Tv

Vakantie!! En dat nog tot na nieuwjaar! Hoezee.  Tot nu toe spenderen we de tijd tussen vrienden en familie. Kerstavond was de traditionele fondue met het lootjesspel bij de schoonfamilie. We doen dan van quiz en gekke dansjes rond een kerstboom met een stapel cadeaus. Kerstmis brengen we met zijn allen door bij mijn ouders.

Vakantie, dat is natuurlijk ook laat opstaan, te tam zijn om kleren aan te doen en de rest van de dag in de zetel met iPads en laptops doorbrengen.

Netflix is hier in huis gehaald! De laatste weken staan in het teken van House of Cards, Downton Abbey en Marco Polo. Die laatste heb ik op een weekend ge-binge-watched.  In tegenstelling tot de kritieken, vond ik het best wel een fijne, onderhoudende serie.

We hebben meteen ook een Chromecast erbij genomen. Met je iPad de TV aansturen is zo’n gemak.  En het beperkt zich niet alleen tot Netflix maar ook YouTube. In de laatste maand kijk ik nauwelijks nog naar mainstream TV. Ware het niet voor anderen in huis, ik zou overwegen het TV abonnement gewoon op te zeggen of tot een minimum te beperken.

Ik beschik sinds kort over een Kindle Paperwhite. Ik heb even overwogen om voor een Kobo te gaan, maar aangezien ik heel wat Engelstalige literatuur lees, werd het de e-reader van Amazon.  We hebben bovendien maar zoveel plaats in huis om een bibliotheek te zetten. De meeste van mijn boeken zijn opgeslagen in plastic dozen die in onze garage gestapeld staan.

In de kerstvakantie wordt het dus mijn lijstje vullen voor de komende maanden en bekijken wat sites zoals Goodreads en /r/books allemaal te bieden hebben.

Ik kreeg ook minder goed nieuws te horen.

In mei kreeg ik te horen dat er een scheurtje in een schouderpees had. Niets waar toen meteen iets aan gedaan zou worden. Tenzij het ongemak bleef. Ik mocht zelfs sporten. Dus, na een zomervakantie vol rust zocht ik de fitnesszaal op voor wat voorzichtige krachttraining en de kinesist voor de nodige begeleiding. Helaas belandde ik na een paar weken terug in een sukkelstraatje. Deze maand ging het andermaal richting specialist.

Er zou dan toch een SLAP scheur zitten in mijn rechterschouder. De dokter omschreef het als: “Je soupape is kapot.” En ja, dat is zo pijnlijk als het klinkt. Het komt er op neer dat zoiets doorgaans niet vanzelf geneest. Na de kerstvakantie volgt er nog een onderzoek met CT scan en dan is het bepalen hoe 2015 er voor mij verder uit zal zien.

Vandaag is ’t nain-elevun. Dat het al tien jaar geleden is. Wat gaat dat snel. Weten jullie nog waar jullie waren, wat jullie deden, toen het nieuws wereldkundig werd gemaakt?

Ik was die middag met een kameraad aan het sleutelen aan de website van onze studentenvereniging. En toen belde zijn vader om te zeggen dat het oorlog was en dat we dringend CNN moesten opzetten. Op het moment dat ik de TV aanzette stortte die tweede toren als een kaartenhuisje in. We hebben daar met open mond naartoe staan kijken.

Ik was er net 20 geworden en ik stond op het punt mijn eerste licentie geschiedenis te beginnen. Tot dan was mijn “voor” en “na”, de val van de Muur. In 1989. In die wintermaanden was ik er 8. Nog niet oud genoeg om te beseffen dat de wereld veranderd was, maar wel oud genoeg om te beseffen dat dit “big” was. Op 11 september besefte ik heel snel dat niets nog hetzelfde zou zijn. De doomsday profeten van de media hebben gelukkig geen gelijk gekregen, maar de wereld is er alvast niet veiliger op geworden.

Ik heb uiteindelijk twee dagen aan de buis gekluisterd gezeten. Toen vertrok ik met een paar vrienden op weekend naar de kust. En ja, ik herinner me dat het weer die zomer ook niet veel beter was dan nu.

Tegenwoordig kijk ik meer en meer naar BBC World om te weten wat er in de wereld leeft. De kwaliteit van het TV nieuws van eigen bodem vind ik eerlijk gezegd ondermaats. Bovendien lees ik meer en meer de internet krant of verkrijg ik binnenlandse nieuws in andere digitale vormen.

Het buitenlandse nieuws vind ik qua duiding al helemaal bedroevend op op onze Vlaamse zenders. Gelukkig ben ik één van die klanten die op de gewone analoge kabel nog BBC World en CNN kan/mag ontvangen. En één van de dingen waar ik de laatste weken fan van ben geworden is de BBC countdown to the news. Een leuke gimmick in de laatste seconden voor het nieuws begint. Maar ze is ondertussen wel uitgebouwd tot een fijn staaltje van audiovisuele kunst. Meer dan wat beelden, de seconden die wegtikken en een ijzersterke jingle is het eigenlijk niet. De countdown vind ik ook wel een ijzersterk herkenningspunt voor BBC world.

