9/11

Vandaag is ’t nain-elevun. Dat het al tien jaar geleden is. Wat gaat dat snel. Weten jullie nog waar jullie waren, wat jullie deden, toen het nieuws wereldkundig werd gemaakt?

Ik was die middag met een kameraad aan het sleutelen aan de website van onze studentenvereniging. En toen belde zijn vader om te zeggen dat het oorlog was en dat we dringend CNN moesten opzetten. Op het moment dat ik de TV aanzette stortte die tweede toren als een kaartenhuisje in. We hebben daar met open mond naartoe staan kijken.

Ik was er net 20 geworden en ik stond op het punt mijn eerste licentie geschiedenis te beginnen. Tot dan was mijn “voor” en “na”, de val van de Muur. In 1989. In die wintermaanden was ik er 8. Nog niet oud genoeg om te beseffen dat de wereld veranderd was, maar wel oud genoeg om te beseffen dat dit “big” was. Op 11 september besefte ik heel snel dat niets nog hetzelfde zou zijn. De doomsday profeten van de media hebben gelukkig geen gelijk gekregen, maar de wereld is er alvast niet veiliger op geworden.

Ik heb uiteindelijk twee dagen aan de buis gekluisterd gezeten. Toen vertrok ik met een paar vrienden op weekend naar de kust. En ja, ik herinner me dat het weer die zomer ook niet veel beter was dan nu.

9 replies

  • Ik herinner mij dat je nadien zei “we wisten dat het een slechte dag ging worden, we wisten alleen niet dat het voor zoveel mensen een slechte dag ging zijn” (remember een bepaald herexamen die dag?) Dat is me altijd bijgebleven, ik moet er elk jaar weer aan denken.

  • Ik ga die dag nooit vergeten… heb er trouwens ook een stukje over geschreven.

  • @Petra: Dat was een ganse zomer waarvan je wist: dat wordt een rampdag op academisch vlak. Ik dacht nog: dat dat maar snel vergeten mag worden vlak na het examen.

  • Zelf zat ik op kot m’n herexamen Middeleeuwse geschiedenis te herhalen voor de daaropvolgende dag. De radio was uitzonderlijk ingesteld op een Nederlandse zender. Een dj grapte over “rare Amerikanen” zich weer wat op de hals hadden gehaald en vliegtuigen die uit de lucht vielen. Pas enige minuten later drong het tot me door dat er wat loos was. In onze ontspanningsruimte op het gelijkvloers stond een televisie. Sommige kotgenoten zaten er gebiologeerd naar het nieuws op CNN te kijken. Ik zette me bij in de zetel. En toen zagen we het tweede vliegtuig inslaan

  • Ik kwam net nog deze tegen: http://www.wherewereyouon911.com

  • Ik weet nog steeds niet hoe het komt maar van de hele dag hebben wij op het werk geen nieuws opgehad. Toen ik thuis kwam heb ik om de één of andere reden de tv opgezet en zag dat er een extra journaal zou volgen. Mijn eerste gedachte was dat er iemand van het koningshuis was overleden.. Ik ben toen beginnen stofzuigen en zag toen de beelden van de brandende toren en het 2de vliegtuig dat in de andere toren vloog. Doet ook vreemd zo zonder waarschuwing! De kuis is gebleven voor wat die was en ik heb de resterende avond voor het tv-toestel gezeten.

  • Mijn vent zei dat hij het ging afbollen en toen keken we verder televisie.

  • Dat herinner ik mij ook nog goed. Er is niet veel meer terecht gekomen van prutsen aan die website.

    Dat weekendje aan de kust herinner ik mij zelfs nog iets beter: daar heb ik mijn vrouw leren kennen 🙂

    Straf dat dat allemaal alweer zo lang geleden is.

  • Op het moment van de aanslag liep ik met mijn toenmalige vriendin rond in Parijs. In de late namiddag wilden wij nog eens naar het dak van de Grande Arche de la Défense. Mocht echter niet omwille van terroristische dreiging – jammer, maar helaas. Dan maar iets gaan eten en terug naar het hotel om de volgende dagen te plannen (tv gaat bij mij nooit aan op vakantie).
    Toen we de volgende ochtend naar het ontbijt gingen zagen we bij iemand een krant liggen met op de voorpagina de bekende beelden. Terwijl mijn vriendin zich al wat ongerust maakte, lachte ik nog even met het feit dat die Franse tabloids altijd wel een grappig zijn in hun agitatie tegen de Amerikanen.
    Toch niet helemaal gerust zette mijn vriendin in de kamer toch maar de TV op en zapte meteen naar CNN. Onze mond viel letterlijk open toen we zagen dat het geen verzinsel was van Franse tabloids, maar the real stuff. Aangedaan zijn we snel een Nederlandstalige krant gaan kopen, het enige wat we vonden was De Morgen met confronterende cover (heb die nog altijd in mijn archief), en kort onze families opgebeld.

Commentaar is gesloten