Reizen en Recreatie

Tijd om zelf eens iets te lanceren. Een tijdje terug had ik stokje ergens zien passeren: trip around the world. Het idee is eenvoudig: via Google Maps neem je een screenshot van een locatie. Bijvoorbeeld Kaap Hoorn. Die plaats je op je blog waarna je lezers moeten raden om welk plaatsje het gaat. De eerste die het juist heeft mag zelf een nieuwe locatie zoeken op Google Maps en het op zijn blog gooien. En zo gaan we door ad nauseam of zo.

Ik begin dus maar meteen met een weggever…

O ja, een tip: zorg ervoor dat de bestandsnaam van je beeldje de locatie niet verraadt 😉

Herfstvakantie en de trein zijn een zalige combinatie. De helft minder volk, geen opeengepakte treinen met luidruchtige reizigers of zelfs mensen die flauw vallen (zoals collega Tom C. onlangs nog getuigde), geen stress,… En het winteruur heeft als voordeel dat het vandaag weer vroeger klaar is.

Het eerste deel van de reis heb ik lekker relaxed liggen soezen en genieten van de kalmte. Net zoals zoveel anderen overigens. Het tweede deel van mijn reis heb ik zitten lezen in mijn nieuwe aanwinst:

M. REYNEBEAU, Het nut van het verleden, Lannoo Uitgeverij, p. 304.

Beestig boek overigens.

Het was uiteindelijk één van die zeldzame keren dat ik volledig ontspannen in Antwerpen Centraal arriveerde. Heerlijk! Moest de NMBS het geld van de duurder wordende tickets eindelijk eens investeren in zijn reizigers en capaciteit in plaats van schaamteloze propaganda om nog meer werkvee te lokken en kafkaiaanse bureaucratie, het zou al héél wat schelen!

De batterijen van mijn A60 staan al een week plat. En ik heb ze natuurlijk het tweede weekend op rij niet mee naar huis om op te laden. En vrijdag zijn er uiteraard unieke festiviteiten waar ik per se een camera bij de hand wil hebben.

Dus heb ik ineens mijn D50 in mijn tas gepropt heden morgen. Ik heb er wel al wat mee geschoten, maar nu ook nog niet zo heel er veel. Tijd om daar wat verandering in te brengen…

*Har*

Station Brugge. 7 uur deze morgen. Matthias stapt de gebruikelijke trein op richting Antwerpen… om vast te stellen dat de helft van de onderste coupé gereserveerd is. Geen erg. Dan zitten we maar in de andere helft om nog een beetje te dutten en zo wat slaap in te halen. Ik had de aangeplakte biljetten beter moeten lezen want nog geen vijf minuten later werden de plaatsen ingenomen.

Stel u voor: Een petanqueclub van 40 senioren die een dagje uit naar Antwerpen hadden georganiseerd en er niets beters op hadden gevonden om een flink stuk van een zeer drukke spitsuurtrein te reserveren. Dat het niet om de gedistingeerde rotaryclub ging viel meteen op. Het gezelschap was bijzonder luidruchtig en de coupé trok meer op een vismarkt dan een rustige treincoupé. Van storend gesproken!

De toon was bovendien meteen gezet: er waren plaatsen op overschot maar elke pendelaar die het waagde om er eentje in alle drukte te veroveren werd afgesnauwd met een plat West-Vlaams “Da’s iere wel gereserveerd ééé!” Om vervolgens de sjacosj neer te zetten in de zetel. Vriendelijk! Duidelijk het slag volk dat jongeren afsnauwt wanneer ze iets teveel lawaai maken maar zelf niet beseft hoeveel overlast ze veroorzaken.

In het verleden heeft kameraad T. reeds gesproken over senioren als zijnde kamikazes die niemand ontzien. Weliswaar sterk uitgedrukt maar toen ik vanmorgen met barstende hoofdpijn in Antwerpen arriveerde was dat het stereotype dat bij mij (nog maar eens) werd bevestigd.

Zouden de politici niet ineens daar iets aan kunnen doen? Stiltewagons zoals in Nederland? Of aparte “seniorentreinen” waar ze zoveel lawaai mogen maken als ze willen? Enfin ja, ’t is dat ik vind dat elementaire beleefdheid en respect meer een thema zouden mogen worden.

