Wonen en Dagelijks Leven

Gisteren waren we kindloos. Aangezien zelfzorg zo’n beetje de rode draad is, wilden we voluit van de eigen tijd genieten. En dat hebben we keihard gedaan. Nadat we lekker lang hadden uitgeslapen en het huis aan de kant hadden gezet, kozen we voor een fijn programma in eigen stad.

Sinds een maand vind je in de Geldmuntstraat hotdogbar Paula Mostaert in het pand van de voormalige tearoom De Medici. Ik kan enorm genieten van een lekkere hotdog, en Bernard en Sarah maken extreem lekkere broodjes worst. Een geweldig mooi interieur in “herbal” thema, heerlijke hotdogs, toffe plaatjes en sfeer! Ben je in Brugge op zoek naar een fijne plek om overdag te pauzeren of om ’s avond gezellig samen te zijn, dan kan ik Paula Mostaert alleen maar aanraden.

Gisteren ging het Venetiaanse Carnaval door de stad. Tientallen prachtige Venetiaanse kostuums paradeerden doorheen de stad. Geweldig om te zien.

Aangezien het Solden waren, heb ik meteen maar in de Jules een boel nieuwe kleren scheef geslagen. Ik was toe aan een set nieuwe hemden en pulls die géén hoodies zijn. Ik shop niet graag, maar als ik dan toch shop, dan meteen goed en krachtig.

Paula Mostaert is maar één van vele restaurants die de laatste jaren een plaatsje hebben veroverd in de binnenstad. Ook al woonden we de afgelopen jaren in Oostkamp, heel erg veel kwamen we niet Brugge. Sinds we vlak over de vesten wonen, is dat helemaal veranderd. De stad is op wandelafstand. Het valt enorm op hoeveel nieuwe, frisse en fijne restaurants er zijn bij gekomen. De horeca floreert duidelijk.

Zo vind je in de Katelijnestraat niet alleen de Marco Polo Noodles. Maar ook de Thai Zen. Het was de tweede keer dat we voor deze Thai kozen. Andermaal een dikke aanrader. Ik koos voor de spring rolls als voorgerecht en de Kaeng Naue ofte rundvlees in rode curry. Pikant? Oh yes! Zoals het hoort.

We eindigden de dag in de Cine Lumière met The Favourite. Ik laat de trailer haar werk doen:

Yup, you guessed it. Nog een aanrader voor een druilerige zaterdagavond. Schijn bedriegt. Dit is géén kostuumdrama, maar een zwarte komedie. Hoe moet ik dit omschrijven? Olivia Colman, Emma Stone en Rachel Weisz staan in een dysfunctionele driehoek tegenover elkaar op royaal niveau. Zoiets. Met 17 konijnen, breakdancing, de Yeah Yeah Yeahs en kleiduiven zonder de klei. Afin, ik doe de film eigenlijk oneer aan, want het verhaal is subtiel opgebouwd en de echte boodschap zit verborgen in de laatste scène.

Een echte zelfzorg zaterdag, quoi.

Ik kan het voorbije jaar samenvatten in 1 woord: rollercoaster. Het was een waanzinnig jaar waarin er ongelofelijk veel is gebeurd. Uit het blote geheugen:

We openden het jaar met een bezoek aan Disneyland Parijs om de 12 jaar van de 12-jarige te vieren. Ik was nog nooit in Disneyland geweest. Zou ik het opnieuw willen doen? Verrassend genoeg: jawel. Niet meteen. Misschien over een aantal jaren. Want het kind in mij heeft er zich geweldig geamuseerd.

Ik startte het werkjaar als ondervoorzitter voor de beoordelingscommissie regionale musea van de Grote Erfgoedronde. Er lagen zo’n 23 dossiers op ons te wachten. Het was een razend interessante oefening om te doen. Maar het waren ook bijzonder intense maanden van lezen, inwerken, vergaderen en plaatsbezoeken.

Ik reisde in de eerst helft van 2018 nogal wat rond. Ik bezocht in het voorjaar San Fransisco, Stanford University en LDCX. Daarna volgde Praag en ELAG. En in de zomer ging de vakantie richting Frankrijk en welverdiende rust.

