Reizen en Recreatie

Kerstmarkten zijn niet aan mij besteedt. Niet écht. Toch niet de opgeklopte heisa die dit jaar zwaar potten breekt. Gisteren heb ik bij gelegenheid een bezoekje gebracht aan de kerstmarkt van Leuven.

Het eerste wat mij te binnen schoot was “platte commercie”. Ik had het graag met een eufemisme willen zeggen, maar ik denk niet dat dat passend zou geweest zijn. Toch niet om het geheel van schreeuwerige kraampjes te benoemen. Barbecuekramen en druppelkotjes die zich de allure van dranketablissement volledig met zitplaatsen en kaart aanmeten, kan ik moeilijk een kerstmarkt noemen. Laura Lynn zou er bovendien ’s avonds optreden op een inderhaast opgetrokken podium en Radio 2 was prominent aanwezig. Afgezien van wat dennetakken kon ik mij even goed op de Gentse Feesten gewaand hebben. Om nog maar te zwijgen van de massa volk die er wel pap van lustte en massaal op het appel was.

Matthias en Vincent trokken gisteravond van leer achter het fornuis. Op de menu stond spaghetti bolognaise. Neen, geen potjes- of zakjessauzen maar zelfgemaakte uit Het Boek Van De Boerinnen. Tomaten, paprika, wortels, gekapt, ajuin, zout, olijfolie, emmental en de cecco. Dat alles geleid met een fles Médoc. Meer moet dat niet zijn. Mental note: volgende keer capelli nemen.

De avond sloten we af met enkele afleveringen van het Eiland en elks een glas whisky/martini.

1. Ik ben terug uit Bergen en met die laatste trip heb ik direct ook mijn seizoen van lezingen afgewerkt. Ik moet zeggen dat spreken en publique toch niet gemakkelijk is, maar een mens groeit er wel in. Gelukkig was er voor die laatste een tolk voorzien zodat ik geen 45 minuten in het Frans moest opvullen. Ik kijk nu zo’n beetje uit op een rustige decembermaand. Ik heb de laatste weken nauwelijk kunnen doorwerken aan het eigenlijke onderzoek. Nieuwe collega D. heeft mij bovendien nog niet al te veel achter mijn bureau zien zitten me dunkt.

Hmz. Matthias stapte gisteravond rillend en een serieuze snotvalling in bed. Vandaag is het nog niet veel beter. Stef keek vanuit de zetel toe hoe ik mij nog eens in bed omdraaide en liet een vragend MoOoOoOoSe?? horen. Gelukkig heb ik geen zware hoofdpijn en is er dafalgan om het ergste te counteren. Maar verder voel ik mij zo slap als een vaatdoek. Ik vraag mij nog steeds af hoe ik in godsnaam vanmorgen de trein huiswaarts vanuit Antwerpen heb kunnen nemen.

Ik trek midden november voor een aantal dagen naar Finland. Ik verblijf onder andere in Helsinki. En wel in Hotel Arthur. De introductie en bijhorende foto’s op hun website zijn ronduit geniaal te noemen. Zeer Ikea inderdaad!

Privately owned, cosy Hotel Arthur is located close to the Railwaystation in the very heart of Helsinki. The main sights, biggest department stores and theatres are just a walking distance away. The recently refurbished rooms are cosy and brightly coloured. Just beside Hotel Arthur there is the P-Kluuvi Parking Center for over 700 cars – the parking fee is 12 EUR for 24 hours in 2004 for our guests. The chefs of Restaurant Arthur know how to prepare your meal. They put their heart and soul into their work. The delicious buffet lunch has already become a concept. The a la carte menu offers tasty delicacies for bigger or smaller appetites. Restaurant Arthur with its private rooms provides an ideal setting for group meals, family and company parties. Restaurant Arthur seats 250 guests and is fully licensed. Hotel Arthur has excellent conference and banqueting facilities. You can choose a suitable meeting room from the magnificent Ball Room and functional Auditorium into smaller conference rooms. All the rooms are equipped with modern technique. You can arrange banquets and other festivities also in the conference rooms.

Wokken heeft duidelijk iets avontuurlijk. Zeker als je het nog nooit zelf gedaan hebt. Gisteren stonden Webster en ik voor het eerst achter de wok. Het werd een zoete chinese wok. De ingrediënten kwamen allemaal uit de Delhaize maar om die daar dan – snel – te vinden: miserie! Dat koste mij toch een dikke drie kwartier. Bovendien heb ik wat moeten improviseren. De spinazie wokmix werd een chinese wokmix en in plaats van een koriander bosje lag er een busje koriander bolletjes in mijn mandje. Met redelijk wat stress stonden we dan achter het fornuis. Een dikke drie kwartier later had ik volgende les geleerd: prepareer éérst uw vlees en begin dan pas uw groentjes te wokken. Een kippebout ontbenen en in reepjes snijden tegen de klok is géén gezonde bezigheid. Uiteindelijk kwamen we toch zowaar tot een eetbaar resultaat. Ik durf zelfs meer te zeggen: voor herhaling vatbaar! Haal dus snel een wok in huis en begeef uw in uw plaatselijke Delhaize richting aziatische afdeling!

De jaarlijkse dienstreis ging deze keer naar Maastricht. In de voormiddag was er een bezoek aan het regionaal historisch centrum was er een rondleiding door de stad met gids, een abfahrt over de Maas en afsluitend een avonddiner. De foto’s vind je op mijn Flickrding.

Gisteren zijn mijn schat en ik gaan eten in Brugge. Ons initieel plan was om De Stoepa binnen te vallen en hun wokgerechten uit te proberen. Ik had het durven nalaten om te reserveren. Natuurlijk was er geen plaats. Gelukkig kreeg ik thuis nog een gastronomische gids in de handen geduwd. Ons tweede slachtoffer werd Bistro De Pompe in de Sint Amandsstraat. Vroeger was dat Le Due Venetie maar de uitbaters hadden reeds enige tijd de pollepel aan de haak gehangen. Nu is het er dus De Pompe. En ik kan u zeggen: hun wok met hoevekip smaakt naar meer. Alleen spijtig dat ze er Maes pils tappen.

Gisterenavond zijn kameraad Bram en zijn wederhelft gepasseerd. Op het menu stond spaghetti bolognaise. Daartoe trokken we naar de Delhaize aan de Leopold Dewaelplaats om er spaghetti, vleesch en saus uit een potteken in te slaan. Naar het schijnt heeft die locatie de reputatie te hebben van “meetingpoint” voor volk van alle slag. Meer zelfs, het sociale spel is er zo subtiel dat je afhankelijk van de manier waarop je je boodschappen schikt in je karretje, je je voorkeur te kennen geeft. Zo heb ik het mij toch laten wijsmaken door mijn collega’s. Ik ben in ieder geval niet bereid om het uit te proberen.