Nieuws

Vandaag is ’t nain-elevun. Dat het al tien jaar geleden is. Wat gaat dat snel. Weten jullie nog waar jullie waren, wat jullie deden, toen het nieuws wereldkundig werd gemaakt?

Ik was die middag met een kameraad aan het sleutelen aan de website van onze studentenvereniging. En toen belde zijn vader om te zeggen dat het oorlog was en dat we dringend CNN moesten opzetten. Op het moment dat ik de TV aanzette stortte die tweede toren als een kaartenhuisje in. We hebben daar met open mond naartoe staan kijken.

Ik was er net 20 geworden en ik stond op het punt mijn eerste licentie geschiedenis te beginnen. Tot dan was mijn “voor” en “na”, de val van de Muur. In 1989. In die wintermaanden was ik er 8. Nog niet oud genoeg om te beseffen dat de wereld veranderd was, maar wel oud genoeg om te beseffen dat dit “big” was. Op 11 september besefte ik heel snel dat niets nog hetzelfde zou zijn. De doomsday profeten van de media hebben gelukkig geen gelijk gekregen, maar de wereld is er alvast niet veiliger op geworden.

Ik heb uiteindelijk twee dagen aan de buis gekluisterd gezeten. Toen vertrok ik met een paar vrienden op weekend naar de kust. En ja, ik herinner me dat het weer die zomer ook niet veel beter was dan nu.

Ik kreeg vandaag telefoon. Van een madam met een zwaar, mij niet geheel onbekend, Duits accent. Zou het kunnen? Jawel! Nieuws van mijn lens! Eindelijk! Dan toch! Na drie maanden radiostilte wist ze te melden dat de lens niet zou worden hersteld.

– *slik* Exscuseer? –

Neen, er zou gewoon een nieuw exemplaar worden opgestuurd! Jawel, u hebt goed gehoord. Een Nieuw Exemplaar.

Dus vraag ik bij deze graag uw permissie om eens ergerlijk luid van Hoera te roepen! Yes, there is a god, people! Nu ja, mijn schaapjes zijn nog niet op het droge. Ik moet nog altijd een grote UPS vrachtwagen zich voor mijn deur zien materialiseren waaruit, begeleid door engelenkoren en zonneschijn, een levermeneer in een kraaknet UPS uniform stapt en mij Het Pakje overhandigt.

Afin, eerst en vooral moet  ik dus het lege doosje van de vorige lens en het garantiebewijsje opsnorren en het geheel gewoon naar hen opsturen. Dan zorgen zij voor de rest.

Hm. De doos ligt in mijn boekenkast. Zo ver zijn we al. Maar waar zijn al die papiertjes die daar bij horen te zitten?

Urgh.

Mja, wat er gebeurd is bij De Morgen, daar heb ik het toch wel wat moeilijk mee. Kwaliteitskranten – what’s in a name – in Vlaanderen, je kan ze op een hand tellen. Thuis zijn we altijd geabonneerd geweest op De Standaard. Ik ben zowat opgegroeid met die krant: meer dan eens zat ik er als jongeling met de schaar in om al wat boeide te sparen in archiefdozen en mappen. Maar de laatste jaren begon de kwaliteit wat tegen te vallen.

Met het ouder worden krijgt een mens nu eenmaal een andere, rijpere blik op de wereld en wat er in de kranten staat. En in onze huidige digitale off-on-offline wereld ligt informatie opeens binnen handbereik. Lavaheet en onverslagen. Als een krant de dag nadien dezelfde feiten verslaat, speelt voor mij vooral hoe het gebracht wordt een rol. Dynamisch geschreven en met een frisse kijk. De Oude Dame laat mij wat dat betreft een beetje op mijn honger zitten. Al was het maar omdat ik tijdens de ochtendkoffie bij sommige artikels een déjà lu gevoel heb. Het artikel in kwestie blijkt dan ook een doorslagje van wat er de avond voordien op DS Online stond.