Maar 2018 stond hoofdzakelijk in het teken van de Grote Verhuis naar ons eigen huis. Vanaf het voorjaar leefden we tussen de dozen. Begin juni kregen we eindelijk de sleutels overhandigd. Vanaf dan tot diep in augustus was het één rush van grote en kleine werken. Schilderen, een nieuw plafond steken, ettelijke trips naar IKEA, de verfwinkel, interieurzaken,… Er leek geen einde aan te komen. We leefden van dag tot dag en soms zelfs van uur tot uur. We hebben allebei al heel wat verhuiservaring, en dit was zonder twijfel de zwaarste verhuis die we hebben gedaan.

Het najaar bracht geen rust. Hoewel we geen renovatiewerken moeten uitvoeren, kwamen al snel allerlei kleine en grotere mankementen naar boven. De oven moest vervangen, we kregen af te rekenen met waterlekken en het sanitair mankeerde meer dan ons lief was. We hadden anderhalf jaar gewacht vooraleer we in ons huis konden trekken. De realiteit rekende af met het beeld dat zich in onze hoofden had gevormd.

Ook op allerlei andere vlakken zette 2018 ons voor een aantal serieuze uitdagingen. Het was soms even adem happen. Meer dan eens zeiden we tegen elkaar: Het is zo’n jaar. Het was zo’n jaar waarin we af en toe onze schouders moesten intrekken en ons schrap zetten. Het was zo’n jaar dat nog eens scherp zette wat belangrijk is.

2018 bracht ons ook heel veel mooie momenten. Ik werd nonkel en gelijk ook voor de derde keer peter. Ons huis is écht ons thuis geworden. We hebben al wat feestjes en etentjes georganiseerd (Tip, als je van Brugge bent!). We genieten ervan om dichter bij de stad te wonen.

En 2019? Dat hebben we nu al uitgeroepen tot het Jaar Van De Zelfzorg. Een mens weet natuurlijk niet wat er op ons pad ligt in de komende 365 dagen. Maar als het van ons mag afhangen, dan is het wat meer tijd en aandacht geven aan onze fysieke en mentale gezondheid. Wat meer bewegen, en wat minder zitten en hangen. Meer boeken lezen, en minder sociale en andere media consumeren. En vooral meer leven in het hier en in het nu.

’t Zijn dingen. De laatste maanden zijn we van het ene in het andere beland.

We hebben ondertussen een nieuwe oven gekocht. Een Siemens die einde reeks was. Elektro Loeters is onze nieuwe vriend. We hebben die ook Peppie en Kokkie gewijs zelf geïnstalleerd. Gelukkig hield dat niet zo heel erg veel in, maar spannend was het wel.

Ons spaarvarken kreunde dan wel, maar het was een kwestie van moeten. En na al die jaren met oude, aftandse ovens zijn we gewoon blij eindelijk terug over een modern functioneel toestel te kunnen beschikken.

Miserie in de badkamer. Vorige maand is het toilet verstopt geraakt. Een bezoek van een ruimingsfirma en 265 euro later dachten we dat het probleem was opgelost. Niet dus. Een paar weken geleden bleek het toilet andermaal verstopt… en tegelijk gaf ook de stortbak de pijp aan Maarten.

Wanneer water in een verstopte pot loopt moet dat ergens naar toe. Juist, het toilet is beginnen overstromen. De badkamer stond blank en het water is door ons houtgebinte naar de benedenverdieping beginnen lopen… over onze vers geschilderde muren heen.

Gelukkig hebben we – vooralsnog – geen detecteerbare gevolgschade. We hebben andermaal een (andere) ruimingsfirma moeten laten komen. En een aantal bezoeken van een loodgieter. Ons spaarvarken heeft andermaal klagelijk gekreund.

Het goede nieuws is dat het we op het werk centen krijgen voor de komende jaren. Ik werk dus verder als data conservator voor de musea.

Ik heb een aantal dagen verlof! Dat mocht ook wel want de laatste weken waren stevig. Halloween? Met veel plezier griezel ik mee. Maar het werd een avond klimmen wat ook al weer een kleine eeuwigheid geleden was. Ik was alvast overduidelijk mijn vorm kwijt.

