Wonen en Dagelijks Leven

Met de nieuwe job zien mijn werkdagen er tegenwoordig zo uit:

• 7:10 Opstaan – Badkamer – Ontbijt
• 7:40 Bus
• 7:58 Trein
• 8:25 Tram
• 8:35 Aankomst op de Campus Boekentoren
• 12:00 Middag pauze. Ofwel een broodje / soepje van de kantine. Ofwel een warme lunch ergens in de vele eetgelegenheden.
• 17:00 Richting Sint-Pieters. Al dan niet te voet.
• 17:40 Trein
• 18:25 Thuis – Avondeten – Huishouden
• 20:00 Ontspanning
• 23:00 Dodo

Dat is een verschil met vroeger. Toen ging ik geregeld de baan op. Antwerpen, Brugge, Leuven, Brussel,… Zo’n verplaatsing breekt meteen de week. Er waren dagen dat ik vroeg thuis was, om een dag later pas tegen halfacht aan de keukentafel te verschijnen. En de ene middag stond ik in de rij voor een broodje in slagerij Finesse, bij Carlos en Geraldine, in Gent. En de andere middag was het aanschuiven voor een snelle panini van de eettent in de ondergrondse onder Brussel-Centraal.

Gisteren waren we kindloos. Aangezien zelfzorg zo’n beetje de rode draad is, wilden we voluit van de eigen tijd genieten. En dat hebben we keihard gedaan. Nadat we lekker lang hadden uitgeslapen en het huis aan de kant hadden gezet, kozen we voor een fijn programma in eigen stad.

Sinds een maand vind je in de Geldmuntstraat hotdogbar Paula Mostaert in het pand van de voormalige tearoom De Medici. Ik kan enorm genieten van een lekkere hotdog, en Bernard en Sarah maken extreem lekkere broodjes worst. Een geweldig mooi interieur in “herbal” thema, heerlijke hotdogs, toffe plaatjes en sfeer! Ben je in Brugge op zoek naar een fijne plek om overdag te pauzeren of om ’s avond gezellig samen te zijn, dan kan ik Paula Mostaert alleen maar aanraden.

Ik kan het voorbije jaar samenvatten in 1 woord: rollercoaster. Het was een waanzinnig jaar waarin er ongelofelijk veel is gebeurd. Uit het blote geheugen:

We openden het jaar met een bezoek aan Disneyland Parijs om de 12 jaar van de 12-jarige te vieren. Ik was nog nooit in Disneyland geweest. Zou ik het opnieuw willen doen? Verrassend genoeg: jawel. Niet meteen. Misschien over een aantal jaren. Want het kind in mij heeft er zich geweldig geamuseerd.

’t Zijn dingen. De laatste maanden zijn we van het ene in het andere beland.

We hebben ondertussen een nieuwe oven gekocht. Een Siemens die einde reeks was. Elektro Loeters is onze nieuwe vriend. We hebben die ook Peppie en Kokkie gewijs zelf geïnstalleerd. Gelukkig hield dat niet zo heel erg veel in, maar spannend was het wel.

Ons spaarvarken kreunde dan wel, maar het was een kwestie van moeten. En na al die jaren met oude, aftandse ovens zijn we gewoon blij eindelijk terug over een modern functioneel toestel te kunnen beschikken.

We wonen nu bijna een maand in ons nieuwe huis. Bevalt het? Zeker dat het bevalt!

Plus:

• We wonen dicht bij het station. Met de fiets sta ik er op geen tijd, maar met dit weer is het zalig wandelen onder de bomen op de Brugse Vesten. En de bus stopt hier praktisch aan de voordeur.
• Ons terras. Een kleine maar zeer fijne en gezellige koer. En nu we niet meer van door een waskot moeten om buiten te kunnen, nodigt het gewoon uit om elke avond buiten te eten.
• Een vaatwasmachine en warm water in de keuken. Pakweg de laatste 10 plus jaar deed ik de vaat met de hand. Elke avond. Je mag stellen dat ik goed gerodeerd ben. Maar in het laatste jaar in Oostkamp was de keuken zo uitgeleefd dat ook het warme water haperde. Je vaat ’s avonds op tien minuten in een machine dumpen en warm water van de boiler onder de pompsteen? Da’s een luxe waar ik elke dag gelukkig van kan worden.
• Een gezellige living met veel daglicht. Want dat was er totaal niet in op ons vorige adres.
• Een garage in huis. Want de straat oversteken naar de garagebox in putje winter om kerstspullen te halen, of om je fiets te nemen, da’s allesbehalve praktisch.
• Deftig sanitair met twee wc’s. Want eerlijk? Een toilet was eigenlijk te weinig.