Grrr.

Miserie, pijn, tranen! Over tien minuutjes stap ik richting Centraal Station. Ik verwacht mij aan een bord waarop staat dat treinen richting kust zware vertraging hebben. Of ’t kan natuurlijk ook zijn dat mijn trein maar tot Oostkamp bolt en dat we het dan maar zelf moeten zien uit te zoeken hoe in Brugge te geraken.

In ieder geval: ik zal niet zonder moeilijkheden thuis geraken. Mark my words!

Van toeval gesproken, ik loop al een tijdje met het idee rond om (ooit) eens iets te doen met Brugge blogt. En Dramoghe bindt de kat de bel aan! Outrospective gaat zelfs al wat verder: misschien een stadsblog als katalysator om Brugge uit het dorpsgevoel te krijgen dat ik gisteren nog beschreef?

Als ik zo voor de vuistweg even nadenk wat je eigenlijk allemaal nodig hebt:

• domeinnaam + webruimte
• een website met een aantrekkelijk én functioneel design
• inhoud, inhoud en nog eens inhoud
• Mensen die voor die inhoud kunnen zorgen

Nummer 1 en 2 zijn eigenlijk vrij academisch. Het zijn nummer 3 en 4 die problematisch zijn. Er zijn wel Brugse bloggers, maar hoe breng je die tesamen zodat je een representatief staal hebt van de Brugse blogscene? En wie gaat het geval trekken zodat het initatief niet na twee weken doodbloedt? Waar moet er dan over worden geschreven? Brugge is méér dan toerisme. Maar hoe kunnen we dat verbreedden?

Gent Blogt is natuurlijk het schoolvoorbeeld. Maar kunnen wij dat hier ook waarmaken?

’t Is dat ik blij ben te merken dat ik niet de enige ben die al langer een Brugse stadsblog mis. Mij lijkt het interessantst om irl eens de koppen bij mekaar te steken en een brainstormsessie te houden.

Woehoew! Ik heb altijd al een boontje gehad voor Amsterdam…

You Belong in Amsterdam

<br /> <font color="#000000"><br /> A little old fashioned, a little modern &#8211; you&#8217;re the best of both worlds. And so is Amsterdam.<br /> Whether you want to be a squatter graffiti artist or a great novelist, Amsterdam has all that you want in Europe (in one small city).<br /> </font> </td>

Via i.

Een weekendje aan zee is altijd wel leuk. Dus trokken we gisteren in de vooravond richting Oostende om er de zondag door te brengen. Maar dat was dan buiten het weer gerekend. Zaterdagavond waren we zo rond zevenen nog aan het zwemmen (het water had een gezellige 22 graden schijnt het) maar zondag was het andere koek: regen, grijs weer en véél wind. Niet aangenaam want we hadden er ons totaal niet op voorbereid. Occasioneel een bui en veel opklaringen: dat wel, maar geen aanhoudende miezelregen en rukwinden.

Nu ja, dan maar wat foto’s maken tijdens een korte, kletsnatte strandwandeling, TV kijken, shoppen in de namiddag en de avond afsluiten met een – overigens afgrijselijk harde – pizza in een pizzeria ergens in Oostende.

Bon, voor de betere, hete gerechten moet je in Brugge in de Hoogstraat zijn. Meer bepaald in bistro Pili Pili. Gisteren zijn we er eens naartoe getrokken. Met Manu Chao op de achtergrond bestelden we elk een spaghetti (ik bolo, zij maison) en een karafje witte wijn. Het eten smaakte naar meer: een lekker, goed gevuld bord voor een goede 8 euro is heel schappelijk. Wat ik van de maison geproefd heb is dat ie inderdaad iets pikant had. Je krijgt er bovendien nog een pili pili peper bovenop die je naar eigen goeddunken nog onder de saus kon mengen om het geheel op smaak te brengen. Lekker! Het geheel werd mooi en afgewerkt geserveerd.

Het lekkerste spaghettihuis dat ik ken is de Kastaar in Gent. Vooral dan omwille van hun saus Kastaar naar geheim recept. Maar die valt buiten beschouwing als je enkel Brugge neemt: dan is dit the place to be. Mjam!