Om het met de woorden van een YouTube user te zeggen:

Beeping has never been more fun to listen to

Welja…

Hm. De quickstepreclame tegenwoordig. De dag dat Tom Boonen uit mijn TV komt springen om op mijn quickstep te dansen, hé. Ik denk niet dat ik dan spontaan ga meedansen. Ik ga die eerder nog terug in mijn TV rammen. Ik moet absoluut niet weten van vreemde mannen die in het midden van mijn living van pirouettes komen doen.

Nog een grote 48 uur en het is 2008. Jaaroverzichten, daar ga ik niet mee beginnen. Zeker niet voor 2007 want dat was eigenlijk een fucking bewogen jaar dat ik er niet nog eens aan moet worden herinnerd. Wat dan wel? Vooruit kijken! En nieuwjaarsbeloften! Ja, ik zou meer willen koken. Ja, ik zou meer aan sport willen doen. Ja, ik zou meer boeken moeten lezen en minder tv kijken. Ja, ik zou meer of minder dit of dat moeten doen oflaten. Ja, ik zou eens werk kunnen maken van mijn rijbewijs.

Eigenlijk is het todolijstje net iets te lang. Dus daar ga ik mij niet blind op staren. Als er één iets is waar ik werk van zou willen maken is het in plaats van willen vooral meer durven en minder piekeren. Durven keuzes te maken. Durven op mijn strepen staan. Durven de handen uit de mouwen steken. Durven ondernemen. Durven voor mijn overtuigingen en meningen door het vuur te gaan. Durven te genieten van het leven.

2008 wordt wat mij betreft dus maar beter een fucking goed jaar.

Wo-ho-how! Vanavond is ’t Hustle op Canvas (22u). Meteen ook mijn TV tip want ik heb nu al enkele afleveringen gezien en ik vind het een ronduit geniale serie.

Hustle gaat over een groepje oer-britse meesteroplichters die Jan, Pier en Pol in ’t zak zetten op de meest geraffineerde wijzen. De serie onderscheidt zich vooral omdat ze gekruid is met een stevige snuif humor en ondersteund wordt door stevig acteerpotentieel. Bovendien worden er aparte truken gebruikt om de kijker bij de les te houden: zo breken de personages af en toe doorheen de vierde muur gebroken en wordt het verhaal niet altijd lineair verteld wat allemaal alleen maar spannender maakt.

Het geheel lepelt lekker vlot en is zeer verteerbaar.

Ondertussen zitten ze op de BBC reeds aan het vierde seizoen. Wel jammer dat Adrian Lester niet meer mee doet maar de anderen waaronder ouwe knakker Robert Vaughn compenseren meer dan behoorlijk. Canvas, 22u, kijken!

Gisteren hebben kameraad Vincent en ik de nieuwe boreling op VT4 mogen aanschouwen: schoondochter gezocht. Het concept is eenvoudig: neem de moeders van vier mannen die op liefdesvlak niet erg succesvol zijn, en laat ze op zoek gaan naar een vriendin/levensgezel voor hun zoon.

Grinniktv is zowat het eerst wat in mijn hoofd komt. Je moet het maar durven om je moeder voor jou een lief te laten zoeken. Amusement is het anders duidelijk wel! En het staat sowieso boven de Pfaffs (Sam Goris [kleine|hond] die weer op het tapijt kotst) of de zoveelste Big Brother kloon.

De figuren op zich laten zich niet onbetuigd in hun uitspraken en daden. De ene koopt samen met zijn moeke lingerie, de ander leunt qua stijl nog het dichtst aan bij goths. Ook de moeders weten van wanten. De theme song van Keeping Up Appearances was zó op het lijf geschreven van één van die vrouwen.

Ach, ’t is vooral een gezellig-samen-kijk-tv.

Leuker nog vind ik tegenwoordig Gordon Ramsay’s Restaurant Nightmares op VijfTV. Daarin gaat de vuilbekkende chefkok Ramsay op visite bij restaurantmanagers en chefkoks die geen kaas hebben gegeten van de horeca. Ramsay probeert ze op het rechte pad te trekken.

Dat laatste moet soms letterlijk en met veel gevloek gebeuren want veelal zijn de zaken op sterven na dood en lopen de klanten gillend weg nog voor het dessert kan worden opgediend. Het blijft wel een aanrader omdat Ramsay met een paar ingrepen en veel gezond verstand toont hoe het wél moet.

