Muziek

Zaterdag. De laatste tijd ben ik dankzij H.’s foute quiz zo’n beetje de eighties en de nineties aan het herverkennen. Tijdens het wilfen op youtube (hoe moet je dat noemen? tulfen?) herontdek ik heel wat leuke en mooie muziekjes van vroeger. Na Peter Cincotti geef ik vandaag Bruce Springsteen het podium.

Schoon toch, hé! Ik heb nu wat spijt dat ik het concert van The Boss in Antwerpen gemist heb. Ach ja, volgende keer zeker?

Gisteren Absynthe Minded op Klinkers te Brugge. Een dikke twee uur stevige muziek. De schreeuwende tienermeisjes op de eerste rij nam ik er maar voor lief bij om eindelijk toch maar eens goede concertfoto’s te proberen produceren. Van de 123 foto’s vind je er uiteindelijk een goede 13 in de betreffende Flickr set. Geen slecht resultaat me dunkt. Wat ik nog geleerd heb: rood licht is wérklijk een pest. Een lichtsterke lens is géén luxe. Je hebt véél geluk nodig. Beter twee keer hetzelfde beeld gelukt dan één keer mislukt. Enfin, wat ik op het Net reeds heb gelezen maar nu in de praktijk mocht ondervinden.

… rules!

De man heerste vanavond zwaar in de Zuiderkroon. Hij serveerde ons een dikke twee uur wereldmuziek gespekt met grappige en diepzinnige momenten. De set die hij bracht was een mix van oude liedjes en nieuwe uit zijn laatste plaat. Het was dan wel het laatste optreden uit zijn tournee, echt sleet zat er al gelijk niet op had ik de indruk. Ik heb mij alvast beestig geamuseerd!

WebsterMC mag dan wel vinden dat ik soms véél en véél te veel YouTube filmpjes post. Maar volgens mij zijn het er nog niet genoeg. Beeldmateriaal voor nog honderden, wat zeg ik, duizenden postjes mee te vullen. Hoewel dat natuurlijk ook niet de bedoeling is.

De Red Hot Chili Peppers dan maar. Hun Californication was een fase waar mijn broer doorging. Die heeft de plaat grijs gedraaid en zo heb ik ze leren kennen. Toen waren ze niet helemaal mijn smaak. Ik vond het vooral veel pottengerammel. Nu ja, in die was mijn besef van enige – goeie – contemporaine muziek eerder ondermaats te noemen.

Ondertussen zijn we weer bijna tien jaar verder. Smaken passen zich aan en mijn oor heeft zich getraind. De RHCP staan ondertussen allang niet meer in mijn zwart boekje. Integendeel. By The Way in 2001 vond ik een fantastische plaat met pareltjes zoals By The Way, Can’t Stop (geniale videoclip overigens!) en The Zephyr Song. En ondertussen schudden ze in 2006 hun Stadium Arcadium uit de mouwen. Dit dubbelalbum vind ik het beste tot nu toe. De originele sound is er nog altijd, maar ze is wel fel gepolijst en verbreed met nieuwe elementen.

Uit dat album komt de hit Tell Me Baby met een fel gesmaakte clip. Mensen komen nietsvermoedend op auditie om in een band te geraken, vertellen hun verhaal en terwijl ze hun ding doen komen opeens ook de Peppers hen vergezellen. Geestige situaties en al!

Blijkbaar is er ook een mooie ‘making of’ van gemaakt geweest die vooral beschouwend is. En die wilde ik jullie nu nét niet onthouden…

Part I

Part II

Part III

En natuurlijk de videoclip zelve…

Geweldig origineel clippeke van Gabriel Rios nieuwste: Angelhead. Overigens moet ik zeggen dat ik met dit muziekje in mijn werk kan verzinken zonder nog te horen wat er om me heen gebeurt. Oké, ik geef meteen toe: ’t is niet enkel met dit muziekje, hoor. Doorgaans moeten collega’s mij een mailtje sturen om mijn aandacht te trekken als ik weer eens met mijn oorpluggen in aan de slag ben.

Goed, Gabriel Rios dus…

Oud nieuws. Sinds Napster eind de jaren ’90 is het duidelijk dat contentproviders het ‘klassieke’ businessmodel niet meer kunnen behouden. Zij bepalen immers niet meer waar en wanneer er geconsumeerd wordt. Dat de de consument nu! De penetratie van mobiele toestellen zoals GSM’s, laptops, PSP’s, iPods,… die het mogelijk maken om content op hoogwaardige kwaliteit overal en altijd te consumeren versnelt die evolutie alleen maar.

On demand aanbieden is één zaak. Maar zolang je je beperkt tot een bepaald platform en/of medium mis je de boot gedeeltelijk. Denk aan de iTunes shop. Die kan je enkel bezoeken via je pc thuis. Bovendien zorgde de DRM ervoor dat content gebonden was aan je iPod en je iTunes. Niet bepaald wat je on demand kan noemen. Indirect bepaalt Apple immers waar – en zelfs wanneer (als je enkel iTunes thuis hebt en geen iPod kan je enkel ’s avonds muziek luisteren) – je naar je muziek kan luisteren. Daarom is de aankondiging dat Apple DRM vrije muziek gaat aanbieden ook zo betekenisvol te noemen!

