Klimmen

Ah juist. Het gaat al een stuk beter, dank je wel. Af en toe is er nog eens wat pijn en de schouder voelt niet nog niet 100% aan, maar het ergste leed lijkt me geleden. Al ben ik nog altijd niet terug aan de klimmuur. Tot daar. Voor de zekerheid ben ik deze week op bezoek geweest bij de orthopedist. Een mens kan immers maar zeker zijn.

Geen gruwelverhalen van spuiten en onderzoeken en pillen. Verre van.

Blijkt dus dat ik inderdaad met een ontsteking zit en de juiste reactie had om tijdig te stoppen. Zoals ik nu merk geneest dat inderdaad langzaam aan met voldoende rust. Ik mag zelfs terug voorzichtig beginnen klimmen! (juij!!) Maar ik moet dat wel met de nodige dosis gezond verstand doen. Mijn schouderspieren hoor ik gerichter te trainen en te verstevigen met oefeningen zodat de boel minder snel geblokkeerd geraakt. Ik heb een paar beurten kine voorgeschreven gekregen omdat die aan te leren. En in de toekomst moet ik ook echt uitkijken tijdens het klimmen zelf, juiste klimtechniek hanteren, liefst onder begeleiding klimmen (lees: met zijn tweetjes) en bij voorkeur met een goeie opwarming vooraf. Logisch, dat wel, maar wel iets wat ik allemaal ga moeten leren.

In ieder geval, de orthopedist vertelde me dat de rek merkbaar uit een mens begint te gaan vanaf zijn 30. Voor veel amateursportlui is dat het moment om te stoppen. Maar klimmen is naar zijn mening geen zo’n blessuregevoelige sport en als ik goed naar mijn lichaam luister mag ik nog heel lang de klimgordel blijven aantrekken.

Juij! Met het gereis in het vooruitzicht pik ik de extra weken rust nog even mee. Eind augustus, begin september laat ik mij niet meer tegen houden om een teen in het water, erm, voet tegen de muur te plaatsen. Dat mag dan ook wel na twee maanden rust.

Tot april kon ik quasi wekelijks toprope klimmen in de Wallstreet in Antwerpen. Maar sinds mijn verhuis ligt dat wat moeilijker. Soms trek ik ’s avonds vanuit Gent nog naar Antwerpen om er te kunnen klimmen met J. Maar het blijft wel een hele uitdaging om tot daar te geraken.

Klimmen doe ik nochtans graag. Het voorbije jaar heb ik gemerkt dat wekelijks aan een muur hangen toch wel een serieuze impact heeft gehad op mijn fysiek. Niet dat ik nu opeens een gespierde bundel ben geworden, maar ik ben ook niet meer de slappe, sedentaire medemens van vroeger. En dus wil ik dat graag blijven volhouden.

Deze week ging het dus voor het eerst richting klimzaal Bleau. Nu, zij bieden geen toprope klimmen aan maar boulderen. En dat is een groot verschil. Bij het eerste hang je gezekerd aan een touw en klim je een hele afstand omhoog. Met af en toe een overhang of een paar moeilijke punten. Bij boulderen klim je slechts een kort, technisch stukje op een rotsblok of -wand. Niet dat het zoveel makkelijker wordt, integendeel. Het vraagt minstens zoveel inspanning.

Het mooie aan boulderen is dat je het op je eentje kan beoefenen. En dat deed ik dus: op mezelve richting klimzaal. Nu ja, het is duidelijk een sociale sport want voor ik het wist trok ik op met één van de meer regelmatige klimmers. Verder was ik ook nog eens op een deftig uur thuis, dus dit is best wel een goed alternatief om toch mijn fysieke fix te krijgen.

Morgenavond kan ik gaan klimmen in Antwerpen en woensdagavond trek ik weer ten boulder in Gent. Hoeze!

Klasieker! De openingspost voor het nieuwe jaar! 2012 is er. Het varkenshaasje en de drank zijn verteerd. Ik heb gisteren genoten van het Nieuwjaarsconcert uit Wenen voorzien van Dafalgan en een jerrycan koffie. Ondertussen is het 2 januari en kunnen we het jaar écht aftrappen. Dit is een uitstekend moment om even vooruit te kijken. Voornemens? Daar doe ik niet aan mee. Ik maak mezelf geen beloftes. Maar ik wil wel even oplijsten wat dit jaar allemaal brengt.