En dus is de keuze tijdens mijn occasioneel frequenteren van de gazettenwinkel snel gemaakt: De Morgen. Fris ogend, jong en net dat tikkeltje meer. Ik kocht het dagblad  omdat ik nieuwsgierig was naar de de laatste Camps en Dewulf. Ik kocht De Morgen omdat ik hun foto’s net iets leuker vond of mij meer aanspreken. Ik kocht De Morgen omdat ik hun opiniestukken net iets verder gaan vond: zonder grootspraak maar wel stevig onderbouwd. Ik kocht De Morgen omdat je voelde dat er een dag en een nacht liefde en hard werk in was gekropen om een degelijk product te leveren.

En dan is het jammer dat je moet horen dat zovele goede journalisten opeens moeten gaan omwille van commerciële belangen.
En dan wordt het nog erger als je moet lezen dat zulks gebeurt met slaande deuren en gefluister over onderlinge afrekeningen.

Alles van waarde is nu eenmaal weerloos.

Nu hebben ze hier thuis reeds enige tijd geleden, nog voor al deze onverkwikkelijkheden, het abonnement op De Morgen ingeruild voor eentje op Le Soir. Een toegift omdat mijn jongste broer een politiek-sociaal wetenschapper is. Het heeft mij wonderlijk verbaast dat die krant mij het De Morgen gevoel gewoon terug weet te schenken. En op de koop toe leer ik meteen ook bij wat er aan de overkant van de taalgrens leeft.

Nu maar hopen dat men bij LS inziet dat niet louter de naam of het merk de gazet verkoopt, wel het harde werk van al die gedreven journalisten in het veld.

Tegenwoordig kijk ik meer en meer naar BBC World om te weten wat er in de wereld leeft. De kwaliteit van het TV nieuws van eigen bodem vind ik eerlijk gezegd ondermaats. Bovendien lees ik meer en meer de internet krant of verkrijg ik binnenlandse nieuws in andere digitale vormen.

Het buitenlandse nieuws vind ik qua duiding al helemaal bedroevend op op onze Vlaamse zenders. Gelukkig ben ik één van die klanten die op de gewone analoge kabel nog BBC World en CNN kan/mag ontvangen. En één van de dingen waar ik de laatste weken fan van ben geworden is de BBC countdown to the news. Een leuke gimmick in de laatste seconden voor het nieuws begint. Maar ze is ondertussen wel uitgebouwd tot een fijn staaltje van audiovisuele kunst. Meer dan wat beelden, de seconden die wegtikken en een ijzersterke jingle is het eigenlijk niet. De countdown vind ik ook wel een ijzersterk herkenningspunt voor BBC world.

Om het met de woorden van een YouTube user te zeggen:

Beeping has never been more fun to listen to

Welja…

Een mens beseft pas dat hij oud wordt wanneer ie naar het nieuws kijkt. De moordenaar van Hrant Dink is dus van 1990. Nog geen 17 jaar oud. Oké, da’s op zich nog piepjong, maar wel al oud genoeg om te beginnen moorden. Mijn jongste broer is van 1989 en die zit in zijn laatste jaar middelbaar, go figure!

Mensen geboren in 1990…

• … hebben nooit de val van de Berlijnse Muur en het opdoeken van de USSR meegemaakt. Ik heb dat bewust meegemaakt. Het strijken van de vlag, de rumoerige machtswissel met Jeltsin en al.
• … hebben nooit bewust de Golfoorlog meegemaakt. Ik dus wel: ’s ochtends met pa kijken naar de nachtkijkerbeelden uit Bagdad op CNN. Ook een first!
• … hebben nooit andere presidenten gekend dan Bill Clinton en Junior. En over die eerste zullen ze ook niet zo héél erg veel kunnen zeggen.
• … waren ochot 11 jaar toen 9/11 plaats vond. De oorlog in Irak is iets waar ze mee zijn opgegroeid.
• … hebben nooit bewust koning Boudewijn gekend. Laat staan de hysterie rond diens dood meegemaakt. Ik wel, ik was op zomerkamp en toen men ons dat vertelde dachten we de eerste 24 uur dat het een mop was van de leiding.
• … hebben nooit een tijd gekend waar computers slechts een absoluut luxeproduct waren.
• … hebben de hype rond Titanic en de cultus rond Leo DiCaprio slechts vaag meegemaakt.