Ik heb dit jaar niet mee gedaan met Hacktoberfest. Tegenwoordig heb ik een pak eigen Open Source projecten te beheren. Ik moet dus keuzes maken en pull requests schrijven voor andere projecten was in oktober geen optie.

Ik heb daarentegen wel een hoop Threadless t-shirts en hoodies besteld.

We wonen nu bijna een maand in ons nieuwe huis. Bevalt het? Zeker dat het bevalt!

Plus:

• We wonen dicht bij het station. Met de fiets sta ik er op geen tijd, maar met dit weer is het zalig wandelen onder de bomen op de Brugse Vesten. En de bus stopt hier praktisch aan de voordeur.
• Ons terras. Een kleine maar zeer fijne en gezellige koer. En nu we niet meer van door een waskot moeten om buiten te kunnen, nodigt het gewoon uit om elke avond buiten te eten.
• Een vaatwasmachine en warm water in de keuken. Pakweg de laatste 10 plus jaar deed ik de vaat met de hand. Elke avond. Je mag stellen dat ik goed gerodeerd ben. Maar in het laatste jaar in Oostkamp was de keuken zo uitgeleefd dat ook het warme water haperde. Je vaat ’s avonds op tien minuten in een machine dumpen en warm water van de boiler onder de pompsteen? Da’s een luxe waar ik elke dag gelukkig van kan worden.
• Een gezellige living met veel daglicht. Want dat was er totaal niet in op ons vorige adres.
• Een garage in huis. Want de straat oversteken naar de garagebox in putje winter om kerstspullen te halen, of om je fiets te nemen, da’s allesbehalve praktisch.
• Deftig sanitair met twee wc’s. Want eerlijk? Een toilet was eigenlijk te weinig.

Delta:

• De oven. Ai, ai, ai. Jammer genoeg heeft de thermostaat het begeven. En herstellen is niet meteen een optie. We kunnen ze wel gebruiken, maar op termijn vraagt dat een oplossing.
• De silicone dichtingen in de badkamer. Miserie! We hebben een aantal keer serieuze lekkage gehad in de garage. Gelukkig zit er daar geen plafond waardoor we direct merkten dat we een probleem hadden. Bovendien kussen we onze pollekes dat het niet lekte in onze vers geschilderde gang en living. We hebben wat gebibberd, maar het lijkt er op dat het aan slecht afgekitte badranden lag. Vanmorgen hebben we nog een laatste ingreep gedaan. Hopelijk lost dat ons probleem op.
• Tik… tik… tik… Enkele weken lang tikte het in de afvoer van de dampkap. Om gek van te worden. Vorig weekend besloot ik op het dak te klimmen. Bleek dat een loshangende klep in de plastic afdichting aan de gevel de dader was.
• De kookplaat. Kan de kat die niet aanzetten wanneer ze er over loopt? We waren onszelf de vraag nog maar luidop aan het stellen toen die met een luide “PIEP” werd beantwoord. Ja, dus. We moeten dus een afdekplaat aanschaffen.

Missen we Oostkamp? Eigenlijk feitelijk niet, neen. Het is natuurlijk wat wennen, zo’n nieuw huis. We zijn bovenal zeer content dat we hier mogen wonen.

_“Ah, neen meneer, da’s geen probleem! Die kabel ligt er écht wel! Ik zie dat hier in het systeem.” _Dat was een kleine twee maanden geleden de conclusie toen ik met de helpdesk belde. Telenet en Proximus, dat zijn twee verschillende draden die van de straat in uw woonst binnen lopen. Ondanks de waarschuwing van de vorige bewoners die Telenet klant zijn, geloofde ik de Proximus medewerkster op haar woord. The system said so.

Schets onze verbazing (en ons ongenoegen) toen vorige week de Proximus techniekers vaststelden dat er wel degelijk géén telefoonkabel in onze garage aanwezig was.

“Er zal een andere ploeg moeten komen. Die gaat een putje in de straat moeten graven en een gaatje door uw gevel moeten boren. Dat kan over 10 dagen. Leggen we hier en nu die afspraak al vast?”