Naast muziek was [tag]Rock Werchter[/tag] ook vier dagen kamperen. Een ‘back to basics’ kan ik het moeilijk noemen omdat wij op ‘luxecamping’ A3 zaten. Ook op de wei is er één en ander veranderd bij de laatste keren dat ik er gepasseerd ben.

Donderdagochten. Relatief vroeg (rond 10u) arriveerden we aan uitgang 2 van camping A3. Die was nog niet open. Dan maar wat wachten. Na goed drie kwartier doken de nodige officials op om te openen. Ondertussen was de foule aangegroeid tot een paar honderden mensen op een iets te kleine ruimte. Verwarring troef eigenlijk want er was ons niet gezegd dat we onze campingbandjes aan een drietal lokketten vlak naast de ingang moesten ophalen. Dat leidde al snel tot een geduw en een getrek van jewelste. Ik was één van de gelukkigen om relatief snel en pijnloos een bandje te veroveren. Bij mijn compagnon verging het iets minder goed. Toch wel een minpunt!

We zaten op een rustig, afgelegen stuk van de camping die toch wel een paar duizenden mensen bleek te huisvesten. De [tag]camping[/tag] was voorzien van een centrale tent waar enkele tientallen kraantjes het volk van leidingwater voorzagen. Er was ook een doucheruimte voorzien. Ook de toiletten/urinoirs waren van een iets betere kwaliteit. Hoewel nog altijd plastic kotjes/metalen bakken, stond alles op nette, houten vlotters en werd alles goed onderhouden. Alleen bleek al snel dat het iets te ontoereikend was voor de massa: ’s ochtends niet vroeg genoeg opstaan betekende lang wachten onder een brandende zon om te wassen of naar het toilet te gaan. Maar los daarvan, een duidelijke verbetering.

Het eten op de [tag]wei[/tag] was ook dit jaar een pak diverser. Behalve de quintessential friet-mayonaise en de Sbarro pizza was er een pitta, vegie, vietnamese specialiteiten, fruitsalades, zelfs Haribo snoepgoed. Teveel om op te noemen. Maar de prijzen waren er wel naar. Als je niet oplette betaalde je al snel 3 bonnen (3 euro) voor veel te klein bakje frieten met een klad mayonaise. Vlak naast de rodekruispost was er anders wel een tent waar je voor 6 bonnen een mooi groot bord friet met veel stoofvlees/vidé/kabeljauwfilet kreeg. Een normale prijs voor een goede hoeveelheid.

Drank bleek dan wel weer iets te kosten. 2 euro voor een plastic bekertje bier is veel. Net zoals 1 euro voor een bekertje plat water/cola Je kon wel – klassiek – bekertjes verzamelen en ruilen, maar beter was het om een drinkkarton mee te brengen en die te vullen met water. Op de wei was er aan de toiletten gelukkig een wasbak met leidingwater voorzien die in de hitte heel wat succes kende. Ook de security deelde op het heetste van de dag gratis water én ijs uit aan zij die daarom vroegen. De truuk met het petje-in-ijs gaat de geschiedenis in als hét middel voor langdurige verfrissing van oververhitte hoofdhuid.

Ook op het openbaar vervoer konden we rekenen. Géén uren wachten tot er een bus was. Elke tien minuten was er een verbinding van en naar Leuven. Kudos voor De Lijn. De [tag]NMBS[/tag] was dan weer een pak minder betrouwbaar. Wij zaten op een trein die over Aalst richting Gent SP tufte. Bovendien waren er de klassieke ‘technische problemen’ die ons nog meer vertraging opleverden. Tenslotte werd de trein afgeschaft in Gent. Zonder veel verder informatie. Dan maar overgestapt op een goed gevulde toeristentrein richting Blankenberge. Ook het bewaren van je oorspronkelijke toegangsticket om van de trein gebruik te kunnen maken, vind ik onbegrijpelijk. Je bandje geeft je wel recht om een duur evenement bij te wonen en tal van musea te bezoeken in de komende maanden, maar om de trein op te mogen moet je nog altijd over papier beschikken. Bureaucratie ten top dus.

Enfin, ook logistiek vind ik Werchter meer dan geslaagd.