We hebben een huis gekocht! Jawel. We kunnen het nog niet helemaal bevatten,
maar we hebben een echt huis van baksteen met een dak, muren, ramen en een
voordeur gekocht.
We huren sinds enkele jaren een ruim appartement in hartje Oostkamp. Louise gaat
hier dichtbij naar school, dus verhuizen was niet meteen opportuun. Nu komt de
overstap naar het middelbaar wel zo zoetjes aan in zicht. Dat betekent dus een
andere school. Ondertussen vonden we voor onszelf ook wel dat de tijd rijp was
om eens voorzichtig na te denken over een eigen huis.
De vastgoedmarkt betreden, daarvoor moet je je kieten smout’n. De
prijzen en de kwaliteit van het aanbod gaan alle kanten uit. Toen we een paar
weken geleden besloten om eens onze neus voorzichtig in de wind te steken,
gingen we er nog van uit dat het maanden en maanden zou duren vooraleer we iets
zouden vinden dat een beetje aan onze eisen zou beantwoorden.
Alleen draaide het helemaal anders uit…
Vlak na nieuwjaar wonnen we een eerste keer financieel advies in. Wat is ons
budget? Hoeveel kunnen we lenen? Waar moeten we op letten? Daarna begonnen
we de vastgoedwebsites in het oog te houden. Elke avond een half uurtje rond
kijken om een idee te krijgen van wat je voor je geld kan krijgen. En dat viel
op het eerste zicht nogal hard tegen. Het gros van de huizen zijn –
om het zacht uit te drukken – in lamentabele staat. Makelaars zijn
bedreven in het hanteren van eufemismen zoals “Op te frissen” of
“Heeft potentieel”. Maar een renovatieproject, dat zagen wij
helemaal niet zitten. Een betaalbare, afgewerkte woning vinden, dat zou
dus een zeer stevige uitdaging worden.
Half januari besloten we om toch maar eens een teen in het water te steken.
We hadden online een huis gezien dat qua prijs wel oké was en er op de
foto’s nu ook niet zo onaantrekkelijk uit zag. Toevallig stond er in
een parallelle straat een tweede huis te koop. Iets duurder, maar zeer recent
gerenoveerd. “Ach.”, dachten we, ” Waarom ook niet?” En
dus legden we twee afspraken op dezelfde dinsdagavond vast.
Onze eerste afspraak bracht ons naar het tweede, duurdere huis. Het was instant
liefde zodra we een voet over de drempel hadden gezet. Een recent
aangepakte arbeiderswoning. Ideaal voor ons drieën. Niet zo erg groot, maar wel
zeer efficiënt ingedeeld. Een ruime, lichte leefruimte met moderne keuken,
garage, vier slaapkamers, een mooie badkamer en een aangenaam terras. De
eigenaars zitten zelf in het vastgoed en hadden eigenhandig de
renovatiewerken aangepakt. En het is wel duidelijk dat ze op kwaliteit en
afwerking mikten: op een lik verf en een poetsbeurt na, zijn er hoegenaamd geen
structurele bouwwerken nodig. Na een half uur stonden we beiden uitgeschud
op straat. Dat kon nu toch niet waar zijn dat we gelijk het eerste huis dat we
bezochten, zouden kopen? We wisten niet goed wat we ervan moesten denken.
Dat andere huis, dat was het andere uiterste. Zodra we er binnen waren wisten we
dat dit het niet was. Er zou bijzonder veel werk bij komen kijken om er
enigszins ons ding van te maken. Het bevestigde alleen maar harder wat we vonden
van het eerste huis.
We beseften gelijk dat we snel moesten beslissen. Het huis was nog maar pas
op de markt, maar de makelaar liet weten dat er nog gegadigden waren. Na
een korte nacht hakten we de knoop door. De volgende morgen belden we naar de
makelaar: we brachten een bod uit op het huis. Die avond, nauwelijks 24 uur na
ons eerste bezoek, zaten we terug in diezelfde fijne leefruimte om de eerste
papieren te tekenen samen met de eigenaars. Die lieten ons gelijk weten dat ze
het bod hadden aanvaard. Onze breinen konden amper bevatten hoe snel
het allemaal ging.
In de voorbije dagen gingen we door een rush van papierwerk. De
kredietaanvraag opstarten, een notaris kiezen, het stedebouwkundige
dossier inkijken, de formele verkoopovereenkomst laten opstellen,..
Deze week was het dan zo ver. We hebben de compromis getekend. De volgende stap
is het laten verlijden van de akte. En dan is het officieel ons huis.
Het huis zelf ligt in de Sint-Katarina wijk in Brugge. We gaan vlak buiten
de Brugse stadswallen wonen. Je hoeft enkel de ring over te steken en je bent in
het historische centrum van de stad. Dicht bij alles en iedereen. Een
persoonlijke plus voor mezelf is dat we op een paar honderd meter van de
klimzaal én het station gaan wonen.
Iets moois om naar uit te kijken. Dat zeker!