Verbouwen en verhuizen! Natuurlijk. Dit is het jaar waarin ik mijn appartement onder handen neem en het helemaal van mezelf maak. Ik hoop zo een einde te maken aan het nomadenbestaan van de laatste 7 jaar. Het is de hoogste tijd daarvoor.

Websites bouwen! Er is de site van mijn moeder die ik onder handen wil nemen. Begin vorig jaar was ik er vol goeie moed aan begonnen. Ik heb een leuk ontwerp gekregen van Kristof O. maar de omstandigheden hebben dat project volledig stil gelegd. Tijd om door te bijten en het volledig af te werken. En verder is er Colada. Ik ben dan wel niet langer een freelancer, ik zou er graag iets meer mee doen dan wat het nu is. Zo zou ik graag ook willen bloggen over mijn technische kantje. Dat lijkt me de uitgelezen plaats om te doen.

Dit jaar wil ik ook een nieuwe versie voor dit project afwerken en uitrollen. Ik heb het laatste jaar immers bitter weinig voor Mollom voor WordPress gedaan. Sinds het najaar ben ik terug naarstig aan het programmeren. Ik doe het op mijn eigen tempo. Zonder mezelf grote doelstellingen op te leggen. En dat lijkt beter te werken. Ook al heb ik nog een pak andere ideeën in mijn hoofd.

Er is het klimmen. Zolang ik niet verhuisd ben ga ik met J. wekelijks volhouden in de Wallstreet. Ik klom vorige week voor het eerst een niveau 5C. Ik groei er nog steeds in. Met veel plezier. Sinds begin vorig jaar is mijn lijf in een ongekende vorm. Ik voel me een stuk steviger dan vroeger. Bovendien heeft het klimmen mijn zelfvertrouwen doen groeien. Het is niet iets wat ik zomaar wil opgeven. Na de verhuis wordt het dus zoeken naar een nieuwe klimzaal. Meer dan waarschijnlijk wordt het Bleau in Gent.

O ja. Koken! Zeer zeker! Ik heb me ingeschreven voor de tweede schooljaar helft. Dus tot ergens in juni blijf ik wekelijks kookles volgen. Geen feestgerechten, wel “Verfijnde gerechten”. Het zal me benieuwen! En natuurlijk, als ik verhuisd ben hoop ik ook wel nog meer voor vrienden te mogen koken.

Dit jaar neem ik ook de functie van penningmeester in het jeugdhuis op. Misschien is het wat vreemd dat ik me daar in wil smijten, maar om de een of andere reden boeit boekhouding en administratie mij wel. Ik doe het vooral om er iets uit te leren dat ik kan meenemen naar later.

Echt grootse Vijf jaren Plannen, Engagementen of Doelstellingen zijn er dus niet. Het zijn stuk voor stuk dingen die ik wil doen omdat ik ze graag doe, niet omdat ik ze moet doen. Maar goed ook. Ik wil dit jaar vooral genieten wat komen gaat, van de dingen die ik graag doe, met de mensen rondom mij. In deze tijden lijkt mij dat het belangrijkste.

Bij deze wens ik iedereen alvast een prettig 2012! Geniet er vooral van. Maak er een fijn jaar van.

Ik moest er dringend nog eens iets over schrijven, maar dat dringend is ondertussen zo’n beetje zoals onverwijld geworden: met veel uitstel. Soep dus.

Zoals elke quasi elke week gingen J. en ik ook vorige week dinsdag klimmen. We doen dat ’s avonds. Dus de boodschap is een hap eten, de fiets op – dezer dagen de tram – richting klimzaal. Ik had de fout begaan om niets in huis te hebben en wat langer te plakken op het werk. Dus werd het een vette snee pizza. Boy, was I wrong. Na een uurtje in de klimgordel besloot mijn lichaam het voor bekeken te houden. Ik kon doen wat ik wilde, maar mezelf opduwen en rekken was er niet meer bij.

