Kunst en Cultuur

Ik was wat aan het rommelen in foto’s van Benenwerk 2007. Ik vond er een hoop onderbelichte foto’s getrokken aan ISO 1600 en een klets. En lo and behold, ik vond er ook eentje van mezelf. Ik heb niet veel zelfportretten die op eentwa trekken. Paspoortfoto’s trekken per definitie op niets en meestal zijn foto’s waarbij ik bewust in de lens – al dan niet verplicht – kijk gedoemd te mislukken.

Dit is een zeldzame waarvan ik zelf vind dat ze er treffelijk is uitgekomen. Eerlijk is eerlijk, het was een kot in de nacht na een stevige zomeravond in een donkere tent. Ik had zitten knoeien met de instellingen en iemand moet mijn camera in zijn/haar handen hebben gekregen. Waarschijnlijk ging ik er van uit dat er sowieso toch geen propere foto in die omstandigheden uit ging komen.

Guess I was wrong! Gelukkig.

Een paar dagen werk in de kerstvakantie maar vandaag stellen Tom en ik u trots voor: achtduizend.be!

Na tweeduizend en drieduizend is dit de jongste *duizend fotoblog. Achtduizend is vanzelfsprekend onlosmakelijk verbonden met Brugge. Vanaf heden worden jullie elke dag getrakteerd op een actuele foto uit de Breydelstad.

Natuurlijk kunnen wij dat niet alleen doen. Net als de andere *duizend fotoblogs kan iedereen zelf ons zelf een foto toesturen. Wij zorgen ervoor dat die dan op achtduizend zal verschijnen. Meer info over hoe je kan meewerken vinden je hier.

Met dank aan Pietel en Pieter-Jelle voor het concept en Jeroen voor de technische ondersteuning.

O! Bijna tubeday vergeten! Deze week in de uitverkoop: Tom Helsen met Sun in her eyes. Het mysterieuze meisje uit de clip is de Oostenrijkse Ingeborg Ledolter. Ze was in het voorjaar nog bij Wim Oosterlinck te gast. Geen sinecure want ze is doofstom wat betekent dat het radiointerview met een doventolk moest gebeuren. Respect!

Ik had goesting om nog een foto te bloggen. Deze heb ik begin dit jaar in Zeebrugge genomen na een strooptocht met kameraad Twanne. Ik zou dat wel wat meer moeten doen, rondtrekken met de camera.

Overigens is deze getrokken uit een NEF die ik door de photoshop RAW plugin heb gehaald zonder verder aan de instellingen te komen. Enige eigen bewerking: verkleinen tot 1024 pixels en watermerk toegevoegd.

Tip: in het Fotomuseum gaat nu de expositie Belgicum van Stefan Vanfleteren door. België ijzersterk en apart in beeld gebracht. Ik vond het zeer de moeite. Hetzelfde ook voor de hoogtepunten uit de collectie Agfa-Gevaert. De installaties van Stage Fright op de vierde verdieping waren dan weer minder interessant.

Flitsen heeft zo zijn gevolgen. Zowat elke leek bedient zich automatisch van de flitser wanneer er nog maar binnenshuis – op klaarlichte dag – wordt gefotografeerd. Als autodidact-fotograaf leerde ik snel dat het gebruik van flash slechts een beperkt aantal gevallen écht gerechtvaardigd is. Je verknoeit immers zo gemakkelijk je foto met een flits: los van het vervelende rode-ogeneffect overheerst de flits het ambient of sfeervolle omgevingslicht en gaan schaduwen en kleuren verloren. Het gevolg is een foto waar je onderwerp weliswaar haarscherp is, maar toch een onnatuurlijke of fletse uitstraling heeft. Bovendien zal je flits altijd maar een deel van je foto belichten of – in het slechtste geval zelfs – overbelichten. Vooral het gratuit gebruik van standaard ingebouwde flitsers is dodelijk.

De foto van Christophe toont het allemaal: de kindjes op de voorgrond zijn fel belicht maar de mensen op de achtergrond gaan wat verloren in het decor. De donkere kledij en de witte knutselwerkjes vergroten het contrast alleen maar. De kleurrijke pakjes komen nogal flets over en het gebrek aan schaduw leidt tot een eerder detailarme foto. En dan is er nog het probleem van de rode ogen.

Nochtans kan je dit allemaal vermijden. Zeker als je over een ietwat digitale reflex of degelijke compact die je wat kan instellen beschikt.

Dit zijn mijn tips.

