Gezondheid en Welzijn

Het begon ergens in februari met een lelijke verkoudheid. Sindsdien hoest ik mij de ziel uit lijf. De voorbije maanden was het met ups en downs maar twee weken geleden besloot ik dat een doktersbezoek aan de orde was.

Puffers met cortisonen en hoestsiroop zijn sindsdien mijn deel. Alles in de hoop van die blaf en dat eeuwige gevoel dat er iets in mijn keel is blijven hangen, af te raken.

Helaas mocht het niet baten. Vanmorgen werd ik zelfs wakker met een pijnlijk binnenoor. En dus maakte ik vanavond weer mij opwachting in het dokterskabinet. Blijkbaar zijn het hardnekkige beestjes. Er wordt gedacht aan Mycoplasma Pneumoniae. En dus word ik nu terug richting pharmacie gestuurd met twee voorschriften voor een batterij medicatie.

Slaan de antibiotica niet aan, dan wordt het een bloedonderzoek.

Urrr.

Ik ben een beetje aan het rondlezen en ik kwam op  Saying “No!” uit van Jason Santa Maria. De man is een topdesigner uit New York en is één van die talenten die reeds websites mocht bouwen voor de Groten der Aarde. Zijn artikel gaat over neen leren zeggen. Bekijk vooral eerst even de 20 minuten durende opname gemaakt naar aanleiding van Creative Mornings.

Voor mij is het een redelijke _eye opener. _Hier is een grote meneer met pakken talent en ervaring die met dezelfde problemen geconfronteerd wordt. Je krijgt van alle hoeken enthousiaste vragen om mee te doen, te engageren, tijdelijk of op lange duur. En iedereen staat voor hetzelfde probleem: durf maar eens neen te zeggen! Wel, Jason heeft met vallen en opstaan leren “Neen!” zeggen. En dat hoort iedereen uiteindelijk te leren.

De voorbije jaren heb ik van alles geprobeerd. Als jonge twintiger ben je op zoek naar jezelf, er is een informatie revolutie aan de gang en je wil elke kans grijpen die je kan om ervaring op te doen, door te groeien, geld te verdienen,… Niks mis mee. Maar voor je het weet werk je van ’s morgens tot ’s avonds en verlies je jezelf in je eigen engagementen.

En op een dag kom je uiteindelijk je eigen grenzen tegen.

Hoezeer de kansen ook voor het rapen liggen. Vaak moet je keuzes maken. En dat is wat Jason wil vertellen: je kan overal “Ja!” tegen zeggen. Maar “Neen!” is minstens zo belangrijk. Het laat je toe om ruimte te creëren voor de dingen die er voor jou uiteindelijk toe doen. Is een “Neen!” daarom negatief? Helemaal niet, want dankzij een “Neen!” kan je je aandacht beter verdelen onder die dingen waar je een volmondig “Ja!” tegen zei. Met een duidelijk “Neen!” toon je even goed wie jij bent en hoe je in mekaar steekt.  Een “Neen!” hoeft ook niet exclusief of permanent te zijn. Ook als is ze klaar en duidelijk, door deuren te sluiten zet ze misschien andere open. Zowel voor jou als de tegenpartij.

Zullen mensen je er op aan kijken? Misschien. Maar sinds ik “Neen!” langzaam ben beginnen leren gebruiken, heb ik ontdekt dat het allemaal best wel meevalt. Zolang je “Neen!” maar in zijn context plaatst. En als ze in alle eerlijkheid wordt uitgesproken, dan wordt iedereen uiteindelijk er beter van.

Ah, een nieuw jaar. Tijd om even in de kristallen bal te kijken… en die is nogal mistig.  Als er iets is wat ik heb geleerd, dan is het dat voornemens en voorspellingen ook maar zoveel waard zijn.  Bracht 12 wat ik er van wilde maken? Welja, ik heb kunnen doen wat ik wilde doen, zonder meer.  Het werd een typisch jaar met persoonlijke ups en downs.  Zoals bij iedereen.

De twee belangrijkste lessen voor het nieuwe jaar zijn deze:

• Leef en wordt niet geleefd. Durf nog meer je eigen goesting te doen.
• Beleef plezier in wat je doet. When the fun stops, so should you.

De eerste concrete uitdaging van 13 is een nieuwe job. Geen geluk zonder een stabiel inkomen en een job die je persoonlijk rijker maakt. De rest volgt dan wel vanzelf.

Bij deze wens ik jullie alvast een fijn nieuw jaar toe!

Maanden tuften we op kruissnelheid doorheen de weken, maar de laatste veertien dagen verliepen in fast foward.  De eerste 24 uur wist ik niet goed wat me overkomen was, maar na mijn blogpost is het allemaal vrij snel gegaan. Er is gesolliciteerd, gecontacteerd en getelefoneerd geweest. Er liggen opties op tafel en er moeten beslissingen worden genomen.

