Reizen en Recreatie

Hm. [tag]Noord-Korea[/tag] gaat er wel tegen aan. Zeven rakkettesten in nog geen 24 uur. Vlak na de middag schijnen ze de laatste te hebben afgevuurd. Van een statement gesproken. Het is dan ook een dictatuur voor iets en de bevolking leeft er in absolute armoede. Berichten en beeldmateriaal uit het land zijn eerder zeldzaam aangezien buitenlanders er niet of nauwelijks binnengeraken.

Toch wilde ik u deze niet onthouden: Artemi Lebedev trok een tijdje terug richting de Democratische Volksrepubliek Korea en kwam terug met flink wat [tag]fotomateriaal [/tag]dat hij achter de rug van gidsen en de staatsveiligheid die hem moesten “begeleiden” heeft gemaakt. Van surrealisme gesproken!

T-minus 36 uur en ik zit goed en wel op [tag]Rock Werchter[/tag]. Mijn rugzak is gemaakt. Voldoende proviand mee, gasstelletje, kleren én een nieuwe tent die we vandaag hebben uitgeprobeerd. Altijd een uitdaging, een tent opzetten. De recente logica dicteert dat je eerst de buitentent opzet en dan pas de binnentent. Nog een geluk dat we éérst de handleiding hebben bekeken. Enfin, tentje blijkt dus ook in orde te zijn.

Morgen nog zonnecreme en zo halen en de laatste losse eindjes aan mekaar knopen.

Eindelijk. Verlof! Tijd om wat te relaxen van het afgelopen half jaar. De tweede helft van de komende week trek ik naar Werchter maar nu zit ik bij mijn sjoe die zo goed als geslaagd is. Gisteren zijn we naar de braderie getrokken (hemdje gekocht) en morgen zijn de batjes in Roeselare aan de beurt. Ik moet toegeven dat ik niet bepaald een verwoede shopper (eigenlijk is het tegendeel waar), maar als ik dan achteraf zie dat mijn kleerkast up-to-date is met leuke, trendy pulltjes en t-shirts ben ik eigenlijk wel dankbaar dat Charlotte zo modebewust is. Als vrijgezel zou ik vrijwel zeker nog altijd in een afgedragen XXL t-shirt/pull en jeans rondlopen. Gelukkig is het tegendeel waar.

Matthias is gisteren met kameraad Webster wezen golfen in [tag]Brasschaat[/tag]. [tag]Elitair[/tag]? Hell yes! Maar wel leuk om te doen. Eigenlijk houdt het niet zoveel in aangezien wij niet zomaar op het veld mogen komen. Daarvoor moet je een zeker ‘niveau’ hebben en een examen afleggen.

Neen. Wat wij gedaan hebben was veel eenvoudiger: men neme een veld van een goeie 3 á 400 meter diep vol met vlaggetjes. Op het einde van het veld sta je dan in een rij met andere golfspelers. De bedoeling is het balletje zo ver mogelijk te slaan of zo dicht mogelijk in de buurt van een bepaald vlaggetje te krijgen. Voor twee euro krijg je een jeton waarmee de balletjesautomaat een goede 20 golfballetjes uitbraakt. Dan moet je je met je emmertje vol balletjes begeven in een soort gaanderij op het uiteinde van het veld. Daar liggen er groene matjes van een vierkante meter groot. Je legt je balletje op het matje, zet je in houding en dan gewoon slaan. Meer niet eigenlijk.

Ik kan u zeggen: het is niet zo gemakkelijk als het eruit ziet. Balletje missen of keihard tegen de grond kloppen, hoort erbij. En natuurlijk je royaal belachelijk maken als je balletje na minuten concentratie gewoon twee meter op het gras rolt.

’t Is en blijft een speciale ‘sport’. [tag]Golf[/tag].

Twee weken verlof genomen. Volgende week is het [tag]Rock Werchter[/tag]! Har! En dan ziet een mens opeens dit. Urgh! [tag]Stiptheidsacties[/tag]!