De wijze les die ik daaruit trok is: zorg dat ge iets lichts eet vooraleer ge gaat sporten. Logisch natuurlijk. Maar als ge zelf geen sportmens bent, dan moet ge dat toch door schade en schande nog eens ondervinden vooraleer de boodschap echt aankomt.

En dus besloot ik soep te maken.  Het werd brocolli-courgette soep. Nu, ik ben niet de eerste die over soep blogt. Al was het maar dat het het meest poepsimpele is wat je kan brouwen. Maar aangezien het zo’n lekker soepeke werd wilde ik jullie dit niet onthouden.

U trekt dus richting lokale superette waar ge uw kabas vult met deze ingrediënten:

• Brocolli
• Courgette
• Ajuin of sjalotte
• Rundsbouillon

Maken doet ge zo: de brocolli kuisen en versnijden. Ge wilt de bloemetjes, de rest is van geen nut. Hetzelfde met de courgette en de anjuin slash sjalotte. In een grote pot op een zacht vuur doet fruit ge de ajuin. Dan gaan de brocolli en de courgette er bovenop. Ook die stoof je aan. Ondertussen maak je de bouillon klaar. Dan de gestoofde groentjes laten schrikken met water en de bouillon erbij kappen. Je laat het geheel gedurende een half uur verder garen op een zacht vuurtje. Vervolgens pakt ge uw staafmixer en ge mixt het geheel fijn. Presto! De soep is klaar. Je kan ze nog zeven en aankruiden (ik deed geen van de twee). Als ge het goed gedaan hebt, dan hebt ge nog wel genoeg over om de gaten in uw diepvries mee te vullen.

Op zich hoort ge het zaakje wel wat te zouten en eet ge ze best met een stevige boterham. Ik heb er al twee varianten op: tijdens het garen spekjes opbakken en in mijn soepkom gooien, of er gewoon gruyerekaas bij doen.

Nu, vaak maak ik dat niet. Het is niet iets wat in mij opkomt om zomaar te koken. Tjah, gewoonte en al. Het was collega E. die mij ertoe heeft aangezet. Nu, ik zou zelf op zoek kunnen gaan naar goeie recepten, maar, toegegeven, ik ben in de grond een bijzonder luie mens: soeptips zijn bij deze dus meer dan welkom.

En het klimmen? Wel, dat ging deze week een pak vlotter zo zonder opgeblazen gevoel en latent hongergevoel.

Smakelijk!

Let normal transmission resume!

Yup, ik heb een beetje express niet te hard geblogd afgelopen week. Tijdens het bouwen van het nieuwe laagje wilde ik het geknoei met de database tot een minimum beperken. En verder was het ook een vreselijk drukke week.

Dinsdagavond hebben J. en ik de lat een beetje hoger gelegd. We proberen nu routes van niveau 5C te klimmen. J. heeft er al eentje volledig geklommen, ik strandde net voor de finish. De dag erna voelde ik het in de spieren. Aangezien ik regelmatig in Gent toef voor de Job, denk ik erover om in het najaar toch eens in Bleau te gaan klimmen.

Donderdag was een helse dag. Eerst hartje Brussel. Met collega E. die zo moedig was om met de auto af te komen zakken. We hebben een half uur deel uitgemaakt van de opstopping in de tunnels onder Yser en Koekelberg. Eén keer, maar geen twee keer. Onbegrijpelijk dat men dat niet oplost. Zoveel tijd verloren, zoveel vervuiling van stationair draaiende automotoren. Vreselijk. ’s Avonds had ik bestuursvergadering van ons Jeugdhuis. Tot nu toe was ik gewoon bestuurslid, maar ik ga er in de nabije toekomst een actievere rol spelen.

Kookles op vrijdagavond. Eerst is er de stress om voor 19 uur vanuit Antwerpen in Brugge te geraken. Serieus, los lopende koeien op het spoor? Beste NMBS, dit is niet de Far West waar we een cattle catcher op onze locomotieven monteren. Aniehoe. De kookles was gelukkig ontspannen. Met H. en A. stonden we in voor het dessert: ijs op basis van mascarpone, begeleid door een handgemaakte tuille en afgewerkt met een streepje chocolade. Ik had nog nooit patisserie gemaakt, maar het werd een geweldige ervaring. Heerlijk!