Misschien het moeilijkste is te weten komen wat ik wil doen in de komende jaren. Ik ben gelukkig geen 23 meer. Ik weet ondertussen goed genoeg wat ik kan en niet kan, wat me interesseert en wat ik liever niet doe. En ondertussen verzamel ik puzzelstukjes van een complex verhaal. Meteen springen doe ik niet. Er is nog wat tijd om alles heel even te laten bezinken. (Zelf)kritisch zijn hoort er nu eenmaal bij.

Ik maak me mezelf ook niets wijs: het blijft een stap in het onbekende. Het is makkelijk om vast te klampen aan het verleden en te geloven dat het leven van anderen en mezelf een verhaal is dat zichzelf ontspon. Ik zou ook niet staan waar ik nu sta, met winst én verlies maar vooral een pak ervaring rijker, zonder af en toe eens blind te kiezen.

Al bij al ben ik voorzichtig optimistisch over de toekomst. Ik ben benieuwd waar ze me heen voert.

Wat een week!

Dinsdag richting kinesist. Ondertussen vaste prik sinds begin september. Met de schouder gaat het ondertussen stukken beter. De man laat mezelf wonderen verrichten.

Woensdag gaf ik voor de laatste keer les in Antwerpen. De voorbije vijf weken mocht ik 4 keer Drupal training geven voor de Vlaamse Ingenieurskamer. Leuk, maar vermoeiend wegens bizarre lestijden.

Donderdag had ik een complete off day na een eerste slapeloze nacht vol muizenissen en te veel gepieker. Wat een eerder onverwacht berichtje teweeg kan brengen. Het superlief pikte mij ’s avonds op aan het station.

Vrijdag. Op het werk een presentatie met resultaten van een intern project geven. Spannend. Heel interessante materie om rond te werken. Het is niet echt een project waar je helemaal tot de eindmeet kan kijken. Je weet wel waar we naartoe moeten, maar om dat in een concrete, efficiënte planning te duikelen en rekening te houden met zoveel mogelijk onbekenden, dat is een uitdaging.

Vrijdagavond kookles. Ook dit jaar kook ik weer. Ik heb gekozen voor de module zuiders koken en gaat eens in de twee weken door dan elke week. Het lagere tempo geeft wat meer ademruimte. Ik kan daar wel van genieten om zo in goed gezelschap te koken en nieuwe dingen te leren.

Zaterdag: verjaardagsfeestje van de schoonzus van het lief.

Zondag doopfeest van mijn eerste petekind! Ik ben daar vaneigens ongelofelijk blij mee. Geweldig familiefeest bij P. & J. en een mooie doopceremonie. Heerlijke handgemaakte taart van P. en L. en koffie toe. ’s Avonds van Diest terug westwaarts.

Vandaag: ik hang in de touwen. De voorbije dagen was ik mijn stem al kwijt en sliep ik niet echt fantastisch. Na de uitputtingsslag van voorbije week heeft het virus dan toch een overwinning thuis gehaald. Vanmorgen suf, mottig, fluimend en krochtend opgestaan. Meteen op doktersbezoek geweest. Ik hoor een dag of drie platte rust houden en een batterij medicatie wacht mij op de keukentafel. Urgh.

Ah juist. Het gaat al een stuk beter, dank je wel. Af en toe is er nog eens wat pijn en de schouder voelt niet nog niet 100% aan, maar het ergste leed lijkt me geleden. Al ben ik nog altijd niet terug aan de klimmuur. Tot daar. Voor de zekerheid ben ik deze week op bezoek geweest bij de orthopedist. Een mens kan immers maar zeker zijn.

Geen gruwelverhalen van spuiten en onderzoeken en pillen. Verre van.

Blijkt dus dat ik inderdaad met een ontsteking zit en de juiste reactie had om tijdig te stoppen. Zoals ik nu merk geneest dat inderdaad langzaam aan met voldoende rust. Ik mag zelfs terug voorzichtig beginnen klimmen! (juij!!) Maar ik moet dat wel met de nodige dosis gezond verstand doen. Mijn schouderspieren hoor ik gerichter te trainen en te verstevigen met oefeningen zodat de boel minder snel geblokkeerd geraakt. Ik heb een paar beurten kine voorgeschreven gekregen omdat die aan te leren. En in de toekomst moet ik ook echt uitkijken tijdens het klimmen zelf, juiste klimtechniek hanteren, liefst onder begeleiding klimmen (lees: met zijn tweetjes) en bij voorkeur met een goeie opwarming vooraf. Logisch, dat wel, maar wel iets wat ik allemaal ga moeten leren.