Tenslotte is ook Idool weer op gang getrokken. Vanavond de tweede aflevering. Het concept krek hetzelfde is als de vorige edities. Zonder meer. Veel valt er dan ook niet over te zeggen. Behalve dan dat Herman Schueremans in de jury zetten nog fouter was dan de kandidaten die hij moet beoordelen. Waar de andere juryleden met een droog “je bent niet wat wij zoeken” de deelnemers wandelen sturen, weet de Schuur op de één of andere wijze nog beledigende, totaal overbodige natrappen te geven. Fout dus.

Ach ja, TV tegenwoordig, mijn DVD en boekencollectie vaart er alleen maar wel bij.

Triomf! Vandaag heb ik voor het eerst mijn Ubuntu desktop van mercurius op mijn TV scherm kunnen toveren via svideo. Voor wie het interesseert: ik heb deze howto gebruikt. Eindelijk! Alleen zijn we nog niet helemaal thuis.

De resolutie moet worden aangepast want tekst wordt weergegeven in een superklein font. Laat staan dat het beeld helemaal stabiel is. Maar da’s een kwestie van spelen met de settings in mijn xorg.conf file.

Erger is het feit dat het beeld in zwart/wit is. Aan de TV kan het niet liggen omdat ik met de ATI kaart duidelijk beeld in kleur had. ’t Is te zeggen: het BIOS logo bij het booten was toen blauw, met de nieuwe hardware is dat nu egaal grijs. Een beetje opzoekwerk leert mij dat het ofwel aan de nVIDIA driver ligt – weliswaar op te lossen met wat tweaken – ofwel aan de kabel (svideo naar svideo zou svideo naar composite moeten worden). Ook dat wordt even onderzoeken hoe het zit.

Er zit dus schot in de zaak, maar pas wanneer ik een relatief mooi stabiel en leesbaar beeld kan krijgen, ga ik verder met dit experiment. O ja, tips zijn altijd welkom!!

O ja, ik heb ook de nieuwe 420 Watt voeding geïnstalleerd. Het ding doet mooi zijn werk, maar de grote 8 inch fan die de kast koelt klinkt juist als een opstijgende helikopter. Meh, je krijgt waar je voor betaalt zullen we maar zeggen. Voorlopig is dat een probleem voor later.

In een hoekje van mijn studio staat er naast mijn fileserver een HP Vectra VE stof te verzamelen. Het ding is een pentium II met 128Mb RAM en een harde schijf van 4Gb. Ik heb die ooit eens ‘gewonnen’ bij een verloting van afgedankt stedelijk computermateriaal.

Nu denk ik er een praktisch nut voor gevonden te hebben: waarom maak ik er geen PVR van? Uiteraard is het geen digitale televisie maar ik zie wel een TiVo-achtig systeem voor mij. Met timeshift functies en al.

Het enige wat ik nog nodig heb is een TV kaartje met hardwarematige MPEG en-/decoding (kwestie van de CPU niet te laten doorbranden). En qua software zou ik – uiteraard – gaan voor Ubuntu of Debian met MythTV.

Alleen vraag ik mij af of het ding straf genoeg is om dat allemaal te trekken. Ik had gisteren voor de leute de installatie cd van Dapper ingestoken, maar ondanks véél geratel kwam hij niet verder dan het renderen van een halve gnome desktop. Not fun! Straks doe ik een tweede poging.

Mensen met ideeën, ervaringen of gedachten?

Zo. Als ik het goed heb, was er vanavond de eerste aflevering van Alles uit de kast op één. Geen gewone talkshow zoals we de laatste jaren werden bestookt. Wel eentje over boeken en literatuur. Een uitdaging in een TV wereld waar talkshows worden geregeerd door het gezever van Axl Pelemansen en Jan Leyersen. Kan één een programma brengen dat niét vervalt in platitudes of nauwelijks het niveau van een zoethoudertje overstijgt?

Met Sven Van Speybroeck aan het roer zitten ze alvast goed. Deze radiomens is duidelijk intelligent én heeft genoeg ervaring met het publiek om te weten dat de gemiddelde vlaming een pak meer verstand heeft dan het gemiddelde productiehuis wil doen geloven. Deze eerste aflevering deed hij het wat mij betreft heel goed: het is geen showbeest maar hij leidde de gesprekken en interviews met de talloze gasten wel in goede banen én met de nodige verve.

Met gasten Jan de Smet, Lulu Wang en Jef Vermassen zaten ze ook goed: allemaal heel interessante mensen die zeker een waardige bijdrage wisten te leveren. Check vooral de sectie Bijzondere Boeken op de website. Daar vind je hun bijzondere boeken en die mogen er wel zijn. Vooral de keuze van Vermassen moet ik nog eens door mijn handen laten passeren.

Ik ben dus aangenaam verrast. Geen elitaire bedoening en ook geen kinderlijk geleuter. Kortom, een degelijke talkshow waar het Boek eindelijk nog eens centraal staat. Kudos!