Het weekend bestond uit werken aan de blog met op de achtergrond Buddha Bar, films kijken, luieren, stevig uitslapen en lezen.

Ik ben klaar voor een nieuwe werkweek. En u?

En toen was het woensdag en waren er weer drie werkdagen gepasseerd. Zo eens een weekje vrijaf en niets doen is natuurlijk leuk, maar ik ben toch content dat ik terug aan de slag kon. Zo even afstand nemen van het werk, dat doet goed om dan met opgeladen batterijen terug de zaken vast te nemen.

Zondag heb ik voornamelijk de kunst van het niets doen proberen te perfectioneren. Ik hield mij ledig met activiteiten zoals daar zijn: leeg in de zetel hangen, TV kijken, meer TV kijken, een boekje pakken, eten maken, muziek luisteren. En vooral geen e-mail of zo bekijken.

Maandag ging het richting Gent. Ik had afspraak met deze mensen voor dit project. ’t Is iets waar wij ondertussen dik anderhalf jaar mee bezig zijn. Ja, wij doen coole dingen met video, gedistribueerde data, semantische webtechnologie, Drupal en what-not, wij.

’s Avonds trok ik naar Hackerspace Gent wat niet zo heel ver van Dampoort vandaan ligt. Ik ontmoette er Greet, Pieter en een deel van de iRail crew. Die doen allerlei toffe dingen met open data en API’s. Ik moet daar dringend eens iets over schrijven.

Gisteren ben ik gaan klimmen met J. We houden dat goed vol, zo op wekelijkse basis de muur te lijf te gaan. Ik ben erin geslaagd om een route met moeilijkheidsgraad 5b te voltooien. Eentje waar ik de voorbije weken veel moeite mee had. Er komt niet alleen kracht bij kijken, maar ook wat gepuzzel. De route in kwestie is een uitdaging want als je je voeten verkeerd op de grepen plaatst, dan maak je het jezelf enorm lastig. Ik begin te merken dat ik zo’n beetje op een plateau zit: wil ik een hogere moeilijkheidsgraad aankunnen (en langer klimmen), dan ga ik toch meer kracht in mijn voorarmen en vingers moeten ontwikkelen. Eens kijken of daar aparte oefeningen voor bestaan.

Vandaag ben ik dan weer met Aardling en Karmeen en frietje wezen stekken. En daarna ijs. In Brugge heb je het ondertussen wereldbefaamde Da Vinci, wel in Antwerpen is dat dus de Gelato Factory. Met het iets warmere weer vanavond was het er lekker drukjes. Maar ’t Is zeker een aanrader want het ijs wordt er naar het schijnt op ambachtelijke Italiaanse wijze gemaakt.

Vakantie! Verlof! Ferien! Les Vacances! ’t Is zover! Goed tien dagen liggen voor mij. Wat gaan we daarmee doen? Ik ga alvast niet op reis. Voor de verandering want was ik de laatste jaren niet aan de slag, dan toefde ik wel in den vreemde. Eens gewoon zalig thuisplakken dus. Het weer zit natuurlijk niet mee. Dus buitenactiviteiten zoals fietsen of naar zee trekken zijn opeens een stuk minder aantrekkelijk.

Eerlijk gezegd zou ik de computer moeten laten voor wat ze is, maar mezelf kennende zal dat wel niet lukken. Ik zou hoe dan ook nog twee opdrachtjes moeten af zien te werken. Ze liggen al een paar weken te slingeren wegens te weinig tijd (foei!). En dan is er nog een hoop geëxperimenteer met code en al dat ik zou willen proberen en in de werkweek niet doe wegens geen fut meer ’s avonds (shame!).

Maar ik denk dat ik vooral toch ga proberen lezen. Ik heb hier nog Liefde in tijden van Pest en Cholera liggen. Met de nieuwe muziekskens en een goeie zetel wordt dat genieten.

