Meubels

We zijn verhuisd! Niet naar Oregon, wel naar Assebroek.

Na anderhalf jaar wachten, ontvingen we begin juni de sleutel van onze eigendom. In de afgelopen weken hebben we hard gewerkt om het huis woon klaar te krijgen. We hebben niet minder dan 30 liter verf opgeschilderd. En de slaapkamer heeft een nieuw plafond gekregen. En verder zijn er de eindeloos vele andere kleinere en grotere werkjes die moesten gebeuren.

De voorbije week was er eentje waar we van uur tot uur leefden terwijl de verhuisdatum naderde. Onze slaapkamer kreeg nog een laatste laag verf, er was nog flink wat schoonmaak nodig en er passeerde een stoet van leveringen. En tussendoor pendelden we continue met de auto op en af tussen Oostkamp en Assebroek met een koffer gevuld met spullen. Tot in de late uurtjes met zaken die we onmiddellijk nodig zouden hebben. Of dingen die te breekbaar zijn om in een vrachtwagen te vervoeren.

Over een kleine week verhuizen we. Dan ruilen we Oostkamp in voor Assebroek. Anderhalf jaar geleden kochten we daar een huis. De vorige eigenaars hadden zelf bouwplannen en dat betekende dat we even moesten wachten tot ook zij verhuisden. Dat even werd uiteindelijk bijna anderhalf jaar later.

Begin juni kregen we de sleutel. Sinds ik terug ben uit Praag hebben we quasi non-stop gewerkt om het huis klaar te krijgen voor onze verhuis. Dat betekende schrobben en schuren, schilderen, een nieuw plafond plaatsen in een slaapkamer en enkele kleine herstellingen. Vooral dat schilderen was een grote uitdaging. Onze living is vrij groot en heeft een zadeldak. Ik heel wat uurtjes door gebracht op een gammele stelling. Sommige oppervlaktes vroegen 3 tot zelfs 4 lagen verf. We hebben ondertussen zo’n 25 liter opgeverfd… en we hebben toch nog een paar liter nodig om rond te geraken. Het einde is gelukkig in zicht. Er zijn nog muren die een derde laag vragen, maar dan zouden we toch moeten landen.

De eigenaars van de meubels kwamen vandaag op bezoek. En in één moeite hadden ze volk mee dat het wel zag zitten om drie kasten, het bed met bijhorende nachttafeltjes, een marmeren tafel en matching stoelen mee te nemen. En zo geschiede. Mijn appartement is nu werkelijk leeg. Maagdelijk canvas om van te beginnen als ik zo lyrisch mag zijn.

Verder zag ik vandaag ook de meneer van de vloeren. Blijkt dat er wat kinken uit kabels moeten worden gehaald. Knopen doorgehakt en zo. Met betrekking tot de plinten bijvoorbeeld. De muren zijn behangen en daarna beschilderd. En dat behang komt aan de huidige plinten. Maar de plintjes die ik eerst op het oog had zijn een stuk lager dan het papier. Probleem want zo krijg je een lelijke streep onbewerkte muur. Dus de bestelbon moeten aanpassen naar hogere plinten. Nog minder leuk nieuws: blijkt dat de sales man de ruimte verkeerd te hebben ingeschat. Als in: kleiner dan het eigenlijk is, wat dus een hogere eindfactuur zal opleveren. Niet dat er zwaar met de budgettaire potten wordt gesmeten, maar ook niet echt wat heet een aangename verrassing.

En zo werden de afgelopen tien dagen een rollercoaster. Het battleplan voor de komende weken begint vorm te krijgen. Op woensdag krijg ik namelijk de sleutel en schrap ik “huisbaas” uit mijn titel. Vanaf nu kan het echte werk beginnen.

Qua verbouwingswerken valt alles wel mee. Het idee is om een nieuwe vloer in de living te leggen, dubbel glas te steken, en te schilderen. Niet noodzakelijk in die volgorde, uiteraard. De vloer is al zo’n beetje beslist. Momenteel ligt er een soort vieze vasttapijt. Niet goed voor een algerische mens zoals ik. En dus komt er een kurken vloer. Een matching kleurtje voor de muren, dat wordt in de komende dagen beslist. En dan zijn er nog de ramen waar ik offertes voor moet opvragen.

Zo. Nu ik Amerika achter de rug heb, pak ik de volgende uitdaging met beide handen aan: in de komende weken/maanden(?) een woonst vinden in het Leuvense. Meubels heb ik al. Nu nog een betaalbare plaats vinden om die te zetten.

Gisteren heb ik een appartement in 3000 gaan checken. Het was de eerste grote kanshebber: goed gelegen, niet al te duur en net niet te klein. Alleen jammer dat het al was bemeubeld. Mijn eigen – overigens degelijke – IKEA huisraad van de hand doen voor gammele rieten keukenstoelen, een oude laminaattafel, een uitgeleefde kleerkast en mouzekes die voor zetels moeten doorgaan, daar doe ik niet aan mee.