Ik zie de toekomst zo: dat je met je mobiele toestel overal content kan aanschaffen. Stel je voor: je staat op het perron – of in het station te wachten op je trein. Je haalt je gsm-laptop-what-not boven en je tapt draadloos (én gratis!) direct in op een on line winkel waar je vlug nog wat muziek of een aflevering van Battlestar Galactica koopt met credits (iTunes!) die je op voorhand hebt aangeschaft. Eenmaal op je werk aangekomen sluit je je toestel aan op je pc en kan je je muziek probleemloos lokaal overladen en beluisteren met de speler van je keuze.

De kwestie is natuurlijk om het nog gebruiksvriendelijker dan Bittorrent aan te bieden (snelle verbinding, betrouwbaar,…). Zou dat niet het gat in de markt zijn?

Ik denk dat ik nooit één van die hippe iPod mensen ga worden. En wel omwille van deze redenen:

• Iederéén heeft er eentje. Dezer dagen onderscheid een mens zichzelf door abstentie te doen van de iPod. Je kan niet op de trein of de tram of er zit wel een iPodmens voor, naast of achter jou. Ik erger mij er een beetje aan.
• Apple domineert de markt. Ik hou niet van monopolies en zo. Oké, Google heeft dan wel het monopolie op zoekmachines. Maar hun motto ‘do no evil’ weten ze toch wel goed te volgen. API’s en zo vrijgeven. Creativiteit stimuleren. Apple daarentegen…
• Ik wil een goede GSM én een muziekspeler in één toestel. Ik wil niet goochelen met twee toestellen. Om nog maar te zwijgen van hoeveel beide toestelletjes kosten. Je loopt al gemakkelijk met 4 á 500 euro kapitaal in je zakken. Verlies of diefstal is een dure grap! En een geïntegreerd toestel kan je al gemakkelijk voor minder dan 300 euro vinden.
• DRM! Digital Rights Management. Maar de video die Benny Mako Hill en co hebben gemaakt vertelt dat verhaal zo’n beetje:

Een iPod? Leuk speelgoed om eens vast te hebben en over te kwijlen. Maar ik zie het toch niet onmiddellijk als het ultieme hebbeding.

Bestaat er een Google filter om te zoeken in Creative Commons content? Lo’ and behold: jawel!

Het zou dus mogelijk moeten zijn om gericht op zoek te gaan naar muziek, foto’s, tekst, film,… die werd vrijgegeven onder de creative commons licentie. Het verbaast me echter dat je in de advanced search van Google enkel kunt zoeken op een paar Adobe/Microsoft Office formaten. Nochtans kan je met modifiers zoals filetype: perfect aan de slag in de ‘simple’ zoekinterface van Google. Zou er hier gelijk ook een creative commons modifier bestaan? Niet onmiddellijk wil ik merken, maar er is wel de zoekinterface van Creative Commons zelf in samenwerking met Google, Yahoo en anderen.

Nu, om je creative commons materiaal zichtbaar te maken voor Google, kan je deze tips volgen. Ik vraag mij echter het volgende af: stel dat je vanaf een HTML pagina die CC getagged is linkt naar een aantal CC vrijgegeven MP3’tjes, herkend Google die MP3’s dan als dusdanig? Anders gezegd: stel dat ik een muziekje maak en dat onder de CC licentie wil vrijgeven? Kan ik ervoor zorgen dat Google weet dat mijn muziek onder de CC licentie valt? Mij is dat niet helemaal duidelijk.

Moest Google nu eens werk maken van serieuze ondersteuning voor het zoeken van content op IP licentie, het zou best wel een impact kunnen hebben. Podcasters kunnen makkelijker vrijgegeven materiaal vinden en gebruiken in hun uitzendingen, indie artiesten zouden dankzij Google snel bekendheid kunnen verwerven, etc. Anderzijds, ik kan begrijpen dat Google de boot afhoudt, niets zo gemakkelijk om auteursrechtelijk beschermd materiaal via Google te verspreiden. En hoe ga je dan controleren op misbruiken? Ik veronderstel dat ze daar in Mountain View knappe koppen hebben die zich al een tijd over het probleem buigen…

Tegenwoordig vind ik de clips van Martin Solveig ronduit geniaal. In Jealousy en Rejection speelt hij zelf mee, maar hij steekt wel zwaar de draak met zichzelf en zijn muziek.

Rejection is zijn laatste. Geen flashy toestanden, juist zijn eigen kop op een roze achtergrond. Meer moet dat feitelijk niet zijn.

Hopla

Wat is mijn feel good muziek? Goeie vraag eigenlijk! Het durft nogal eens te veranderen. Maar we gaan ons toch eens smijten. In no particular order:

• Nelly Furtado – Força. Eigenlijk is elk liedje van Nelly Furtado feel good music. Toch zeker uit haar album Folklore.
• K’s Choice en Sarah Bettens zijn ook wel mijn feel good muziek. Kameraad Webster heeft daarin overschot van gelijk.
• Feeder weet mij zeker te bekoren. Ik zit soms met deze mannen in mijn oren op het werk. Dan heb ik het gevoel dat de dingen twee keer sneller vooruit gaan. Buck Rogers all the way!
• Coldplay mag voor een absolute fan natuurlijk niet ontbreken. Speed of Sound op nummer één gevolgd door Till Kingdom Come en Moses.
• En tenslotte natuurlijk U2 met Vertigo, Elevation en Beautiful Day.

Wie, o wie krijgt dit stokje van mij? Wel, Björn, laat je horen. En, Tom, ik ben ook eens benieuwd naar wat jij hierop te zeggen hebt.