Boeken, Films en Muziek

Hm. Ik zie juist dat de Pukkelpop affiche bekend is gemaakt op de website. Aangezien we dit jaar niet naar Rock Werchter trekken wegens veel te duur. Hm. Even zien. Pukkelpop is Rock Werchter niet en dus ziet de line-up er toch iets anders uit. Niet dat de affiche van RW mij niet aanspreekt, maar ik heb geen boodschap aan bands die ik al meer dan één keer had gezien of die mij niet heel erg aanspreken.

Op de affiche van Pukkelpop staan dan weer een pak namen die mij weinig of niets zeggen. Dat neemt niet weg dat er geen zijn die ik best wel de moeite vind en van dicht of van ver zou willen zien (pas op voor mijn nogal ecclectische smaak!)

• Groove Armada
• The Smashing Pumpkins (Jeuj!)
• The Streets
• Low
• Laurent Garnier
• Enter Shikari
• Radio Soulwax & 2 Many DJ’s
• Fixkes (tiens…)
• I’m from Barcelona (fun!)
• Basement Jaxx
• And many more…

Komt er nu op aan om snel tickets te bestellen zeker?

Een prettig moederdag gewenst! Hoeze. Ik heb mijn moeke alvast in de bloemetjes gezet vanmorgen. Ik wilde ze verrassen met een doos Antwerpse handjes. Maar toen ik gisteren in de bakkerij stond kreeg ik te horen dat ze die enkel op dinsdag produceren. Bugger! Geen erg, dan koop ik er volgende week wel…

Overigens kan ik zeggen dat mijn moeder al flink wat jeugdboeken heeft geschreven. Reflectie leert mij dat ze ondertussen al een jaar of 10 aan het schrijven is. Vroeger, toen wij klein waren, las ze ons ’s avonds voor uit – onder andere – de boekjes van Averbode. Of de sprookjes van Andersen. Later stimuleerde ze ons om zelf veel te lezen. Dat pakte vooral bij mij: ik verslond tonnen boeken en boekjes gaande van spannende verhalen tot informatieve boeken, over de reeksen van Artis-Historia tot de trilogieën van Thea Beckmann. Ik hou daar nu een wand vol boeken aan over! De laatste jaren is lezen iets waar ik een stuk minder tijd voor heb (en ook wel neem). Maar als ik de kans krijg – bijvoorbeeld op reis, in de vertrekhal van een luchthaven – dan zal je mij al snel in het gezelschap van een boek zien.

Dank u! Zou ik zo zeggen!

Gisteren dus Admiral Freebee in de AB. Ik heb er slechts één woord voor: fantastisch concert. Het was mijn eerste keer AB. De zaal vond ik verrassend klein dus dat kon alleen maar een heel intiem concert worden. En dat werd het ook: Vincent en ik stonden zowat op de eerste rij en de admiraal stond ruim op de boeg van de bhüne. We konden bijna zijn tenen likken zullen we maar zeggen.

Terwijl ze zich volledig gaven op het podium ging het publiek volledig uit de bol. Het concert zelf was één en al opbouwen van spanningsboog. Eerst een aantal rustigere nummers om het hardere werk tot later te bewaren. Veel oude bekende nummers maar ook heel wat recenter werk dat ik nog niet kende (ik volg Admiral Freebee ook niet zo). De interactie met het publiek zat wel snor. Terwijl Van Laere een nummer een paar keer moest herbeginnen om zijn gitaar te stemmen klonk hetuit het publiek: Tommeke, tommeke, tommeke, wat doe je nu? Of bij een rustiger pianonummer riep iemand achteraan het publiek eruit: Shut up please, I’m trying to listen!

Uiteindelijk keerden ze nog een drie keer terug om een nummer te spelen om af te sluiten met Rags n’ Run. Een stevig onderhouden avond waarmee nog maar eens bewezen is dat ze sterke muzikanten zijn.

Gisteren zag ik in Moviesnackx op JimTV een review van Marie Antoinette, een film van Sofia Coppola met Kirsten Dunst in de hoofdrol. Da’s waar ook! Toen die vorig jaar in de zalen draaide had ik geen tijd om er naartoe te trekken. Op het einde zelfs volledig uit het oog gevonden. Tot gisteren dus. Vandaag heb ik de DVD dan maar in huis gehaald.

De film vertelt het verhaal van Marie Antoinette, de laatste franse koningin, getrouwd met Lodewijk XVI en geëxecuteerd op de guillotine tijdens de Franse Revolutie.

Ondertussen heb ik er al een flink stuk van gezien. Het moet gezegd: een héél apart kostuumdrama vol tegenstellingen. Het stroeve protocol tegenover de speelse Marie Antoinette, de stijve klassieke muziek die afgewisseld wordt met rock, de wilde feestjes tegenover de opeenvolgende ceremonies,…

Ik had al Lost in Translation en The Virgin Suicides gezien, maar met deze Marie Antoinette doet Coppola toch weer haar naam eer aan. Een aanrader voor de liefhebbers van het genre, van Coppola of van Kirsten Dunst natuurlijk…

WebsterMC mag dan wel vinden dat ik soms véél en véél te veel YouTube filmpjes post. Maar volgens mij zijn het er nog niet genoeg. Beeldmateriaal voor nog honderden, wat zeg ik, duizenden postjes mee te vullen. Hoewel dat natuurlijk ook niet de bedoeling is.

De Red Hot Chili Peppers dan maar. Hun Californication was een fase waar mijn broer doorging. Die heeft de plaat grijs gedraaid en zo heb ik ze leren kennen. Toen waren ze niet helemaal mijn smaak. Ik vond het vooral veel pottengerammel. Nu ja, in die was mijn besef van enige – goeie – contemporaine muziek eerder ondermaats te noemen.