Wééral

Het is nu wel duidelijk dat klantvriendelijkheid bij het spoor een leeg begrip is. In dit geval: de tienduizenden jongeren die afhankelijk zijn van het openbaar vervoer om op de festivalweide te geraken. Méér zelfs, de prijs van het treinticket zit zelfs verrekend in het inkomticket! Dubbele pech dus als je er niet geraakt.

Het is trouwens niet de eerste keer dat ze er bij het spoor het begin van de zomervakantie voor velen weten te verpesten. Zo was er al in 2003 de fijngevoelige beslissing om een 24-urenstaking te houden op de terugkeerdag. Ofwel vertrok je nog de laatste dag (en moest je heel wat optredens missen) ofwel bleef je op goed geluk tot de terugkeerdag. Wij kozen toen voor het laatste. Gelukkig waren er reisbussen voorzien naar de provinciehoofdplaatsen zodat we toch behouden konden terugkeren. Maar de communicatie was toen ronduit onbehouwen. Het was ab-so-luut niét fijn om in het ongewisse te blijven.

Kortom, de spoorbonden hadden al geen krediet meer bij mij, maar nu zijn ze wat mij betreft publieke vijand nr. 1. Ga ik te ver als ik een schimmige spoorbond zoals het Autonoom Syndicaat van de Treinbestuurders (ASTB) – what’s in a name? – asociaal noem? Begrijp me niet verkeerd, staken is een recht. Maar tegen een regeling zoals het “ongelijke premiestelsel” dat reeds enige tijd bestaat? En dan toevallig vlak voor de grote vakantie? Wééral? Ik kan mij écht niet van de indruk ontdoen dat het hier om een schaamlapje gaat van die enkele vakbondsmilitanten die eerder met verlof willen.

Kunnen wij daar iets aan doen? Bitter weinig. Tenzij de petities hier en daar tekenen! En natuurlijk luidop uw proteststem laten klinken. Want het kan nu eenmaal niet dat tienduizenden jongeren wééral de dupe zullen worden van die enkelen die vroeger met vakantie willen.

Hm. Morgen zit ik hier en vrijdag zit ik daar. Zaterdag terug naar het Moederland…

Veel koken zal er alvast niet in zitten. Gelukkig heb ik nog wat wok van gisteren in mijn diepvriesvakje zitten. Of zoals vriendin P. het zo mooi uitdrukt:

wok, da’s mijn gezonde junkfood

Hear, hear!

Bibi trok zondagavond met vrienden Petra en Jürgen (/me zwaait eens vriendelijk) naar Leuven. Dat bleek niet zo evident als je zou denken. De avondspits met de hordes dagjesmensen zat er voor niks tussen. Neen: breuk in de [tag]bovenleiding[/tag] te Anderlecht (kanten van Brussel) zorgde ervoor dat het ons een kleine 4u nam om van Brugge naar Leuven te sporen. Enfin, om 18u werd ik aan het station gedropt, rond 7u40 tufte onze trein – langzaam, mind you – het station uit.

Op zo’n moment speelt de ervaring van een treinpendelaar zwaar in het voordeel. Neem nooit zomaar de eerste de beste trein. Wacht tot je min of meer kan stellen dat er twee na mekaar zullen volgen die jouw kant uit moet. Neem dan pas de tweede trein, want minder vol. Tweedens: verlaat je die trein dan ook niet. Ook niet als er wordt omgeroepen dat er nog eentje eerder zal vertrekken. Vaak is dat niét zo. Het leuke is dat je op zo’n moment het Soldeneffect krijgt: de horden dagjesmensen pakken hun boeltje, kinderen, honden,… om massaal de andere trein te halen. Uiteraard betekent dat zitplaats voor diegenen die achterblijven. Tenslotte is het gewoon rustig afwachten tot ie vertrekt en berusten dat je toch allang niet meer op een redelijk uur op je bestemming zal arriveren. Bij de [tag]NMBS[/tag] moet je je pappenheimers kennen.

