Much Ado About Nothing
Hugo Claus is deze middag overleden. En met ‘deze middag’ bedoel ik als in: twee of drie uurtjes geleden of zo. De Standaard had er nog niet goed en wel over kunnen berichten en het ook op Deredactie.be is het nog persvers.
Maar de Wikipedians hebben hun huiswerk al gemaakt wat het Hugo Claus artikel betreft:
Het minste wat je van de Wikipedians kan zeggen is dat ze niet on top of things zouden zijn!
Ik trok nog een laaste keer aan mijn sigaret. De peuk lichtte op in het duister van de nacht. Het oranje straatlicht overstemde eigenlijk alles inclusief de laatste sterren. Ik duwde de peuk uit in één van de assenbakken en keek nog even rond. In het portaal stonden nog twee ineengedoken figuren. De weeë geur van een joint vervulde de lucht. Een blik op mijn uurwerk vertelde mij dat het tijd was.
Film. Niet zomaar film maar cult. Op live muziek. Dat wilde ik beleven. De locatie, een gebouw waar in een recent geleden nog een stapelplaats huisde, was er meer dan geschikt voor. Muren gevuld met half afgescheurde, scheefgeplakte affiches werden rood belicht door een paar spots. Uit een projector gleden beelden over het anders kale beton. Ik stapte een donkere zaal waar doorgaans hippe feestjes werden gegeven, binnen. Op de parterre waar ooit oude industriële machines stonden maar tegenwoordig op de meest doordeweekse zaterdagavond bier en andere alcoholische drank wordt gemorst, waren nu cinemazetels opgesteld. Het publiek vulde de plaatsen maar half. Op de mezanine stonden een stuk of wat mensen leunend tegen de reling. Schaduwen in het donker.
Ik was wat aan de late kant want de performance was al begonnen. Op het podium waren vier jongens geconcentreerd tussen drums, synthesizers, mengtafeltjes, gitaren en micro’s. Achter hen werden op een groot scherm scènes uit een film geprojecteerd. Een Japanse western. Qua contradictie kan het Sergio Leone’s spaghettiwesterns overtreffen. Ik nam de trap naar beneden en nestelde mij knus in een zetel. De pint die ik aan de bar had gekocht zette ik naast mij neer. Twee rijen voor mij zat er een koppeltje. Ze hadden meer oog voor elkaar dan voor de film. Zij had een zakje pindanootjes mee waar hij af en toe een paar uitplukte.
Het geluid van de film werd voor rekening van de band op het podium genomen. Terwijl ik op hun elektronische soundscape werd weggevoerd, ontvouwde zich een drama op het scherm achter hen. De slechterik, compleet met ooglap en snor in schoensmeer, had dan wel een Japanse schone geschaakt, de held rekende genadeloos op een crescendo van elektro met hem af. Ik genoot van de laatste noten terwijl de aftiteling over het publiek rolde. Het koppeltje stond al snel op. Hij keek vragend naar haar. Zij knikte en ze gingen samen naar de bar om wat na te praten met vrienden. Ik besloot te blijven zitten in het gezelschap van mijn glas bier. Te wachten op de volgende voorstelling. Het programma was goed gevuld en de avond was nog jong.
Collega J. heeft een vrouw. En die zingt. Zeer graag zelfs. Ze zingt zo graag dat ze met een groepje vrienden van concert wilde Doen. Dus zorgde collega J. en een heleboel andere mensen ervoor dat dat mogelijk werd gemaakt. Zo kwam het dus dat ze gisterenavond in de spotlights stond op een benefietavond in Leuven (everything returns!).
Collega J. had mij aangesproken of ik de foto’s voor mijn rekening wilde nemen. Dat zag ik wel zitten. Meer nog, ik heb zelfs wat van stagehand gespeeld en meegeholpen met opbouw en afbraak. Which was nice. en bijzonder leerrijk.
Hoe zou het nog zijn met… Achtduizend? Wel, dat bloeit en dat groeit. Althans, dat is wat we proberen. Ondertussen is het lang verwachte artikel van Tom verschenen in het Brugsch Handelsblad. Voor al die niet- West-Vlamingen heb ik het even ingescand. Het is van promo dat we het moeten hebben.
We blijven natuurlijk afhankelijk van jullie bijdragen. Het is nu eenmaal een uitdaging om elke dag een goede foto te publiceren. Vandaar een warme oproep om foto’s insturen via Flickr (taggen met achtduizend of brugge) of mailen naar info apestaartje achtduizend puntje be!
