Boeken, Films en Muziek

Hm. Gisteren heb ik in de Delhaize in mijn mandje een Humo met de gratis ex-drummer film/boek combo gegooid. Ik had de cd van Sarah Bettens reeds gemist (maar wel achteraf besteld, benieuwd of ik hem ga krijgen) dus deze wilde ik niet zo snel aan mij voorbij laten gaan.

Ik ben geen groot fan van Brusselmans. Zijn column in Humo lees ik slechts sporadisch. Eerlijk gezegd vind ik dat hij ver-schrik-e-lijk saai schrijft. Opeenstapelingen van triviale handelingen met tussendoor eens iets om te shockeren. Misschien dat er in zijn novellen toch iets meer diepgang steekt.

Ex-drummer dan maar. Ik heb gisteren goed de eerste vier hoofdstukken gelezen en het viel mij tegen. Het is allesinds een stuk beter dan zijn columns in de Humo, maar zijn schrijfstijl vind ik helemaal niets. Het heeft allemaal nogal veel weg van de opstellen die je schrijft als je een jaar of 10 bent en in de lagere school zit. Grammaticaal correcte volzinnen zijn dan belangrijker dan diepgang die je in je verhaal steekt. Wel, hetzelfde gevoel heb ik bij Brusselmans.

Neemt niet weg dat de inhoud van zijn werk verre van slecht is want hij weet toch spot-on uit-het-leven-gegrepen taferelen te beschrijven. Ach, ik denk dat het zo’n schrijver is waar je helemaal voor of tegen bent. Ik voel mij nu zeker niet aangesproken om zijn volledige oeuvre te verslinden. Benieuwd naar de film ex-drummer eigenlijk…

Gisteren had ik opeens goesting om naar de cinema te gaan. In een moment van impuls wilde ik The Bourne Ultimatum zien. Ik had de eerste twee films zo’n beetje op DVD gezien en ik vond ze best wel oké. Goed, dan maar richting Kinepolis.

The Bourne Ultimatum is het derde deel naar de boeken van Robert Ludlum. Jason Bourne is een killer met geheugenverlies. Stukje bij beetje valt de puzzel bijeen als blijkt dat hij in opdracht van de CIA handelde. Terwijl diezelfde CIA achter hem aan zit trekt hij erop uit om wraak te nemen op de verantwoordelijken die hem na een stevige brainwash hebben ingezet in allerlei clandestiene operaties. Tot zover het verhaal.

Dit laatste deel gaat verder op het elan van de vorige twee films: stevige actie, veel vuurwerk en achtervolgingscènes. Jammer genoeg valt deze prent wel wat tegen. Veel verder dan die actie komt het niet. Bovendien is de ganse film nog een stuk chaotischer dan de vorige twee delen. Veel door elkaar geloop doorheen half Europa en een stukje Afrika. Het verhaal is flinterdun te noemen en de plotwendingen zitten zo slecht in elkaar dat je maar moeilijk kan volgen laat staan dat ze ook maar enigszins geloofwaardig overkomen. De CIA als slechteriken van dienst komen niet veel verder dan veel ruziën, consequent verkeerde beslissingen nemen en getting their asses kicked door Bourne. In zo’n thriller speelt technologie bovenden een belangrijke rol: telefoontaps, hacks, sattelieten, camera’s overnemen. De CIA doet het blijkbaar allemaal met het grootste gemak van de wereld. Qua acteerprestaties vond ik het nu ook geen hoogvlieger: Matt Damon heeft al beter neergezet.

Nu ja, voor een geloofwaardig verhaal moet je niet gaan kijken. Het is eerder een stevige rollercoastertrip voor mensen die van actie houden. Wel je verstand op nul zetten is de boodschap. Overal vond ik dit eigenlijk de minste goeie van de drie films. Een beetje jammer.

Gespot door kameraad Twanne. Ik geloof in één of ander gratis magazine. Er staan nog een hoop andere blogreviews tussen. Twanne, ik heb geen bronvermelding, als je zo vriendelijk wil zijn in de comments even na te laten waar dit uit komt…

Ah, tiens, ik kan opeens niet meer door de deur. En mijn kraag spant ook al serieus. Hmpf!