O ja, het leukst vond ik de Franstalige dame en Nederlandstalige vriendin (?) die ons vanaf Brussel vervoegden. De ene gaf in schelle stem te kennen dat ze niet echt akkoord ging met de situatie omdat ze niet wist of ze in Luik ging geraken (ochere de conducteur die haar kaartje moest knippen *gniffel*) Haar compagnon scheen dan weer alle dienstregelingen op het Brabantse spoorwegnet van buiten te kennen.

Op de één of andere wijze slagen wij er áltijd in het meest geschifte volk aan te trekken wanneer wij op stap zijn. Ha!

O ja, wij zijn dan toch iets voor tienen in [tag]Leuven[/tag] geraakt…

Zaterdag naar het [tag]Zwin[/tag] geweest. Een korte uitstap, dat wel. Maar het is ideaal om te gaan. Iedereen lag te bakken in Blankenberge dus wij konden ongestoord genieten van de beestjes… en de [tag]beestjes[/tag] toonden verdacht veel aandacht voor ons doen en laten. Meer foto’s op mijn Flickrding…

Gisterenavond zijn kameraad V. en ik na de frietjes even op uitstap geweest. We zijn tot in [tag]Doel[/tag] geraakt. Ik wilde wel eens zien what all the fuzz is about. Eigenlijk vond ik het er vrij hallucinant. Het dorpje ligt gekneld tussen de schelde, de [tag]kerncentrale[/tag] en het Deurganckdok. Letterlijk gekneld zelfs. Je moet er via allerlei wegeltjes rond het dok en door het opgespoten havengebied naartoe. Dan word een mens zo opeens geconfronteerd met de gevolgen van industrialisering.

Het dorpje zelf is niet meer dan een postzegel groot. Van kant naar kant hooguit 300 á 400 meter breed. Je loopt er zó doorheen. De meeste huizen zijn gekraakt, ondanks de leegstand, en met het mooie zomerweer was er wel wat volk op straat: spelende kinderen en keuvelende ouders. Er was zelfs een cafeetje (niet uitgeprobeerd). Op de Schelde bleef het vrachtverkeer rustig voorbijvaren en de grote koeltorens van de centrale braakten witte condenspluimen uit.

Boven het dorp liep er bovendien een aantal electriciteitskabels die van de centrale kwamen. Compleet met gekleurde bollen (je kent dat wel). Op dijk leek het zelfs alsof ze de kerk van Doel rakelings misten. Een paar meters meer naar rechts en de toren was onthoofd.

Heeft Doel nog een toekomst? Je voelde dat er van dag tot dag wordt geleefd. En elke dag is er weer eentje gewonnen. En meer ook niet. Wat verder in de polder waren al weer een aantal dijken aangelegd in afwachting van het volgende stukje land dat door de industrie zal worden veroverd. De kans dat er over 15 jaar een [tag]containerdok[/tag] ligt waar wij gisteren hebben gestaan is dan ook heel erg groot.

Matthias en kameraad Vincent hebben nog eens [tag]gekookt[/tag]. Lang geleden eigenlijk want veel tijd en gelegenheid hadden we de laatste weken niet. Maar het is er dan toch van gekomen. Op de menu stond: [tag]kip[/tag] op zijn italiaans met rijst! En dat gaat als volgt: (2 personen)

• Bak stukjes van een halve ui en stukjes kip in een wok gaar.
• Doe er een scheut witte-wijnazijn bij en laat even sudderen.
• Snij stukjes paprika en een halve peper en gooi die bij het geheel. Laat weer even gaar gekomen.
• Voeg er nu een 150ml kokosmelk aan toe samen met limoen-koriandersaus.
• Maak ondertussen de rijst klaar en laat het geheel nog een paa minuutjes verder sudderen.

Uiteraard warm opdienen. Eet [tag]smakelijk[/tag]!

Voor de liefhebbers: dit recept heb ik van de website van de Delhaize!