Openbaar Vervoer

Sinds een aantal jaren zijn de grotere stations uitgerust met LED billboards, geplaatst op strategische plaatsen. Die worden gretig gebruikt door reclamemakers om via bewegende beelden de aandacht te lokken. Doorgaans storen die reclame’s niet echt en af en toe intrigeren ze zelfs.

Op één uitzondering na.

In Gent Sint Pieters hangt er boven de hoofdingang een groot bord in leaderboard formaat. Altijd wordt daar naast producten voor banken ook reclame voor auto’s getoond. Ik denk dat ondertussen zowat alle automerken wel de revue zullen zijn gepasseerd. Nu, ik vind dat het station – symbool bij uitstek voor het openbaar vervoer – de meest foute locatie om (dure) auto’s op een bijzonder in het oog springende wijze aan te prijzen.

Het is een beetje alsof je in de Delhaize aan de kassa’s reclameborden plaatst met spotjes die gelijkaardige producten van de Albert Heijn aanprijzen. Niet echt geloofwaardig dus.

Wat ik me dan afvraag is of men bij de NMBS/Infrabel daar niet af en toe vragen over krijgt. Laat staan zelfs maar bewust is van wat er op die borden allemaal niet wordt aangeprezen.

En zo komt er na twee weken in toeven in het buitenland een einde aan mijn rondreis. Morgen gaat het per auto terug richting $HOMELAND.  Ik kijk altijd eens goed rond als het gaat over zeden en gewoonten in het buitenland en ik kom altijd tot deze conclusie: dat wij onszelf on-ge-lof-e-lijk tekort doen op bepaalde gebieden.

En na mijn twee weken in Denemarken/Zwitersland is dit het verlanglijstje met de titel: “horen onverwijld te worden ingevoerd.”

• Een eengemaakt ticket voor openbaar vervoer. Er is dus niks makkelijker dan een ticket te kopen in Zürich Lufthaven naar gelijk wel bergdorpje in de hoge alpen. Hetzelfde ook in Denemarken. One ticket for everything.
• Een werkend openbaar vervoer. Met dat ticketje geraakte ik ook nog eens moeiteloos op bestemming.
• Mountain Dew.  In Denemarken en de rest van de wereld wordt dat verkocht. I wants it.
• Echte eieren, spek,… Als in: eieren die echt naar eieren smaken. Want bij ons smaakt “scharrel” en “bio” toch nog bijzonder industrieel.
• Elektrische autootjes. ‘nuff said. Hier rijden ze er vlot mee rond.
• WIMAX.  Ik kan dit tikken omdat het volledige bergdorp waar ik zit momenteel voorzien is van een WiFi paraplu. Gewoon even laptop open klappen of de Android ‘foon er bij nemen, en ik kan volledig gratis surfen. Dat de verbinding elke 30 minuten wordt verbroken neem ik er voor lief bij.
• Wegenvignet. Wil je rijden op de Zwiterse wegen? Dan betaal je een wegenvignet. Geen gezeik. En met het geld worden de beste autobahnen ter wereld onderhouden. Inclusief tunnels doorheen granieten rotswanden.
• Schone lucht. Want dat hebben ze zowel in Denemarken en Zwitserland in overvloed.

Zo. Ik weet in welke richting mijn volgende kuurvakantie zal gaan.

En weer een jaartje erbij. Vandaag mag ik zeggen dat ik dichter bij tram 3 zit en verder van tram 2. Het openbaar vervoer zal er alvast wel bij varen want voor de NMBS ben ik vandaag geen jongere meer. Gedaan met gopass-rijden. Verder is het geen zo’n grote verandering. Meer dan ooit vooruit kijken eigenlijk.

En nu is het wachten op taart! Want die heb ik nog niet gehad…

Vandaag op roadtrip richting Willebroek. Zonder auto, met het openbaar vervoer. Ik moest daar ergens zijn voor een afspraak op een bedrijventerrein. Nu, dit was waarschijnlijk één van die keren dat ik de locatie nauwelijks kon bereiken zonder auto. Normaal is dat geen probleem. Enkele tips.

• Plan uw trip goed op voorhand. Niet alleen de websites van de NMBS en De Lijn zijn uw vriend. Hetzelfde geldt ook voor Google Maps!
• Betrouw ook niet al teveel op afstanden en richtingen. Als de website zegt “300m stappen van halte tot bestemming” hou er dan rekening mee dat dat in vogelvlucht is en dat er wel eens een serieuze plas water in de weg kan leggen.
• Soms is te voet stappen en het instinct betrouwen een stuk efficiënter dan de encryptische uurtabellen aan bushokjes proberen te ontcijferen.
• Een MP3 speler is een hoogstnoodzakelijk goed wanneer je tussen veld en weide staat en nog flink wat te stappen hebt.
• Een fles water kan zeer handig zijn onder de brandende zon.
• Willebroek is niet al te liftervriendelijk. Een uitgestoken duim wordt veelal genegeerd. Zorg dus voor backup in de vorm van een kennis, familie of partner die u kan komen oppikken indien nodig. Laat ze op voorhand weten waar je naartoe gaat zodat je niet over de gsm moet proberen duidelijk te maken op welk erf je beland bent.

Niet dat ik op die laatste heb moeten terugvallen, maar gemakkelijk was het er niet. Le Flandre Profonde en al hé.

Twee weken verlof genomen. Volgende week is het [tag]Rock Werchter[/tag]! Har! En dan ziet een mens opeens dit. Urgh! [tag]Stiptheidsacties[/tag]!