We begrijpen dat Proximus en Telenet het hard spelen. Concurrentie en al. Maar zo voortvarend zijn we zelf nu ook weer niet. Of toch? Na wat heen en weer discussie keken we in agenda. De vroegste datum om een ploeg te laten komen bleek geen 10 dagen maar 16 dagen in de toekomst. Afijn, dan toch maar voorlopig vastleggen.

Zodra de technici waren vertrokken, trokken we naar de Telenet website. Even op de vingers tellen en bleek dat we zo maar eventjes 30 EUR in de maand konden besparen! Zonder putjes te laten graven! Uiteraard stonden we een uurtje later  in de Telenet winkel en werden we op een wip en ene zucht Wigo met het hele gezin. De technicus zou een paar dagen later passeren. Hoezee!

Dring. Telefoon! Nauwelijks een kwartier na het tekenen van het contract. Proximus terug aan de lijn.

“Meneer. Er was een ploeg van ons bij u vanmorgen? En die aansluiting is niet gelukt? En er is een afspraak gemaakt voor 18 juli? Wel, we kunnen dat een stuk vervroegen! Past 9 juli voor u om een putje te komen graven?”

Nope. Het spijt me zeer. U bent nét te laat. Had u ons een half uur eerder gebeld, dan hadden we ons misschien nog bedacht. Zeer misschien. En dan nog. U mag alle afspraken afzeggen. Dank u voor uw dienstverlening.

We zijn nu enkele dagen verder en de overschakeling loopt  (tot nog toe, vingers gekruist) verbazend vlot. Aansluiting en activatie werden op een uurtje geklaard. Op de overzet van onze mobiele nummers is het even wachten. De sim kaartjes liggen hier alvast klaar. Niet moeilijk dus dat het spel op het scherp van de snee wordt gespeeld.

De living in het nieuw. Dat stond bij ons met stip op nummer één. In de afgelopen maanden hebben we flink nagedacht over inrichting en nieuwe meubels. Extra aandacht ging naar ons TV meubel. We hebben ons oog laten vallen op een IKEA hack: de BESTA kast met een houten plank op. Een eenvoudige, effectieve upgrade van ons zwarte kastje.

Dit is het resultaat:

https://www.instagram.com/p/BlD4lutA90Y

Wat heb je allemaal nodig om zoiets zelf te bouwen?

• BESTÅ Tv-meubel (602.945.04)
• BESTÅ Basiselement (702.458.48)
• BESTÅ Plank (002.955.54) (4 maal)
• LAPPVIKEN Deur/ladefront (002.916.74) (4 maal)
• BESTÅ Scharnier, zachtsluitend/druk-open (802.612.58) (4 maal 2 stuks)
• HAMMARP Werkblad (Eik 246cm x 2.8cm) (902.737.98)

De crux van het verhaal is het eiken werkblad. Dat is uiteraard niet bedoeld om te combineren met een TV meubel, dus de afmetingen kloppen niet helemaal. De oppervlakte van de 4 kasten samen is 240cm breed bij 41,5 cm diep. De kast zelf is 40 cm diep, maar met de extra 1,5 cm wordt ook de kastdeur mooi gedekt. In IKEA kan je de plank niet op maat laten zagen. Je moet zelf een oplossing voorzien. Wij belden op voorhand even met onze lokale BRICO. Wij hadden het geluk dat we daar terecht konden. Het werkblad is ook zo groot dat je echt wel een bestelwagen of camionette nodig hebt om ze te vervoeren.

Assemblage is eenvoudig. De kastjes heb je in een wip en een zucht in mekaar. Met een paar schroeven zet je het TV meubel en het afzonderlijke kast element tegen elkaar. Verder is het een kwestie van met de waterpas de kast recht te zetten en de scharnieren in de deuren te aligneren.

Tenslotte leg je de plank bovenop je TV meubel. Opletten dat je de gezaagde kanten weg draait zodat ze niet in het oog vallen. De plank kan je vast zetten met schroeven of TEC7. Wij gaan het proberen met stevige dubbelzijdige tape. Waarom? Wanneer het oppervlak niet meer om aan te zien is, kan je het blad tenminste omdraaien zonder al te grote schade.

Wij kozen ervoor om de kast op de grond te zetten. Je kan ze ook in de muur schroeven. Dan ‘zweeft’ het geheel. Je kan er dan zelfs nog een LEDBEG lichtstrip onder monteren.

