Reizen en Recreatie

Wel. Ik ben terug uit Wien. Fantastisch [tag]tripje[/tag]. Eerst drie dagen keihard gewerkt en vergaderd op de Universiteit van [tag]Wenen[/tag] en de österreichse Rundfunk. Zaterdag was my day off: Wenen verkennen en musea bezoeken. Ik heb onder andere het Kunsthistorisch Museum en de Schatkamer van de Habsburgers bezocht. Ik heb er onder andere een pak Vlaamse meesters gezien (Van Eyck, Breughel, Memling,…). De hoeveelheid schatten die er ligt is te groot om het op één dag te zien.

Enfin, te véél om op te noemen. Fotografisch verslag en zo volgen nog.

Het zal de komende dagen ietsje stiller worden. Ik vertrek morgen namelijk naar [tag]Wenen[/tag]. Drie dagen rondetafelconferentie en keihard discussiëren over audiovisual preservation. Onder andere met deze collega’s. Donderdavond is er een Heurigen gepland. Wat dat voor beest is? Sla daar eens wikipedia op na! Ik heb trouwens een extra nacht geboekt zodat ik zaterdag Wenen voluit kan verkennen. Zondag zou ik normaal terug thuis moeten zijn.

Auf Wiedersehen!

Keulen vat ik samen in enkele woorden: Peter’s Brauhaus, Kölsch, Schweinehaxen, Dom, Chocolademuseum, terrasjes, rondleidingen,… Het was beestig. Het is de tweede keer dat ik nog maar in Duitsland terecht kom and I like it a lot. Wat mij opvalt is de properheid die ze daar aan de dag leggen. Je merkt dat bijvoorbeeld aan het landschap. Hier staat alles kris kras door elkaar gebouwd. Vaak verkrot en zonder veel zorg. In Nederland is het tegendeel waar. Maar daar is alles zo volgebouwd en gepland dat niets nog natuurlijk lijkt. En dat komt vreselijk benepen over. [tag]Duitsland[/tag] is gewoon de gulden middenweg: een glooiend landschap met velden, hier en daar een kerktoren onder zo’n typisch dorp uit de streek. Alles ziet er gewoon ‘af’ uit. Keulen zelf is dan weer platgesmeten in de oorlog. Daar hebben architecten handig van gebruik gemaakt: de stad is één groot experiment van post-moderne architectuur. Op de Dom na is er niets er écht ouder dan 50 jaar. Of het zijn de vele kerken die gereconstrueerd werden.

Enfin, foto’s van de trip naar [tag]Keulen[/tag] van afgelopen vrijdag vind je via mijn flickrding.

P.S. Waar zo’n reis allemaal niet goed voor is: het plafond van Peter’s Brauhaus doet nu dienst als mijn nief banner. Huzzah!

Oehoe! Fantastisch [tag]zomerweer[/tag] buiten! Daarvan moéten we te toch even geprofiteerd hebben. Gisterenavond dan maar met kameraad Vincent het eerste terrasje van het seizoen gedaan. We hebben hier gegeten en aan het [tag]Museum[/tag] nog iets gedronken. Véél volk op straat heb ik willen merken. Iedereen wil er blijkbaar van profiteren. En waarom ook niet?

We zijn ook even tot het nieuw [tag]gerechtsgebouw[/tag] gelopen. Bovenaan de trappen is het uitzicht werkelijk fe-no-me-naal! Opeens lijkt de Boerentoren toch wel héél ver weg. Nochtans passeer ik er elke dag tot tweemaal toe. Ik denk dat ik elke week toch heel wat kilometers in de benen krijg met mijn wandeling van/naar het werk.

Vandaag een dagje Amsterdam voor het werk. Een symposium over [tag]digitalisering[/tag] bijwonen. Er werden nogal wat interessante dingen gezegd die stof tot nadenken geven. Verder was ik, voor zover ik weet, de enige Vlaming op het appèl. Maar da’s geen erg. De Hollanders zijn immers fijne mensen.

[tag]Amsterdam[/tag] is eigenlijk een beestig leuke stad. Het heeft iets anarchistisch: het dagelijkse leven in het centrum speelt er zich op straat af. Er zijn niet alleen de toeristen, maar ook de Amsterdammers zelf die de meest gekke dingen doen. Zo is er het rijdende bus-restaurant of de bikbus die in de meest gekke kleuren is uitgedosd. En natuurlijk leeft Amsterdam met [tag]koninginnendag[/tag] in aantocht. Overal straattheater en animatie!

Het terugkeren naar Vlaanderen was dan weer iets moeilijker aangezien de remmen van het achterste rijtuig van onze trein in brand stonden. Dat leverde een goede 30 minuten extra trein op. Ik ben uiteindelijk vertrokken om 18u23 in Amsterdam Centraal en ik arriveerde rond 9u44 in mijn studio. Hmz. Thank god zijn er de frietjes van frituur Kattekwaad…

.