Wééral

Het is nu wel duidelijk dat klantvriendelijkheid bij het spoor een leeg begrip is. In dit geval: de tienduizenden jongeren die afhankelijk zijn van het openbaar vervoer om op de festivalweide te geraken. Méér zelfs, de prijs van het treinticket zit zelfs verrekend in het inkomticket! Dubbele pech dus als je er niet geraakt.

Het is trouwens niet de eerste keer dat ze er bij het spoor het begin van de zomervakantie voor velen weten te verpesten. Zo was er al in 2003 de fijngevoelige beslissing om een 24-urenstaking te houden op de terugkeerdag. Ofwel vertrok je nog de laatste dag (en moest je heel wat optredens missen) ofwel bleef je op goed geluk tot de terugkeerdag. Wij kozen toen voor het laatste. Gelukkig waren er reisbussen voorzien naar de provinciehoofdplaatsen zodat we toch behouden konden terugkeren. Maar de communicatie was toen ronduit onbehouwen. Het was ab-so-luut niét fijn om in het ongewisse te blijven.

Kortom, de spoorbonden hadden al geen krediet meer bij mij, maar nu zijn ze wat mij betreft publieke vijand nr. 1. Ga ik te ver als ik een schimmige spoorbond zoals het Autonoom Syndicaat van de Treinbestuurders (ASTB) – what’s in a name? – asociaal noem? Begrijp me niet verkeerd, staken is een recht. Maar tegen een regeling zoals het “ongelijke premiestelsel” dat reeds enige tijd bestaat? En dan toevallig vlak voor de grote vakantie? Wééral? Ik kan mij écht niet van de indruk ontdoen dat het hier om een schaamlapje gaat van die enkele vakbondsmilitanten die eerder met verlof willen.

Kunnen wij daar iets aan doen? Bitter weinig. Tenzij de petities hier en daar tekenen! En natuurlijk luidop uw proteststem laten klinken. Want het kan nu eenmaal niet dat tienduizenden jongeren wééral de dupe zullen worden van die enkelen die vroeger met vakantie willen.

Maandagmorgen is altijd goed voor enige [tag]frustratie[/tag]. Voornamelijk dan omdat ik mijn dag begin met mijn vertrouwen te stellen in het openbaar vervoer en de talrijke obstakels die ik dien te overwinnen om op het werk te geraken. Geen eenvoudige zaak.

Sinds enige tijd is [tag]Antwerpen[/tag] werkelijk een bouwput. De ene werf na de andere. Het gevolg is dat het een uitdaging wordt om van punt A naar punt B te gaan zonder je kleren te scheuren. Van het Centraal Station tot het Stadsarchief komen wij tegenwoordig volgende werven tegen:

• Centraal Station kant Keyserlei
• Kipdorpbrug en Kipdorp
• Sint-jacobsstraat op de linkerkant
• Lange Sint-Annastraat
• Venusstraat

En dat zijn nog maar de grotere werven. Ongetwijfeld zullen automobilisten deze zwarte punten ongetwijfeld weten te vermijden. Voor voetgangers ligt dit anders. Op geen enkele van die [tag]werven[/tag] is ook maar een beetje rekening gehouden met de voetganger. Awoert! For shame! Doorgaans wordt er van je verwacht dat je doodleuk in het midden van de straat gaat lopen tijdens de ochtendspits. Om het helemaal af te máál af te maken parkeren onze stoere bouwvakkers hun camionettes ook nog eens ostentatief op het voetpad. Bij ontstentenis van parkeerplaats waar nu hun betonmolen staat of waar ze een berg grond hebben gestort. Ik mag aannemen dat dit een vette kluif is voor verzekeringenexperts bij ongevallen.

Mijn tweede, mindere, frustratie van vandaag is het inzetten van [tag]M6 rijtuigen[/tag] op de lijn Antwerpen – Oostende door de [tag]NMBS[/tag]. Op zich geen probleem want er kan extra volk bij. Maar in tegenstelling tot de meeste mensen vind ik de zetels er ronduit on-ge-makkelijk zitten. Laat het mij zo stellen: na een dikke anderhalf uur karren krijg ik zo een beetje een idee van wat Michel in het dagelijkse leven moet doorstaan: stijve nek, pijn in de rug en een milde gevoelloosheid in mijn voeten en benen. De ingenieur bij Bombardier die deze marteltuigen heeft ontworpen zou voor mijn part verplicht mogen worden om zijn dagen te slijten in zo’n zetel. Al een geluk dat ik niet meer gedwongen ben om die martelgang dagelijks tweemaal te doorstaan.

Enfin, genoeg geklaagd. Want ondertussen werkt de verwarming hier terug op het werk en is het hier eindelijk lekker warm. Huzzah bravoe!

Kijk. Dat de [tag]trein[/tag] vanochtend 6 minuten vertrok in Brugge: á la! Maar dat men al van in Aalter recht mag staan tot in Antwerpen: dat gaat er bij mij niet in. De afgelopen jaren, en zeker de laatste maanden, zie ik het aantal pendelaars op de trein zienderogen stijgen. Volk, jong! Begrijpelijk, want overal wordt er gepromoot om met het [tag]openbaar vervoer[/tag] naar het werk te komen. Om nog maar te zwijgen van de prijs voor een ticket die jaar na jaar stijgt. Alleen vind ik dan wel dat de capaciteit rechtevenredig mag groeien. Investeren heet zoiets.

Enfin, van oud zeer, veel frustratie en zo.