En eentje voor Demus. Mareike Gast, een duitse designer die toch wel enkele leuke dingetjes in haar portfolio heeft.

Neem nu de flowerchair die gemaakt is uit oude tijdschriften! Het leuke is dat je dit meubel niet zomaar kan bestellen. Neen. Je moet ze zelf maken. Handig als je van je oude knacks, dag allemaals of andere boekjes af wilt! Beknopte instructies over het hoe vind je op haar website!

Zo. De eerste dag heb ik gehad. De cursussessie voor onze nieuw document management systeem was een uurtje vroeger gedaan dus ik was wat eerder thuis dan vroeger. En daar zat ik dan in een ruimte en met meubels waar ik niet helemaal vertrouwd mee ben. De kasten staan bovendien leeg en heel wat zaken zijn nog ingepakt. Die eerste momenten waren absoluut niet de meest aangename. Ik ben dan ook nooit op kot of zo geweest.

Mijn handen zitten nu wel onder de isobetadine en de plakkertjes, maar al mijn ikeameubeltjes zitten in elkaar. In eerste instantie dachten we dat de ruimte in de studio aan de kleine kant was, maar achteraf gezien heb ik nog zeeën van ruimte over. Mijn twee 150 Watt staanlampen (model NOT voor de geïnteresseerden) verlichtten alles. Alles ging eigenlijk zeer vlotjes. Vrijdag wist de ikeadama aan de telefoon te melden dat we de levering tussen 12 en 16u konden verwachten. Een domper op de feestvreugde want dat betekend een dagje duimdraaien om dan ’s avonds pas te kunnen schroeven. Ik had een bordje laten plaatsen door de verkeerspolitie om plaats te reserveren voor de vrachtwagen. Zaterdagmorgen stonden er toch nog twee auto’s. Een telefoontje naar de politie later arriveerde een vriendelijke maar kordate politiedame met combi. Eigenaar nummer één werd gelocaliseerd aan de hand van zijn nummerplaat. Eigenaar nummer twee lag al wat moeilijker. Even met de sirene loeien en al snel kwam ook hij opdraven om zijn auto te verplaatsen. Rond de middag was er dan “le moment suprème”. Tegen de verwachting in arriveerden de meubeltjes om 12u15. Met een ladderlift werd er in totaal 330 kilo naar de eerste verdieping getild. Echt correct was de levering niet. Ik kreeg namelijk een latenbodem (ikeamodel Sultan Liared) teveel. Dat kan alleen maar van pas komen. Zaterdagavond is de zaak bewoonbaar. Alles staat min of meer op zijn (voorlopige) plaats tot en met mijn computer.

Vanavond is het dan eindelijk zover. De eerste spulletjes uit mijn roerend goed arriveren in Antwerpen. Ik blijf samen met kameraad Bram ter plaatse om ’s ochtends vroeg de mannen van Ikea en mijn meubels te ontvangen. Morgen wordt dus een dagje schroeven en timmeren.

Ondertussen heb ik ook Integan gebeld. Volgende week woensdag komen ze mijn kabelaansluiting regelen. Ik zou dan toch al TV moeten kunnen kijken. Digitale televisie, daar doen we niet aan mee wegens duur en eerder brol hors catégorie als ik zo uit de eerste reacties mag opmaken. Op internet moet ik wel wat wachten. Met een beetje geluk wordt dat op 27 september geïnstalleerd. Aangezien ik geen vaste telefoonaansluiting heb, ben ik maar voor kabelbreedband gegaan. En dan kom ik uiteraard ook uit bij Integan/Telenet. Ik ben geen groot downloader/uploader dus ik heb een klassiek standaard abonnement genomen.

Nu het zo goed als vaststaat dat ik verhuis, zijn we vanmiddag op meubelkijktocht geweest in de ikea van Ternat. Ik heb daar heel veel dingen gezien die mij aanstonden. Belangrijk vind ik een goede bureaustoel. Verder natuurlijk ook een tafel, stoelen, een zetel, een bed, een kast of twee en ga zo maar daar. Tot slot heb ik mij alvast een basisuitzet aangeschaft: borden, bestek, gewone glazen, wijnglazen, een messenblok, een paar potten en een paar pannen, een blikopener,… Nu zullen sommigen gniffelen: waarom Ikea? Waarom bij die gigant? Wel, omdat de spulletjes die ze daar verkopen ideaal zijn voor een starter. Niet overdreven duur en toch nog degelijk genoeg. Bovendien voorzien ze een verhuisservice, en dat is best wel handig aangezien de trap verhuizen van zware meubels niet bepaald toelaat. Mijn studio to be bevindt zich namelijk op de eerste verdieping. Tot slot doet het wel raar om te kunnen zeggen: “Pas op met mijn wijnglazen!” Ook al mogen ze niks gekost hebben.