De redactie dankt u!
Vergeet Jumpen. Naar het schijnt is tecktonik de nieuwse fad bij de jongeren. (cit. Koppen) Als je dacht dat jumpen al bij wijlen ridicuul leek, dan is dit er helemaal over. Het begon allemaal met een filmpje van een Franse dj en nu staat gans Parijs de meest bizarre moves te shaken. Om nog te maar te zwijgen over heelder kledinglijnen en bizarre psychedelische kapsels.
O ja, het dansje is trouwens trademarked en al.
’t Is dat ik zelden eens een gedicht op papier zet. Laat staan in ’t Engels. Maar voor Gedichtendag schrijf ik graag eens iets voor Twitter dat de laatste dagen wel bijzonder defunct lijkt te zijn.
Something is technically wrong Thank you for noticing While in unison every bird is lamenting as they sing that old, old song Please, Twitter, please Bring back that beat That beat which we so much long
’t Moet niet altijd Hans Andreus zijn…
Vorige maandag had ik een meet-up met Herman. We kwamen allebei tot de vaststelling dat we eigenlijk immigranten zijn. Ik woon immers zelf nog ‘maar’ 2 jaar in 2000 en Herman pas sinds November. Als nieuwe Antwerpenaren (ik gebruik de term lekker losjes) willen we wel eens iets mochten organiseren om bij te praten met oude kenissen en nieuwe gezichten te leren kennen.
We hebben de koe dan maar bij de horens gevat. Op 11 februari gaan we van Indisch doen. Restaurant De Saffraan in de Geuzenstraat voorziet elke maandagavond Thali. Wat is dat? Een schotel met acht heel gevarieerde gerechtjes, smaken en aroma’s. Een goeie manier om kennis te maken met de Indische keuken. Ik heb het zelf nog nooit geprobeerd. Mijn meest exotische ervaring was Indonesisch in Amsterdam, maar ik ben wel zeer nieuwsgierig.
Iedereen is welkom vanaf 19 uur in de Geuzenstraat. Er is ook een event op Facebook met nog wat meer informatie en al. Geef maar een schreeuw als je komt. Je moet trouwens niet noodzakelijk blogger zijn dus breng maar vriend, vriendin of kloostergemeenschap mee. Wel op tijd iets laten weten want er moet worden gereserveerd.
Wel, ik ben nooit goed geweest in tekenen. Laat staan dat ik vroeger ooit oog had voor grafische hoogstandjes. Tegenwoordig ligt dat anders en kan ik echt genieten van de digitale kunstwerken die her en der op het net terug te vinden zijn. Onder andere Photoshop is nooit mijn beste vriend geweest. Maar de laatste tijd lijkt dat te veranderen naarmate ik wat meer durf te knoeien met allerlei on line tutorials. Nochtans is het niet evident om te Photoshoppen. Laten we wel wezen: het is in feite een wild beest dat wat moeite kost om te temmen. But we’re getting there… slowly…
Vandaag merkte ik dat designmeesteres Veerle vorige week een mooie tutorial heeft geschreven: hoe kan je je foto’s een vintage atmosfeer meegeven. Je weet wel: foto’s uit oude analoge toestellen met totaal overgesatureerde, vaak psychedelische kleuren die door de jaren totaal verbleekt zijn. Ik ben zelf even aan de slag gegaan met mijn geliefde testobjecten: de foto’s van het poeltje in een Leuvens stadpark. Dit is wat ik ervan heb gebrouwen:
Het origineel:
Het eindresultaat:
Wat ik wel meteen een gemis vind is dat Photoshop CS2 niet over smart filters beschikt. Beetje jammer want als je met allerlei filters werkt, en het loopt wat fout, dan zijn smart filters dé redding. Om nog maar te zwijgen van de mogelijkheden en de flexibiliteit die die dingen leveren.
O ja, ’t gaat al een tijdje de ronde, maar op My Damn Channel brengt Donnie Hoyle tegenwoordig een fantastische tutorial reeks: You suck at Photoshop. Niet voor de gevoelige zielen, maar wel damn funny én leerrijk.
Photoshop, ’t is toch een wereld op zich hé.
Afin, de week tot zover dan maar. Omdat ik geen goesting heb om twintig aparte potsjes te schrijven.
Busy, busy, busy dus…
« Vorige blogposts Pagina 6 van 13 pagina's Volgende blogposts »