Ik heb soms last met het verzinnen van titels voor blogpostjes. Soms wil ik de meest uiteenlopende dingen vertellen liever in één postje dan er tien aparte kleine kattebelletjes van te maken. Alleen, verzin maar eens een goede titel! Soms ben ik echt wel clueless. En ik kan moeilijk beginnen met ‘kleine updates uit de laatste 48 uur’ of zo. Niemand die dat gaat lezen. Titels van posts zijn immers zo’n beetje een proevertje. Nu ja, in een beetje feedreader wordt meestal het artikel direct volledig binnen gehaald en bekeken. Dan is de titel niet noodzakelijk slechts één criterium om ongeïnteresseerd door te scrollen.

Neemt niet weg dat een blogpotsje van een beetje titel moet voorzien zijn. En dan denk ik zo: waarom niet met titels of quotes uit beestige liedjes? Keuze te over! En het kan zelfs de nieuwsgierigheid van de lezers alleen maar wekken en zelfs leuk uitvallen. Het kan natuurlijk ook met filmquotes of reclameslogans. Maar voor het gemak hou ik het nu even op titels van songs.

Ik moet eerlijk zijn, de idee is niet nieuw. Deze meneer doet het immers al een hele tijd heb ik gemerkt en dat geeft soms een leuk effect op Planet Debian. In plaats van de cryptische naam slash versinummer van één of ander FLOSS pakket, de titel van een frivole song. En ook deze meneer doet het. Maar die is dan ook écht wel clueless…

Ik heb het altijd wel gehad voor het Wilde Westen. Cowboys en zo. Historisch is het natuurlijk fout om die periode te verheerlijken. De verovering van het Westen leidde immers tot één van de grootste genocides in onze moderne tijd. Ganse volkeren en culturen werden van de kaart geveegd. De ‘native americans’ vechten vandaag nog altijd met de gevolgen van ‘how the west was won’.

Nu. Het mag dan wel een zwarte bladzijde zijn, ze vormde een dankbaar onderwerp voor heel wat filmklassiekers. Natuurlijk de eeuwige spaghettiwesterns van Sergio Leone met de geniale muziek van Ennio Morricone. Tegenwoordig valt het qua westerns eigenlijk eerder tegen. En zie, komt er binnenkort uit? Een remake van 3:10 to Yuma! Hoezee! Jaja, wel een zeer oude klassieker met 1957 begot met Glenn Ford die in zijn tijd de archetypische cowboy neerzette.

Russell Crowe vond ik als gevallen pastoor in The Quick and the Dead van Sam Raimi dan weer nogal tegenvallen. Maar Christian Bale? Wohow! Daar ben ik wel eens naar benieuwd!

Wie nog vindt er hier Bruce Willis de ultieme actieheld? James Bond en Indiana Jones zijn al übercool. Maar Bruce Willis doet het hem toch weer in deze postmoderne tijden. Hij was al cool als John “Yippie-ka-jay mothafocka” McLane in de Die Hard reeks, maar ik moet zeggen: hij gaat zelfs nog een stukje steviger in The Last Boyscout en The Fifth Element. Top of the bill vind ik Pulp Fiction: “Who’s chopper is this?”, “It’s Zed’s chopper.”, “Who’s Zed?”, “Zed’s dead!” Zeg nu zelf!

Waarom? Omdat zijn palet aan gezichtsuitdrukkingen zich doorgaans beperkt tot die ene getormenteerde grimas waarmee hij, onder begeleiding van übercoole boutades, alle mogelijke badasses de wereld uit helpt. Meer zelfs, ik vraag mij af of hij het niet een stuk beter zou vanaf hebben gebracht in de Lethal Waepon reeks in plaats van Mel Gibson. Ik bedoel maar: Mel Gibson speelde al een geschifte psychopaat, maar den Bruce? Hah!

Nu weet hij zijn typetje van knorrige, antipathieke held tegen de rest van de wereld niet alleen als actieheld in te zetten: de man vind ik ook schitterend als komiek. In The Whole Nine Yards vond ik hem al fantastisch, maar wie ooit Death Becomes Her gezien heeft, weet wat ik bedoel. Met Meryll Streep en Goldie Hawn tegenover je kan je niet anders dan volledig doorslaan!

