Rogers all the way!
• Coldplay mag voor een absolute fan natuurlijk niet ontbreken. Speed of Sound op nummer één gevolgd door Till Kingdom Come en Moses.
• En tenslotte natuurlijk U2 met Vertigo, Elevation en Beautiful Day.

Wie, o wie krijgt dit stokje van mij? Wel, Björn, laat je horen. En, Tom, ik ben ook eens benieuwd naar wat jij hierop te zeggen hebt.

Wat vinden jullie nu van Goldfrapp? Laat het duidelijk wezen, ik ben ab-so-luut geen fan. Hun eerste optreden dat ik mocht smaken was gelijk ook het laatste. Maar hoe zit het met jullie? Zijn de meningen ook zo verdeeld? Of sta ik hier alleen met mijn broek op mijn enkels omdat ik er een aparte opinie op na houd?

Ter referentie, ik heb even een youtube filmpje van één van hun optredens opgeduikeld. Men kenne mijn standpunt.

Mijn stem heb ik nog. Hoewel het vanmorgen reveil om 7u30 was, lagen we pas gisterenavond om 1 uur onder de wol. En Muse? Wel, Dominiek had over de ganse lijn gelijk: goddelijk gewoonweg.

Matthew Bellamy is duidelijk een godenkind. Het sportpaleis was tot de nok gevuld en explodeerde haast toen hij en de zijnen opkwamen. Van dan af ging het twee uur keihard door zonder veel rust te nemen. Ik had ze deze zomer op Werchter bezig gezien, maar dit concert was van een heel andere, betere klasse. De setlist was een goede mengeling van oud en nieuw waarbij ze hun laatste album, black holes and revelations, quasi volledig hebben gebracht. Maar ook klassiekers, zoals Bliss en Muscle Museum, waarmee ze bij het grote publiek bekend werden schoven ze naar voren. Bellamy toonde zich zeer energiek en, zoals Domi al reeds schreef, koesterde en pijnigde zijn gitaar zoals geen ander. Hij wist perfect die energie over te brengen op het publiek, met alle gevolgen.

Vandaag is het inderdaad nog wat doormijmeren over gisterenavond en beseffen dat dit één van de betere optredens was die ik heb mogen zien.

In het voorprogramma kregen we Razorlight te zien. Die mannen van ‘America’. Ik moet zeggen dat ze wel een degelijke performance brachten. Frontman Borell ging zowaar uit de kleren en dat had hij éigenlijk niet moeten doen (ieuw, ieck. Neen, jij bent niét Anthony Kliedis!) Nu ja, uiteindelijk zijn ze wel te genieten, maar is hun muziek nu ook weer niet zó speciaal te noemen. Kortom, best entertainend en een stuk beter dan die gordijnboekaniers.

Ik ben met Vincent vanavond naar Perfume wezen kijken. De gelijknamige roman van Süsskind heb ik – jammer genoeg – nooit gelezen, maar ik vond het daarom niet minder interessant om eens naar de film te kijken.

Voor de niet ingewijden: Perfume gaat over een man die in het Frankrijk van de 18de eeuw leeft. Hij werd geboren met een fenomenale reukzin maar zonder eigen lichaamsgeur. Het verhaal vertelt hoe hij als parfumier probeert het ultieme parfum te creëren. Zijn zoektocht naar dat parfum gaat hand in hand met dat naar zijn eigen identiteit en daar heeft hij heel wat voor over.

De film is een must-see. Er wordt een consistente verhaallijn gevolgd zonder echt langdradig te zijn. Een zeldzaamheid dezer dagen van. Ben Wishaw – een nobele onbekende – speelt Jean-Baptiste Grenouille. Hij is geen uitblinker qua acteerprestaties maar de rol is hem wel min of meer op het lijf geschreven waardoor hij er best mee door kan. In de bijrollen zien we Alan Rickman, John Hurt en Dustin Hoffman. Zij dragen de film met hun prestaties hoewel ze niet hun volle vermogen lijken te geven. Verder is het natuurlijk een historisch kostuumdrama en alle registers werden vol opengetrokken om het Frankrijk van de 18de eeuw terug te doen herleven. Vooral de bijhorende soundtrack draagt zwaar bij tot de sfeer van subtiliteit verwoven met de gruwelijke daden die Grenouille begaat om zijn doel te bereiken.