• In een lichtarme omgeving schieten met de AUTO stand zal je niet echt lukken. Probeer het in de A stand zodat je een voldoende lage aperture (f-stop) kan instellen. Hoe lager die waarde, des te groter de lensopening en hoe meer licht je camera in kan. Je camera kiest automatisch een bijhorende sluitertijd.
• Hou rekening met volgende wetmatigheid: naarmate je inzoomt zal je aperture stijgen (optica en al!), het gevolg is dat er dan weer te weinig licht je camera binnen komt. Probeer dus voldoende dicht bij je onderwerp te staan zodat je niet teveel moet inzoomen. Je voeten zijn nog altijd je beste zoom.
• Stel je ISO waarde in. Die bepaalt de lichtgevoeligheid van de sensor in je camera. Hoe hoger, hoe beter belicht. Dat gaat van ISO 200 tot ISO 1600 (toch op mijn d50). Het nadeel hier is dat met een hoge ISO waarde, ook storende digitale ruis wordt geïntroduceerd. Professionele toestellen zoals de nieuwe Nikon D300 zijn gewild omdat ze ruis op hoge ISO waarden kunnen onderdrukken (wat post-processing tijd verkort) maar bij klassieke consumentencamera’s is ruis nu eenmaal een kwaad waar je mee zult moeten leren leven.
• Kies het juiste ogenblik: wanneer er juist voldoende licht is. Hetzelfde probleem stelt zich voor een concertfotograaf als voor een ouder die zijn kind op een schooloptreden op de gevoelige plaat wil vastleggen. Sla je slag als je onderwerp voldoende belicht is.
• Als je wat meer ervaring hebt, experimenteer dan met de M stand. Je kan zelf zowel aperture als sluitertijd bepalen. Hou er wel rekening mee dat een lange sluitertijd een vaste hand vereist en een onderwerp dat niet al te bewegelijk is.
• Als je dan toch met een flits aan de slag moet, stel ze dan zeker niet al te krachtig in. Investeer desnoods in een aparte flitser. Belicht je onderwerp indirect door de flitser wat weg te richten en het licht te laten weerkaatsen via een ander oppervlak zodat het wat wordt verstrooid (plafond,…)
• Blijven oefenen! Beter een foto teveel zodat je achteraf kan kiezen dan een foto te weinig.

Ik heb zelf geen eigen flitser in mijn bezit. Mijn concertfoto’s trek ik altijd met mijn d50 en Nikkor 18-200 lens zonder flits. Eigenlijk stress ik de lens hier aangezien er voor concertfotografie veel geschiktere lenzen zijn. De zwart/wit conversie van heel wat foto’s in mijn set is eigenlijk een goedkoop truukje om van de storende ruis een sfeervolle korrel te maken. Het feit dat ik er toch iets van weet te maken toont aan dat je je in de meeste andere gevallen niet noodzakelijk van een flits moét bedienen.

Gisteren mocht ik de finale van het provinciale rockrally concours Westtalent bijwonen. Meer zelfs. Ik had een all-access pasje weten te scoren als fotograaf. En dat zorgde voor een fantastische avond.

Ik heb heel wat veelbelovende dingen gezien waaronder Jack and Jane met een aantal supermooie covers van o.a. Queens of the Stone Age en Regina Spektor, Steven H. met een kruising tussen West-Vlaamse hiphop en SOS Piet (I kid you not, een kok op het podium!), Low Vertical, Henri Prosper, Kasbar, The Future Dead en natuurlijk de ultrajonge winnaars Steak no 8. Backstage zag je dat de zenuwen gierden, maar op het podium brachten ze de meest psychedelische rock in een vlekkeloze set. En die kon het publiek fel smaken.

Afsluiter van de avond waren de jongens van QuiOui met hun intimistische elektropop. De vorige keer dat ik hen zag, speelden ze in de kleine zaal van Het Entrepot. Nu stonden ze in de grote zaal. Vraag was of hun sound hier tot hun recht zou komen. Ze waren wat gespannen maar brachten het er zeker niet slecht vanaf. Ook nu weer wisten ze het publiek mee te voeren op een fantasierijke stroom van klank. De tweede plaats hebben ze hier meer dan verdiend.

Ze zijn weer twee dagen verder. Morgenmiddag vertrek ik terug dus dit is het laatste berichtje uit La Serenissima. Ik ben gisteren in de kunst gevlogen met een bezoek aan l’Accademia. Die huisvest werken van een groot aantal Venetiaanse meesters zoals Canaletto, Tintoretto, Bellini,… Hun oeuvre bestaat duidelijk uit grootse barokke werken die tot doel hadden het publiek te imponeren en de macht van de Venetiaanse Republiek tentoon te spreiden. Desondanks vond ik nu niet meteen dat hier het mooiste werk hing. Tussen de Italianen hing dan weer een Vlaamse meester: Hans Memling. En hoe! Dat ene portret van een jongeman leek wel te leven; net alsof het elk moment tot leven kon komen. Ofwel is de naam “Vlaamse Primitieven” een contradictio in terminis, ofwel werd ze met de nodige zin voor ironie gekozen.

