Netsensei

Much Ado About Nothing

Tent

Fugitive camp

Vraag mij niet van waar dit vandaan komt. Maar daarjuist nam ik pen en papier, en rolde dit er zomaar eventjes uit.

A man had lost all hope and plans
although he couldn’t have seen
what lied beneath stained plastic sheet.
And he had found his desperate self
now living in a raggid canvas tent
fled from all but lice and flee.
Stuck in a place where he and his family
more then likely would never meet.
So in early october evening cold
shivering next to a petty oil lamp
he listened to dampened moans.
Distant cries for life and bread
filling a stainless sky with death.
Closing his eyes he staggered through his mind
avoiding ghosts of grotesque size and kind,
and followed Virgils’ silent whispers,
yet found no solace in troubled sleep.
Because haunting in his head repeats
the slideshow of bodies lying in the streets
covered with nothing more
but dark stained plastic sheets.

Portret

Ik was wat aan het rommelen in foto’s van Benenwerk 2007. Ik vond er een hoop onderbelichte foto’s getrokken aan ISO 1600 en een klets. En lo and behold, ik vond er ook eentje van mezelf. Ik heb niet veel zelfportretten die op eentwa trekken. Paspoortfoto’s trekken per definitie op niets en meestal zijn foto’s waarbij ik bewust in de lens – al dan niet verplicht – kijk gedoemd te mislukken.

Werchter

T-minus 36 uur en ik zit goed en wel op [tag]Rock Werchter[/tag]. Mijn rugzak is gemaakt. Voldoende proviand mee, gasstelletje, kleren én een nieuwe tent die we vandaag hebben uitgeprobeerd. Altijd een uitdaging, een tent opzetten. De recente logica dicteert dat je eerst de buitentent opzet en dan pas de binnentent. Nog een geluk dat we éérst de handleiding hebben bekeken. Enfin, tentje blijkt dus ook in orde te zijn.

« Vorige blogpostsPagina 1 van 1 pagina's