Naast muziek was [tag]Rock Werchter[/tag] ook vier dagen kamperen. Een
‘back to basics’ kan ik het moeilijk noemen omdat wij op
‘luxecamping’ A3 zaten. Ook op de wei is er één en ander veranderd
bij de laatste keren dat ik er gepasseerd ben.
Donderdagochten. Relatief vroeg (rond 10u) arriveerden we aan uitgang 2 van
camping A3. Die was nog niet open. Dan maar wat wachten. Na goed drie kwartier
doken de nodige officials op om te openen. Ondertussen was de foule aangegroeid
tot een paar honderden mensen op een iets te kleine ruimte. Verwarring troef
eigenlijk want er was ons niet gezegd dat we onze campingbandjes aan een drietal
lokketten vlak naast de ingang moesten ophalen. Dat leidde al snel tot een geduw
en een getrek van jewelste. Ik was één van de gelukkigen om relatief snel en
pijnloos een bandje te veroveren. Bij mijn compagnon verging het iets minder
goed. Toch wel een minpunt!
We zaten op een rustig, afgelegen stuk van de camping die toch wel een paar
duizenden mensen bleek te huisvesten. De [tag]camping[/tag] was voorzien van een
centrale tent waar enkele tientallen kraantjes het volk van leidingwater
voorzagen. Er was ook een doucheruimte voorzien. Ook de toiletten/urinoirs waren
van een iets betere kwaliteit. Hoewel nog altijd plastic kotjes/metalen bakken,
stond alles op nette, houten vlotters en werd alles goed onderhouden. Alleen
bleek al snel dat het iets te ontoereikend was voor de massa: ’s ochtends
niet vroeg genoeg opstaan betekende lang wachten onder een brandende zon om te
wassen of naar het toilet te gaan. Maar los daarvan, een duidelijke verbetering.
Het eten op de [tag]wei[/tag] was ook dit jaar een pak diverser. Behalve de
quintessential friet-mayonaise en de Sbarro pizza was er een pitta, vegie,
vietnamese specialiteiten, fruitsalades, zelfs Haribo snoepgoed. Teveel om op te
noemen. Maar de prijzen waren er wel naar. Als je niet oplette betaalde je al
snel 3 bonnen (3 euro) voor veel te klein bakje frieten met een klad mayonaise.
Vlak naast de rodekruispost was er anders wel een tent waar je voor 6 bonnen een
mooi groot bord friet met veel stoofvlees/vidé/kabeljauwfilet kreeg. Een normale
prijs voor een goede hoeveelheid.
Drank bleek dan wel weer iets te kosten. 2 euro voor een plastic bekertje bier
is veel. Net zoals 1 euro voor een bekertje plat water/cola Je kon wel –
klassiek – bekertjes verzamelen en ruilen, maar beter was het om een
drinkkarton mee te brengen en die te vullen met water. Op de wei was er aan de
toiletten gelukkig een wasbak met leidingwater voorzien die in de hitte heel wat
succes kende. Ook de security deelde op het heetste van de dag gratis water én
ijs uit aan zij die daarom vroegen. De truuk met het petje-in-ijs gaat de
geschiedenis in als hét middel voor langdurige verfrissing van oververhitte
hoofdhuid.
Ook op het openbaar vervoer konden we rekenen. Géén uren wachten tot er een bus
was. Elke tien minuten was er een verbinding van en naar Leuven. Kudos voor De
Lijn. De [tag]NMBS[/tag] was dan weer een pak minder betrouwbaar. Wij zaten op
een trein die over Aalst richting Gent SP tufte. Bovendien waren er de klassieke
‘technische problemen’ die ons nog meer vertraging opleverden.
Tenslotte werd de trein afgeschaft in Gent. Zonder veel verder informatie. Dan
maar overgestapt op een goed gevulde toeristentrein richting Blankenberge. Ook
het bewaren van je oorspronkelijke toegangsticket om van de trein gebruik te
kunnen maken, vind ik onbegrijpelijk. Je bandje geeft je wel recht om een duur
evenement bij te wonen en tal van musea te bezoeken in de komende maanden, maar
om de trein op te mogen moet je nog altijd over papier beschikken. Bureaucratie
ten top dus.
Enfin, ook logistiek vind ik Werchter meer dan geslaagd.