Gisteren zijn we op uitnodiging van Liesbeth op uitstap geweest in [tag]Zottegem[/tag] en omstreken. Een leuke middag zonder meer. De treinreis naar ginder bracht ons in stations zoals daar zijn: het befaamde Balegem-Dorp en Balegem-Zuid. Verder hebben we het graf van Graaf [tag]Egmont[/tag] (ja, die van Egmont en Hoorn die op de Brusselse markt een kopje kleiner werden gemaakt) bezocht en Sint Maria [tag]Horebeke[/tag]. Tegelijk hebben we van die eerste ook zijn gekloofde halswervel die een rustplaats in het stadhuis van Zottegem kent, bezichtigd. Onze kaartleescapaciteiten brachten ons dan weer tot uithoeken in de [tag]zwalmstreek[/tag] en leerde ons nieuwe kantjes kennen. De dag eindigde in een restaurant alwaar ik een pasta met scampi’s heb genuttigd. En uiteraard bestaan daar ook foto’s van die je kan terugvinden op mijn flickrding!

i., de bouletten waren crimineel lekker! Ik had wel iéts teveel paprika versneden. Ik moet wel zeggen dat ze pittig gekruid was. De parmezan in het gehakt gaf de ballen dan weer dat ietsje meer. En het geheel van kruiden met basillicum en provençaalse mix rondden het geheel helemaal af. Overall absoluut voor herhaling vatbaar!

Ik kan u zeggen: ze waren *mjammie*!

Wat ik daarvoor nodig had? eitjes, melk, vanillesuiker, zelfrijzende bakbloem, wat olie en een bakpan. Gooi alles samen, kloppen tot een homogeen geheel. Dan het beslag in de pan gieten en op tijd de pannenkoek omdraaien. Wie de “pannenkoekenstand” op de Gentse Feesten kent, zal ongetwijfeld een idee hebben van de resultaten hier: geen gewone flensjes maar lekker dikke koeken.

Voor herhaling vatbaar!

Voor een eerste keer te gaan skieën is dat zeker niet slecht gegaan. Ten eerste ben ik in één stuk terug thuisgeraakt, ten tweede heb ik mij beestig geamuseerd. Waar wij naartoe zijn geweest? Wel, naar Saint-Francois Longchamp, een skioord in de Franse Alpen.

Mijn indruk? Op de latten staan is gewoon leuk! Als je je eenmaal weet recht te houden. De eerste dag stond in het teken van vallen. Véél vallen. Op alle mogelijke manieren. Die avond kroop ik zonder meer geradbraakt onder de wol. Het mes werd bovendien nog wat dieper in de wonde gedraaid door grote getallen acht- tot tienjarigen die bij wijze van spreken met de vinger in de neus van de bergen roetsjten. Zo moeilijk kon dat toch niet zijn? Gelukkig kreeg ik het skieën al snel in de benen. Met dank aan kameraad Webster en zijn broer B. En ski-instructeur Jean-Marc!

Vier dagen verder ging ik tot mijn eigen verbazing relatief vlotjes over drie cols naar het dorpje Valmorel. Het feit dat daar wél Belgisch bier werd geschonken – geen evidentie in het buitenland – was op zich al voldoende motivatie om de tocht aan te vatten. Ik heb daarvoor zowaar rode pistes voor getrotseerd!

Het weer viel eerder tegen. De eerste dagen viel het wel mee, maar al snel verslechterde situatie met mist, sneeuwstormen en pistes die daardoor werden gesloten. Niet echt aangenaam. En de ervaring op de cols die we wel op mochten was niet om van naar huis te schrijven. Zichtbaarheid nul en een complete white-out. Bij momenten heb je geen idee waar je mee bezig bent: geen gevoel van snelheid of richting. Levensgevaarlijk dus. Op een zeker moment was ik zelfs zonder dat ik het wist, zwaar van de piste gegaan.

De organisatie van de reis viel dan weer dik mee. De accomodatie was geriefelijk. Het eten bestond uit kant-en-klare voedselpakketten die in kokend water moesten worden geprepareerd. Niet écht smakelijk, maar wel voedzaam. Het enige vertier in het dorp is de beruchte, hollandse Yeti bar. Veel boenke-boenke, luidruchtige hollanders en heineken. Niet écht om over naar huis te schrijven. Verder viel het huren van skimateriaal, de busreis en zo flink mee. Alles was mooi geregeld.

Bon. verder laat ik de foto’s op mijn flickr wel spreken. En natuurlijk verwacht ik nog – insider – een commentaar van Benoit L.!

Matthias gaat op skireis. Eind februari vertoef ik enkele dagen op de latten samen met onder andere kameraad Webster en nog wat volk. Voor het eerst eigenlijk want ik heb nog nooit van mijn leven op skies gestaan of gegleden. Skilessen vormen dan ook een onontbeerlijk deel van de reis. Verder heb ik ook een ski-jas en broek gekocht. En verder heeft mijn schat mij een skibril gegeven.

Waarom ik jullie dit vertel? Omdat het me opeens te beginnen schoot dat ik dat nog niet wereldkundig had gemaakt.

Wie mij kent vraagt zich waarschijnlijk af “hoe komt hij erop?” Laat het ons erop houden dat ik mij bedacht dat het al dik 6 jaar geleden is, dat ik een buitenlandse reis gemaakt heb puur voor de fun en ter ontspanning. Die laatste trip was toen twee weken Griekenland. En skieën leek mij ook wel leuk om te doen.