Vandaag ging het op de ingeslagen weg verder met een bezoek aan het Museo Correr met een uitgebreide kunstcollectie. Nu ja, qua taferelen zijn de Italianen ook hier weer niet echt inspirerend. Of nog: hoe vaak kan je de tenhemelopneming van Maria opnieuw schilderen. Na de middag werd het wat rondwandelen in de stad en genieten van het zonnetje op de kade langs San Marco. Heerlijk terrasjesweer trouwens. Van het shoppen is er dan weer niet veel gekomen: of beter, het beperkte zich vooral tot etalages kijken want qua luxekledij mag er hier wel wat gezien worden. Italianen gaan inderdaad bijzonder goed gekleed.

Zo, vanavond afsluiten met een goed restaurant en een stevig glas wijn.

Ik veegde de ijskoude druppels uit mijn ogen toen ik vanmorgen op mijn fiets door de Lange Lozanastraat richting Desguinlei reed. Voor mij ploegde er een dik ingeduffelde dame door de bladeren op het fietspad. Ik kroop nog wat dieper in mijn kraag en verwenste mezelf dat ik geen handschoenen had aangedaan. Ik was maar wat blij dat ik op de de dienst Stadsontwikkeling arriveerde en er me aan een kopje warme koffie kon verwarmen vooraleer aan de slag te gaan.

Ik bedenk dat ik in Italië best wel een paar mooie winterstukken kan aanschaffen: een paar hemden, een sjaal en misschien kan ik zelfs een winterjas scoren. Italianen zijn immers een modieus volk. Niet dat Vlamingen dat niet zijn, maar ik heb het gevoel dat ik in Venetië veel minder vlug geconfronteerd zal worden met foute kleurencombinaties en verkeerde slobbertruien. Mijn Italiaanse collega’s spoorden mij gisteren tijdens de lunch alleen maar aan om genoeg tijd te nemen om ook even wat te shoppen.

Nadat ik de receptioniste had uitgezwaaid, ging het fietsend terug richting Leien en vandaar naar het Felixarchief. Opnieuw verwenste ik mezelf dat ik geen sjaal aan had gedaan terwijl mijn jeans langzaam doorweekt werd in de aanhoudende motregen. Op kantoor maakte het stuk broodpudding dat ik onderweg als middageten had gekocht en een stevige kop thee heel wat goed. Terwijl ik de laatste administratie van de dag afwerkte was het ondertussen al weer aan het donkeren. Vandaag was zo’n dag dat het constant schemerde. Alsof het nooit echt licht wilde worden.

Een typische herfstdag.

Vandaag trok ik naar Leuven voor een workshop slash auditie van de Lunatics Comedy Club. De Lunatics doen aan improvisatietheater. Of beter, een specifieke vorm van improvisatietheater: comedy-impro. Je staat op een leeg podium en met de topics die je publiek aangeeft moet je een scène beginnen.

Ik ging vooral naar de dag om vooral veel plezier te maken, en ook wel om eens te kijken of er werkelijk iets in mij qua talent zit.

De dag bestond vooral uit veel oefeningen. Een scène uitbeelden waarbij ter plekke opeens situaties worden omgedraaid en waar je dan op moet inspelen bijvoorbeeld. Of assiociaties leggen en dan daar iets grappigs uit brouwen. Of een woord krijgen en direct daar een minuut vol rond spelen. Het klinkt makkelijker dan het is. De max was wel om ook enkele typische spelletjes te spelen die ook in de beruchte Lunatics Comedy avonden in de Bal Infernal te Gent worden uitgevoerd. Opeens is mij duidelijk dat het een heel stuk moeilijker is dan dat de spelers voor een publiek van 200 man laten uitschijnen. Voor mij was het alvast de allereerste keer dat ik mij zo actief smeet in een performance.

Afijn, op het einde van de dag kregen we te horen of er iets in ons schuil gaat. De idee was immers om nieuw bloed te recruteren voor de club. De hint die ik meekreeg was dat ik ab-so-luut de tiendelige cursus improtheater zou moeten volgen en volgend jaar opnieuw ervoor gaan.

O ja, dank je aan Peter om mij hier op ’t Sint Pieters Station af te zetten. En, o ja, ik heb ook vandaag heel fijn gebabbeld en geperformed met Tjoff. En tenslotte, dank je aan de Lunatics voor een superfijne dag. Ik heb mij alvast beestig geamuseerd.