Ach, ik ga zwijgen want ik denk dat ik hier een aantal mensen zwaar depressief aan het maken ben.

Mja. Pietel en i. hebben last van ochtendautisme. Ik heb ook zo’n beetje mijn ochtendlijke rituelen waar ik moeilijk van afwijk.

Doorgaans ben ik vrij onverschillig als ik wakker word. Ik ben mij dan nog niet écht bewust van mijn eigen emotionele staat. Dat verandert aan het ontbijt. Dat is steevast een kop koffie met een kom onbijtgranen met melk. Sinds ik in Antwerpen woon neem ik het ontbijt bovendien nog met de herhaling van het laatavondnieuws op één. Kwestie van wat bij te blijven. Op dat moment wordt gedefinieerd of ik al dan niet een baaldag heb.

Echt wakker word ik pas bij het wassen. Tanden poetsen en zo. De grijze cellen draaien warm en ik overloop wat ik door de dag moet/ga doen. In het beste geval krijg ik dan allerlei nuttige ideëen. Die probeer ik dan te onthouden tot ik op kantoor ben om er dan verder over na te denken en ze uit te werken.

Normaliter kan ik ’s ochtends wel tegen één en ander. Veel hangt echter af van mijn nachtrust. Slecht geslapen of niet uitgerust? Ga er maar vanuit dat ik dan niet echt aan te spreken ben. Dat uit zich dan in een opvliegende toestand. Betonnen paraplu’s en schuilkelders zijn dan aan de orde. Gelukkig is het tegendeel vaker waar en verschijn ik doorgaans als een opgewekte mens aan het begin van de dag.

Ik moet dringend eens een aantal dingen kwijt over de beeldbuis dit weekend. No offence hoor!

1. Wie vond de vervanger van Katja Retsin in één jaar gratis een afknapper? Men had diens identiteit tot het laatste moment proberen geheim te houden. De intro begon veelbelovend: vitalistische Spaanse muziek. Zou het…? Belle Perez?? Hell no! Het was blijkbaar Frank Galan! Jawel, de charmezanger en bovendien zou hij de broer zijn van Herman Van Molle! Qua uitstraling toch een flinke anti-climax bij een zuiderse schone of ons Katja.

2. De tweede reeks van Lost zal niet op de analoge kabel wordt uitgezonden, maar digitaal via Prime (Canal+). Dat zou dus betekenen dat je een Telenet digibox nodig zal hebben om naar Lost 2 te kunnen kijken. Dat wordt dus zwaar dokken. Mijn eerste reactie bij dit nieuwtje was “Gentlemen, fire up your Bittorrent!”

Aangezien CNN en BBC quasi geëlemineerd werden van de Vlaamse beeldbuis, was er zondagochtend nauwelijks coverage te vinden over de olieramp in Londen. Buiten korte nieuwsflashes op ZDF en ITV. Dan maar volgen via het Internet. Ik voelde mij een beetje in de kou gezet.

Ik vind het schrijnend om te zien wat voor macht Telenet nu heeft over de informatievoorziening in Vlaanderen. De markt is natuurlijk vrij maar alternatieven kunnen niet bepaald naast de gigant overleven. Het is makkelijk om af te geven op het buitenland waar de media uit de hand van politici en lobbygroepen eten terwijl het in onze eigen achtertuin niet zoveel beter gaat.