Persoonlijk vind ik een film met een stevig verhaal eens een welkome afwisseling van alle gebakken lucht die men tegenwoordig in de cinema verkoopt. Nu nog het boek lezen natuurlijk…

Aha! Ik wist wel dat ik ze nog ergens had rondslingeren: een Standaard Boekhandel boekenbon van mijn verjaardag. Shame-on-me dat ik die niet eerder heb gebruikt! Nu loopt ze nog wel tot ergens in augustus volgend jaar, maar laten we de koe meteen bij de horens vatten en er eens een nuttig werk mee kopen. Ik dacht eerst aan Veritas van Sorti en Monaldi, maar ik heb dan toch besloten om er Jeffrey Zeldman’s Designing with Web Standards mee te kopen. Die mens is zo’n beetje de baas van A List Apart, dus dat kan geen slechte literatuur zijn.

Phil Collins is werkelijk een muzikaal genie. Hoewel iedereen hem kent als zanger is hij ook een begeesterd drummer. Ik denk dat er maar een paar zijn die aan zijn niveau kunnen tippen. En dat bewijst hij nog maar eens in dit duet met mede-Genesis lid Chester Thompson. Gewoon genieten van het vuurwerk!

De Fnac in Antwerpen krijgt een make-over. Alles staat er zo’n beetje overhoop, maar ze wordt wel veel groter. Zo is er nu een Fnac Café en al. Eens in de zoveel tijd loop ik er eens binnen om te browsen tussen de films, muziek en boeken. Zo ook vanavond. En kijk eens aan, Admiral Freebee gaf er een gratis concert weg! Niet dat ik er veel van gezien heb in de duwende massa.

Ik ging er eigenlijk eerder om mijn DVD collectie aan te vullen. Dit is mijn oogst…

• Elephant
• The motorcycle diaries
• Bowling for Columbine
• Chef!

Niet slecht al zeg ik het zelf. Eigenlijk zou ik eens net zoals kameraad Tom C. een top 100 klassiekers moeten aanleggen. Een strak cinefiel plan zodat ik weet wat ik in huis haal. En ik zou eens moeten spelen met twofifty.

• Jarhead: een oorlogsfilm waarin slechts één dode valt, en dan nog niet eens op het slagveld. Ik vond het best wel een goede film omdat het die andere waanzin van de moderne oorlog toont: recruten die worden opgepept om te strijden op het slagveld maar die dan eeuwen moeten wachten, niets doen en vervelen terwijl modern, intelligent wapentuig het werk opknapt. De acteerprestaties zijn niet écht om over naar huis te schrijven en het is ook niet Sam Mendes’ beste productie, maar hij blijft wel de moeite waar om eens te bekijken.
• Munich: Controversieel is wel het minste wat je kan zeggen. Reële fictie. Maar hij is overduidelijk van de hand van Spielberg. Vijf oscarnominaties? Hah! Ik vond hem eigenlijk op het pathetische af. Maar los daarvan wel goed in beeld gebracht. Over de historische correctheid van filmische reconstructies – Noblesse oblige – hou ik mij even in het midden.
• Aeon Flux: een verloren anderhalf uur. De decors steken donders goed in elkaar en er is natuurlijk superbabe Charlize “Move over Scarlett” Theron, maar daar houdt het bij op. Flinterdun verhaal. Best te vergeten en niet naar kijken.

Aha! Dat waren dus de mannen van Asfaltkonijn met hun ballonnen tijdens de optredens! O ja, ik heb hun t-shirt duidelijk herkend op de videowall. De rest van het publiek begreep er éigenlijk geen fluit van. Het had wel iets: hardop ASFALTKONIJN! schreeuwen en uit de bol gaan terwijl omstaanders geen idee hadden wat er gaande was. Gelijk dan maar het steentje bijgedragen en de asfaltkonijn website gepromoot.