Schilderen

Over een kleine week verhuizen we. Dan ruilen we Oostkamp in voor Assebroek. Anderhalf jaar geleden kochten we daar een huis. De vorige eigenaars hadden zelf bouwplannen en dat betekende dat we even moesten wachten tot ook zij verhuisden. Dat even werd uiteindelijk bijna anderhalf jaar later.

Begin juni kregen we de sleutel. Sinds ik terug ben uit Praag hebben we quasi non-stop gewerkt om het huis klaar te krijgen voor onze verhuis. Dat betekende schrobben en schuren, schilderen, een nieuw plafond plaatsen in een slaapkamer en enkele kleine herstellingen. Vooral dat schilderen was een grote uitdaging. Onze living is vrij groot en heeft een zadeldak. Ik heel wat uurtjes door gebracht op een gammele stelling. Sommige oppervlaktes vroegen 3 tot zelfs 4 lagen verf. We hebben ondertussen zo’n 25 liter opgeverfd… en we hebben toch nog een paar liter nodig om rond te geraken. Het einde is gelukkig in zicht. Er zijn nog muren die een derde laag vragen, maar dan zouden we toch moeten landen.

Ik ben dus verhuisd naar ze crib. En we zijn nu bijna twee maanden verder. Hoe het mij bevalt? Super! Geweldig! Maar daar schrijf ik niet over. Zoals dat gaat met vastgoed, zijn er altijd nog extra kosten. En eentje daarvan is de elektriciteit.

Toen ik de zaak overnam wist ik dat er nog een paar opmerkingen rond de elektriciteit waren. Maar zolang de huurster in het pand zat, kon ik er moeilijk een elektricien op af sturen. Toen was er februari en wuifde ik ze gedag. Toen kwamen die twee hectische maanden en moest ik kiezen: elektriciteit, of een nieuwe vloer. Tijd om beiden onder handen te nemen was er niet. Het werd de vloer want het vieze vasttapijt was de échte showstopper voor deze algerische mens.

Wo-how!

We zijn alweer een dikke week verder! Ik wist dat het een week from hell ging worden. Agendair dan, want zowat alles kwam opeens samen. Typisch.

Er is les gegeven aan de Hogeschool Gent. Twee dagen gastcollege. Op mijn kaartje staat namelijk dat ik trainer ben. En dus sta ik geregeld voor een groep mensen. Meestal zijn dat IT’ers, bedrijfsmensen,… maar een groep studenten op eigen terrein, da’s eens iets anders. Het werden twee dagen oefeningen met veel vragen, ontdekken, lachen, zweten, fronsen en what-not. Jaja, les geven, ik doe dat graag.

Onlangs in mijn bezit gekomen: Girl with a pearl earring met femme fatale Scarlett Johansson.

In de tweede helft van de 17e eeuw leefde Johannes Vermeer, een beroemd schilder. De man schilderde toen zijn bekendste werk: een meisje met een parel als oorring. Het verhaal draait rond de totstandkoming van dat schilderij. Scarlett treedt als de jonge dienstmaagd Griet in dienst bij de familie Vermeer. Na veel intrige en achterklap wordt zij uiteindelijk vereeuwigd door Vermeer als het meisje in kwestie. Het plot heeft op zich dus niet zoveel om het lijf. Maar de uitwerking is dan weer heel mooi. Delft in de 17de eeuw wordt tot in de details uitgebeeld. Niettegenstaande dit een product uit Hollywood is, hoor je de kadewerkers in de film in het Nederlands tegen elkaar roepen in de achtergrond. Ook de acteerprestaties mogen er best wel zijn. Colin Firth (Bridget Jones’ Diary) speelt een bescheiden rolletje als Vermeer. Persoonlijk vond ik Scarlett sterker in Lost in Translation. Maar meningen kunnen natuurlijk verschillen.

Consternatie deze morgen. Een plas vocht had zich ‘mysterieus’ gevormd naast mijn bed. In eerste instantie dacht ik aan de kat en vervolgens aan de halflege flessen water die aan het voeteinde staan. Toen andere huisgenoten klaagden over de druk op de leidingen begon het te dagen: de verwarmingsinstallatie op de zolder was weer eens kaduuk. Water uit een lek heeft een weg gebaand door mijn plafond. Dat wordt dus herschilderen. Gelukkig wilde de loodgieter direct komen om het zaakje te depanneren. En de verzekering wil ook wel tussenkomen voor geleden schade. Verder is alles peachy.