We zijn verhuisd! Niet naar Oregon, wel naar Assebroek.

Na anderhalf jaar wachten, ontvingen we begin juni de sleutel van onze eigendom. In de afgelopen weken hebben we hard gewerkt om het huis woon klaar te krijgen. We hebben niet minder dan 30 liter verf opgeschilderd. En de slaapkamer heeft een nieuw plafond gekregen. En verder zijn er de eindeloos vele andere kleinere en grotere werkjes die moesten gebeuren.

De voorbije week was er eentje waar we van uur tot uur leefden terwijl de verhuisdatum naderde. Onze slaapkamer kreeg nog een laatste laag verf, er was nog flink wat schoonmaak nodig en er passeerde een stoet van leveringen. En tussendoor pendelden we continue met de auto op en af tussen Oostkamp en Assebroek met een koffer gevuld met spullen. Tot in de late uurtjes met zaken die we onmiddellijk nodig zouden hebben. Of dingen die te breekbaar zijn om in een vrachtwagen te vervoeren.

Maandag leverde Ikea onze nieuwe zetel en een nieuwe slaapbank voor Louise. Ook de Proximus ploeg maakte passage om de aansluiting te verzekeren. Dat bleek niet zo eenvoudig. Long story short, we zijn overgestapt naar Telenet. Dinsdag was het van domicilie verhuizen en een voorlopige parkeervergunning aanvragen. Woensdag was een dag van inpakken, af en aan rijden en andermaal een bezoek aan Ikea. Donderdag werd onze nieuwe keukentafel geleverd.

Donderdagavond besloten we om onze matrassen en lattenbodems te verhuizen en onze eerste nacht in het nieuwe huis door te brengen. We wilden niet langer wachten tot de eigenlijke verhuis. Ook al kostte dat extra moeite. Het appartement in Oostkamp stond helemaal op zijn kop en we voelden dat het thuisgevoel ondertussen was verhuisd naar het nieuwe huis.

Vrijdagmorgen haalden we de gehuurde vrachtwagen op. Eerst ging het richting Meulebeke om meubels die daar nog gestockeerd lagen, op te halen en naar de kringloopwinkel in Tielt te brengen. Daarna trokken we nog maar eens naar Ikea om een Besta kast en TV meubel op te pikken. Ook daar volgt nog een blogpost over.

Vrijdagavond leverden we een laatste inspanning en was het appartement in Oostkamp eindelijk helemaal verhuis klaar. Buiten de meubels stond alles mooi verpakt klaar voor de vrachtwagen. We hebben dan wel België – Brazilië gemist, maar dat hadden we er toch echt wel voor over.

Zaterdag was D-Day. Een verhuisploeg van lieve vrienden en familie kwam ons in de vroege uurtjes helpen. Het uitgekiende verhuisplan leverde resultaat op. In de loop van de namiddag waren we volledig verhuisd.

Zondag was een dag van schoonmaken in Oostkamp. Hoe goed je in al die jaren ook mag poetsen en stofzuigen: het blijft verbazingwekkend wat je nog vindt aan stofnesten en vuiligheid wanneer alles leeg staat. We zijn toch even zoet geweest om alles pico bello te krijgen. Waarom zou een mens al die moeite doen voor iets wat je verlaat? We hebben immers vaak genoeg geklaagd over de oude staat het van het appartement. Uiteindelijk hebben we er jaren van ons leven gewoond. Het was onze thuis. En om in schoonheid afscheid te nemen, was het de extra inspanning meer dan waard.

Gisteren hebben we de sleutels van het appartement afgegeven en het papierwerk getekend. Ook de twee poezen haalden we terug van het poezen pension. Vanmorgen kwam dan de Telenet man de aansluiting regelen. Nu rest ons nog het uitpakken van dozen en het rustig settelen in onze nieuwe woonst. We voelen ons alle vijf alvast helemaal thuis.

De zomer mag ook voor ons eindelijk starten.

Over een kleine week verhuizen we. Dan ruilen we Oostkamp in voor Assebroek. Anderhalf jaar geleden kochten we daar een huis. De vorige eigenaars hadden zelf bouwplannen en dat betekende dat we even moesten wachten tot ook zij verhuisden. Dat even werd uiteindelijk bijna anderhalf jaar later.