In ieder geval, de orthopedist vertelde me dat de rek merkbaar uit een mens begint te gaan vanaf zijn 30. Voor veel amateursportlui is dat het moment om te stoppen. Maar klimmen is naar zijn mening geen zo’n blessuregevoelige sport en als ik goed naar mijn lichaam luister mag ik nog heel lang de klimgordel blijven aantrekken.

Juij! Met het gereis in het vooruitzicht pik ik de extra weken rust nog even mee. Eind augustus, begin september laat ik mij niet meer tegen houden om een teen in het water, erm, voet tegen de muur te plaatsen. Dat mag dan ook wel na twee maanden rust.

En onderwijl belandde ik deze week ook zo’n beetje  bij de radioloog. Ik heb net teveel pijn en ambetantie van mijn rechterschouder om het van mijn kant te laten gaan. Er werden foto’s genomen en met gel en sensor mijn schouder in kaart gebracht. De radioloog zag meteen het probleem: bursitis! Ontsteking van een vliesje tussen de spieren en het bot door overbelasting. Gelukkig is er dus niets gescheurd of zo. Minder leuk is dat ik de zaak voldoende rust moet geven om zich te herstellen. Hoe lang? Dat hangt af van Moeder Natuur.

Ondertussen ga ik straks mijn vierde week in zonder sport. Als voormalig onsportieveling is het nogal bevreemdend om vast te moeten stellen dat stil zitten nogal frustrerend kan zijn. Ik moet het wel volhouden tot de pijn bij het bewegen weg is en ondertussen tijdig soigneren met een ijspak.

Hopen dus dat het niet iets is waar ik héél lang mee op de sukkel ga blijven. In september gaat hier in Brugge de nieuwe klimzaal open, heb ik begrepen, en daar wil ik maar wat gebruik van kunnen maken.

Bon. Dat wordt hier niet erger, met die schouder van mij. Maar ook niet meteen beter. Niet dat ik beperkt ben, maar opstaan met kloppende pijn is nu ook niet echt acceptabel. Morgenavond mag ik op bezoek bij de huisarts. Aan de telefoon hoorde ik haar al neuzelen over “echografie” en zo.

I dearly hope it doesn’t come to that.

Bugger. Sinds een week of zo zit ik met een pijntje in mijn rechterschouder. Het begon onschuldig, maar sinds ik van toprope over geschakeld ben op boulderen is het erger geworden. Het is zo’n zeurende pijn vlak boven mijn biceps telkens ik mijn arm ophef.  Mijn lichaam maakt mij duidelijk dat ik mijn rechterarm de laatste weken wat hard onder druk heb gezet.

Natuurlijk ga ik on line op zoek naar meer informatie. En dan kom je websites tegen zoals climbinginjuries.com die u dan de stuipen aan jagen. Zoals het aanvoelt lijkt het me de “Rotator cuff strain” te zijn. Ik had me dinsdag na de laatste sessie voorgenomen om de klimactiviteit tijdelijk op te schorten. Lijkt me dus dat ik het toch tot ergens halverwege juli rustig aan moet doen met die schouder.

Zouden supermannen zoals Alex Honnold daar dan ook niet mee te maken hebben?

Tot april kon ik quasi wekelijks toprope klimmen in de Wallstreet in Antwerpen. Maar sinds mijn verhuis ligt dat wat moeilijker. Soms trek ik ’s avonds vanuit Gent nog naar Antwerpen om er te kunnen klimmen met J. Maar het blijft wel een hele uitdaging om tot daar te geraken.

Klimmen doe ik nochtans graag. Het voorbije jaar heb ik gemerkt dat wekelijks aan een muur hangen toch wel een serieuze impact heeft gehad op mijn fysiek. Niet dat ik nu opeens een gespierde bundel ben geworden, maar ik ben ook niet meer de slappe, sedentaire medemens van vroeger. En dus wil ik dat graag blijven volhouden.

Deze week ging het dus voor het eerst richting klimzaal Bleau. Nu, zij bieden geen toprope klimmen aan maar boulderen. En dat is een groot verschil. Bij het eerste hang je gezekerd aan een touw en klim je een hele afstand omhoog. Met af en toe een overhang of een paar moeilijke punten. Bij boulderen klim je slechts een kort, technisch stukje op een rotsblok of -wand. Niet dat het zoveel makkelijker wordt, integendeel. Het vraagt minstens zoveel inspanning.

Het mooie aan boulderen is dat je het op je eentje kan beoefenen. En dat deed ik dus: op mezelve richting klimzaal. Nu ja, het is duidelijk een sociale sport want voor ik het wist trok ik op met één van de meer regelmatige klimmers. Verder was ik ook nog eens op een deftig uur thuis, dus dit is best wel een goed alternatief om toch mijn fysieke fix te krijgen.

Morgenavond kan ik gaan klimmen in Antwerpen en woensdagavond trek ik weer ten boulder in Gent. Hoeze!