Toegegeven, hij heeft ook totale rampen gemaakt: Armageddon, Hart’s War, The Siege, Mercury Rising,… Maar dat neemt niet weg dat hij een paar meesterlijke dingen heeft laten zien.

Kortom, al die jonge actieheroes kunnen er nog een puntje aan zuigen.

Gisteren Absynthe Minded op Klinkers te Brugge. Een dikke twee uur stevige muziek. De schreeuwende tienermeisjes op de eerste rij nam ik er maar voor lief bij om eindelijk toch maar eens goede concertfoto’s te proberen produceren. Van de 123 foto’s vind je er uiteindelijk een goede 13 in de betreffende Flickr set. Geen slecht resultaat me dunkt. Wat ik nog geleerd heb: rood licht is wérklijk een pest. Een lichtsterke lens is géén luxe. Je hebt véél geluk nodig. Beter twee keer hetzelfde beeld gelukt dan één keer mislukt. Enfin, wat ik op het Net reeds heb gelezen maar nu in de praktijk mocht ondervinden.

Eergisteren ben ik met kameraad B. naar The Simpsons: The movie wezen kijken. Wat ik er van vond? Goh, eerlijk gezegd ben ik een beetje op mijn honger blijven zitten. Ik had er net iets meer van verwacht.

De eerste helft van de film bevatte wel wat originele kolder, maar na een uur vond ik het allemaal wat in elkaar zakken. Het verhaal is nogal mager om een ganse film te dragen en de subplots zijn eerder oppervlakkig. Niet dat ik meer verwachtte van lichtvoetig entertainment, maar een goed verhaal is altijd een stevige backup wanneer de humor een dipje kent.

Het grote verschil tussen de serie en de film ligt in de karaktertekening. De karakters uit de serie zouden niet echt een film kunnen dragen, dus werden ze verder uitgediept. De focus van de film ligt ook grotendeels op de familie zelf. Daar werd er een verdienstelijke prestatie afgeleverd. Minder geslaagd vond ik de introductie van een aantal nieuwe personages. De meeste halen absoluut niet het niveau van de klassieke sidekicks. Daar ligt ook de grote zwakte van de film: de Simpsons worden ook gedragen door karakters zoals Apu, Moe, Burns, Smithers, Chalmers, etc. In de film komen ze wel aan bod, maar als ze elk een lijn tekst krijgen zal het al veel zijn. Ze gaan teveel op in de achtergrond en ze dragen nauwelijks iets bij tot de film. Een gemiste kans want qua gags – klassiekers én nieuwe probeersels – zit daar in mijn ogen ongelofelijk veel potentieel.

De film zelf was dan weer mooi afgewerkt tot en met de aftiteling. Wij zagen hem digitaal (dus niet op 35 mm) en dat is zeker de moeite waard. Daar krijgen de makers een pluim voor.

Het bekijken waard? Wel, voor een avondje goed vertier zeker, maar ik zou toch proberen om niet met al te hoge verwachtingen te gaan. De kans op teleurstelling is nét iets te groot.

Nu we toch bezig zijn met celebgossip: Alanis Morissette coverde My Humps van Black Eyed Peas ster Fergie. Beter zelfs: ze maakte er tout court een parodie van. In het nogal upbeat origineel is nauwelijks te verstaan waar Fergie over zingt. De videoclip laat anders weinig aan de verbeelding over.

Alanis Morissette zette de tekst op een balladmelodie zodat die uiterst verstaanbaar wordt. Het effect is ronduit hilarisch. Vooral dan omdat opeens blijkt dat My Humps eigenlijk een vreselijk anti-feministische song is. De videoclip die ze er gelijk bij maakte, is zo’n beetje de kers op de taart.

Hm. Na een véél te stressy dag tijd om even te ontspannen. En dat betekent: even laten meevoeren op klassemuziek. In de aanloop naar Pukkelpop is dat momenteel Groove Armada. De betere Trip Hop dus. Neem bijvoorbeeld Superstylin’. Aangezien ik op die beat onmogelijk stil kan blijven zitten op mijn stoel denk ik niet dat ik deze song snel in mijn playlists op het werk ga steken…