Begin juni kregen we de sleutel. Sinds ik terug ben uit Praag hebben we quasi non-stop gewerkt om het huis klaar te krijgen voor onze verhuis. Dat betekende schrobben en schuren, schilderen, een nieuw plafond plaatsen in een slaapkamer en enkele kleine herstellingen. Vooral dat schilderen was een grote uitdaging. Onze living is vrij groot en heeft een zadeldak. Ik heel wat uurtjes door gebracht op een gammele stelling. Sommige oppervlaktes vroegen 3 tot zelfs 4 lagen verf. We hebben ondertussen zo’n 25 liter opgeverfd… en we hebben toch nog een paar liter nodig om rond te geraken. Het einde is gelukkig in zicht. Er zijn nog muren die een derde laag vragen, maar dan zouden we toch moeten landen.

Ondertussen zijn we al aan het verhuizen. Elke autorit doen we met een volgeladen koffer. We willen zoveel mogelijk spullen uit de weg hebben wanneer we volgende zaterdag finaal de grote meubels aanpakken. Aangezien we elke avond in het huis werken, hebben we onze keuken operationeel gemaakt.

Deze week op het programma: Proximus verhuizen, nieuwe meubels die worden geleverd, een bezoek aan IKEA, schilderwerk afronden, schoonmaak van het terras, BPost verhuisdienst regelen, onze katten naar het kattenhotel brengen, domicilie aangeven en parkeervergunning aanvragen,… En dan finaal verhuizen volgend weekend.

We vieren hier straks met 12 van oud naar nieuw en dus staat ons appartement op stelten. Louise’s speelhoek staat opgestapeld in onze slaapkamer. De keuken is omgetoverd tot Operations Center waaruit we strategisch de extra lange tafel in de living van eten zullen voorzien. Het hele servies en alle potten en pannen zullen we bezigen. We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om een hele nieuwe set glaswerk aan te schaffen want daar waren we ook wel aan toe. En de poezen? Die lopen hier wat verloren rond in alle drukte. Straks verdwijnen ze in onze slaapkamer wanneer Het Eerste Volk aanbelt.

We trekken alle registers eens open, en dat mag ook wel. Want het is onze laatste oudejaar in ons appartement. In 2018 verhuizen we naar ons eigen huis. En Louise zit halverwege haar laatste jaar basisschool. Veel om naar uit te kijken in het nieuwe jaar.

Ik wens iedereen een fijn, behouden en feestelijk nieuwjaar!

Dat het verdorie snel gaat. Waren we zonet nog halverwege april en in anticipatie van de klimcursus, dan zien we nu het einde van juni met rasse schreden naderen. Time flies en al.

In ’t kort.

De akte is getekend. We zijn nu officieel eigenaars van een huis in Brugge. Aan het begin van 2018 worden wij inwoners van Sint-Katarina Brugge. Het spreekt natuurlijk dat we er enorm naar uit kijken. Sinds het tekenen van de compromis zijn we er niet meer geweest. Af en toe vragen we ons dingen af zoals: “Hm. Hebben we nu laminaat liggen op de slaapkamer of niet?” Alles is net verbouwd, dus daar moeten we ons alvast geen zorgen in maken. De inrichting, dat is iets waar we hier ten huize wel al af en toe over dromen en brainstormen.

Het project op het werk begint nu echt vorm te krijgen. Er wordt naarstig door gewerkt om de ruwe kanten eraf te vijlen. Eergisteren gaf ik nog in Antwerpen een demo op een studiedag. Dat ontlokte heel wat interessante vragen en discussie. De komende maanden worden spannend. Ik kijk uit naar het moment waarop we echt operationeel zullen worden.

Eerder per toeval kreeg ik deze week Libanees voorgeschoteld. Donderdag was ik in Brussel voor een bestuursvergadering gevolgd door een aansluitend etentje. Vrijdagavond had Marjan gereserveerd voor ons tweetjes bij Amon in Brugge. Tweemaal lekker eten? Tweemaal lekker eten! Beide restaurants zijn aanraders als je eens iets anders wil.

Op naar de komende week!