Delta:

_“Ah, neen meneer, da’s geen probleem! Die kabel ligt er écht wel! Ik zie dat hier in het systeem.” _Dat was een kleine twee maanden geleden de conclusie toen ik met de helpdesk belde. Telenet en Proximus, dat zijn twee verschillende draden die van de straat in uw woonst binnen lopen. Ondanks de waarschuwing van de vorige bewoners die Telenet klant zijn, geloofde ik de Proximus medewerkster op haar woord. The system said so.

De living in het nieuw. Dat stond bij ons met stip op nummer één. In de afgelopen maanden hebben we flink nagedacht over inrichting en nieuwe meubels. Extra aandacht ging naar ons TV meubel. We hebben ons oog laten vallen op een IKEA hack: de BESTA kast met een houten plank op. Een eenvoudige, effectieve upgrade van ons zwarte kastje.

Dit is het resultaat:

https://www.instagram.com/p/BlD4lutA90Y

Wat heb je allemaal nodig om zoiets zelf te bouwen?

We zijn verhuisd! Niet naar Oregon, wel naar Assebroek.

Na anderhalf jaar wachten, ontvingen we begin juni de sleutel van onze eigendom. In de afgelopen weken hebben we hard gewerkt om het huis woon klaar te krijgen. We hebben niet minder dan 30 liter verf opgeschilderd. En de slaapkamer heeft een nieuw plafond gekregen. En verder zijn er de eindeloos vele andere kleinere en grotere werkjes die moesten gebeuren.

De voorbije week was er eentje waar we van uur tot uur leefden terwijl de verhuisdatum naderde. Onze slaapkamer kreeg nog een laatste laag verf, er was nog flink wat schoonmaak nodig en er passeerde een stoet van leveringen. En tussendoor pendelden we continue met de auto op en af tussen Oostkamp en Assebroek met een koffer gevuld met spullen. Tot in de late uurtjes met zaken die we onmiddellijk nodig zouden hebben. Of dingen die te breekbaar zijn om in een vrachtwagen te vervoeren.

Over een kleine week verhuizen we. Dan ruilen we Oostkamp in voor Assebroek. Anderhalf jaar geleden kochten we daar een huis. De vorige eigenaars hadden zelf bouwplannen en dat betekende dat we even moesten wachten tot ook zij verhuisden. Dat even werd uiteindelijk bijna anderhalf jaar later.

Begin juni kregen we de sleutel. Sinds ik terug ben uit Praag hebben we quasi non-stop gewerkt om het huis klaar te krijgen voor onze verhuis. Dat betekende schrobben en schuren, schilderen, een nieuw plafond plaatsen in een slaapkamer en enkele kleine herstellingen. Vooral dat schilderen was een grote uitdaging. Onze living is vrij groot en heeft een zadeldak. Ik heel wat uurtjes door gebracht op een gammele stelling. Sommige oppervlaktes vroegen 3 tot zelfs 4 lagen verf. We hebben ondertussen zo’n 25 liter opgeverfd… en we hebben toch nog een paar liter nodig om rond te geraken. Het einde is gelukkig in zicht. Er zijn nog muren die een derde laag vragen, maar dan zouden we toch moeten landen.

We vieren hier straks met 12 van oud naar nieuw en dus staat ons appartement op stelten. Louise’s speelhoek staat opgestapeld in onze slaapkamer. De keuken is omgetoverd tot Operations Center waaruit we strategisch de extra lange tafel in de living van eten zullen voorzien. Het hele servies en alle potten en pannen zullen we bezigen. We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om een hele nieuwe set glaswerk aan te schaffen want daar waren we ook wel aan toe. En de poezen? Die lopen hier wat verloren rond in alle drukte. Straks verdwijnen ze in onze slaapkamer wanneer Het Eerste Volk aanbelt.