Ondertussen zijn we weer bijna tien jaar verder. Smaken passen zich aan en mijn oor heeft zich getraind. De RHCP staan ondertussen allang niet meer in mijn zwart boekje. Integendeel. By The Way in 2001 vond ik een fantastische plaat met pareltjes zoals By The Way, Can’t Stop (geniale videoclip overigens!) en The Zephyr Song. En ondertussen schudden ze in 2006 hun Stadium Arcadium uit de mouwen. Dit dubbelalbum vind ik het beste tot nu toe. De originele sound is er nog altijd, maar ze is wel fel gepolijst en verbreed met nieuwe elementen.

Uit dat album komt de hit Tell Me Baby met een fel gesmaakte clip. Mensen komen nietsvermoedend op auditie om in een band te geraken, vertellen hun verhaal en terwijl ze hun ding doen komen opeens ook de Peppers hen vergezellen. Geestige situaties en al!

Blijkbaar is er ook een mooie ‘making of’ van gemaakt geweest die vooral beschouwend is. En die wilde ik jullie nu nét niet onthouden…

Part I

Part II

Part III

En natuurlijk de videoclip zelve…

Hehe, wij hebben het natuurlijk wél gezien. En we hebben duchtig meegezongen. Wervelende show en al! Ik kan al niet wachten tot juni om nog eens te gaan zien!

Overigens, geen nood: ik heb hem natuurlijk opgenomen. En ik denk er ook aan om de DVD van de ‘slimmer dan de zanger’ tour te kopen.

Geweldig origineel clippeke van Gabriel Rios nieuwste: Angelhead. Overigens moet ik zeggen dat ik met dit muziekje in mijn werk kan verzinken zonder nog te horen wat er om me heen gebeurt. Oké, ik geef meteen toe: ’t is niet enkel met dit muziekje, hoor. Doorgaans moeten collega’s mij een mailtje sturen om mijn aandacht te trekken als ik weer eens met mijn oorpluggen in aan de slag ben.

Goed, Gabriel Rios dus…

Gisteren naar 300 gaan zien. Ze speelden hem in de grootste zaal van de Metropolis. Indrukwekkend is zo’n beetje het juiste woord. Veel verhaal zit er alvast niet in. En voor de bevlogen dialogen moet je ook alvast niet gaan kijken. Bert slaat dus de nagel op de kop.

Natuurlijk Frank Miller’s Graphic Novels zijn dan ook een stijl op zichzelf. De vorige verfilming, Sin City, vond ik niet echt smaken. Op een eind begonnen de opstapelende film noire clichés ferm tegen te steken. Daarom dat ik met gemengde gevoelens naar 300 ging kijken. Het verhaal van Leonidas en zijn 300 spartanen, daarmee werd ik reeds in het middelbaar mee om de oren geslagen. No surprises there. Uiteindelijk deed ik het deze keer vooral voor de esthetiek. De beeldjes in de trailer hadden een hoge kwijlfactor, en ik werd niet teleurgesteld. Elke frame was een kunstwerkje op zich. Teveel slowmotion? Hell no! Visueel was het puur genieten. De acteerprestaties waren natuurlijk een kwestie van overacting, maar ik moet zeggen dat koningin Gorgo sterk speelde. Zeker als je weet dat het allemaal tegen blue screens werd gedaan…

De moeite waard? Voor de liefhebbers ja!

Hm. ’t Is niet wat ik ervan verwacht had. Anders. Dat wel. Ik weet niet goed wat ik er van moet denken. Mensen met superkrachten, dat hebben we al eens gehad. Maar nu gaat het om gewone mensen met hun eigen problemen. Een mooi uitgangspunt. Alleen qua uitwerking vond ik het vreselijk filosofisch bij wijlen. En écht veel tempo zat er nu ook niet in. Integendeel. Ik had het gevoel dat het vreselijk traag vooruit ging. Bij momenten vond ik het zelfs nauwelijks te volgen.

’t Was natuurlijk de pilot en die werpt altijd meer vragen op dan dat die er beantwoordt. Alleen worden er hier wel serieus wat verhaallijnen geopend en is er een grote spanningsboog gecreeërd. Ik hoop dat de schrijvers de verwachtingen kunnen inlossen. Ergens hoop ik dat de episodes toch ook wel een beetje afgesloten gehelen zijn. Cliffhangers zijn best wel leuk. Maar ik heb geen zin om net als bij Lost weer aan het lijntje te worden gehouden.

Ik kan dus alleen maar zeggen: come and see next week.

Wat celebrities betreft heb ik zo’n beetje een haat/liefde verhouding met Christina Aguillera. Ze is een veelzijdige artieste en door de jaren is ze flink gegroeid. In het begin was ze het zoveelste sterretje dat meesurfte op de britneygolf van de late jaren ’90. Daarna stuikte ze in de ganse hiphop, bling-bling hype dominantie die het begin van de 21ste eeuw kenmerkte. Een hype die ik een dieptepunt voor contemporaine popmuziek vond, eerlijk gezegd.

Tegenwoordig ligt het anders. Nu ik steeds meer clips zie uit haar nieuwe ‘Back to Basics’ wint ze punten bij mij want haar stem, die vind ik toch wel fenomenaal. En die komt nu eindelijk eens tot haar recht.

Haar laatste clip, Candyman, is voor mij toch een schot in de roos. Gans het jaren ’40 gevoel! USO, vrouwen in de fabriek, swingende nachtclubs op het einde van de oorlog,… Afijn, het is een wereld van verschil met het sletterige Dirty van enkele jaren geleden. Dit is haar gewoon veel beter op het lijf geschreven.

Meer van dat!