O ja! En ik ga een pak dingen op de interwebz proberen zien. Zoals een deel van de TED conferences. En aangezien ik eind augustus met het werk naar DrupalCon Londen trek, zou ik eigenlijk ook nog wat dingen willen zien van DrupalCon Chicago.

Natuurlijk ga ik ook naar de Gentse Feesten. Toch de volle twee avonden liggen al min of meer vast. Daar kijk ik al naar uit.

En op het einde van de week ga ik een middag klimmen met vrienden A. en J. En zaterdag komen F., P., L., E. en natuurlijk J. die ik beloofd had om ’s avonds te laten proeven van mijn kookkunst.

Oh boy!

Mja, dat ziet er al weer vrij druk uit. Ik denk dat ik aan cherrypicking ga doen. Gewoon kiezen waar ik zin in heb zonder het allemaal ineens te willen. En voor de rest keihard genieten van de vrije tijd.

Jullie hebben ook de collectieve saunasessie overleefd? Mooi. Ik was zelfs zo gek om met J. ter klimmuur te trekken. Het nieuwe materiaal schreeuwde om uitgetest te worden. De eerste bevinding is dat ik een goeie koop heb gedaan. De nieuwe schoenen bieden veel meer grip. Gedaan met prakken alsof je op ijsblokken aan het klimmen bent. Volgens J. klom ik een stuk zelfzekerder. Mijn voeten zagen wel af. Ze waren al wat gezwollen door de warmte en in nauwe schoentjes gaat het snel van kwaad naar erger. No pain, no gain. De gordel is ook goedgekeurd. Bij het zekeren had ik nu een pak meer steun in mijn rug in tegenstelling tot de el cheapo gordels die ik in de zaal huurde.

Met het werk trokken we gisterenavond op bezoek bij een bevriend communicatiebedrijf vlakbij. Waar bij ons de mannen in de meerderheid zijn (2 dames aan boord), is het bij hen net het omgekeerd (1 man in dienst). Het werd een gezellige bedoening met hapjes en babbels. En grappige opmerkingen zoals daar zijn:

Hé, rijdt gij met een break? Mwa, neen. Een break is zo… familie.

Of:

Wij hebben een chocoladefonds. Voor crisismomenten.

Maandagavond deed ik er dan weer 2,5 uur over om van Brussel-Noord in Antwerpen te geraken. Ze mogen het ontkennen wat ze willen, maar tot zover heb ik deze wetmatigheid kunnen observeren: treinmaterieel functioneert optimaal tussen 5 en 25 graden. Gaat het kwik erboven of eronder en je kan er prat op gaan dat vertragingen, kommer en kwel uw deel zullen zijn. O ja, en als het regent natuurlijk ook. Tot zover houdt die wetmatigheid nog altijd stand.

Tegenwoordig doe ik wekelijks aan sport. Met van beweging doen en al. Sport is anders niet iets wat meteen in mijn aard ligt. Sinds ik de collegepoort twaalf jaar geleden achter mij dicht gooide, is bewegen op frequente basis niet iets wat hoog op de prioriteitenlijst stond. Maar ik ben er een tweetal maanden geleden toch mee begonnen. Huisbaas J. stelde toen voor om wekelijks te gaan muurklimmen. Nu, ik had in het verleden wel al een keer of wat aan een muur gehangen. En toen ik klein was zat ik meestal wel ergens in de bomen in de achtertuin van mijn ouders. Klimmen vind ik dus wel leuk… en sindsdien hang ik dus quasi wekelijks aan de muren van klimzaal Wallstreet in Antwerpen.

Muurklimmen is eigenlijk een uitdagende sport. Je hebt een muur met gekleurde knoppen. Een kleur staat voor een route naar boven en je hebt er in allerlei moeilijkheidsgraden. Het komt er op neer om in je hoofd uit te stippelen hoe je een route wil aanpakken. Sommige stukken zijn een kwestie van pure kracht, op andere komt het erop aan een subtiele balans van zwaartepunt, evenwicht en zwaartekracht te vinden. Het geeft heel veel voldoening om zo steeds moeilijkere routes te overwinnen.

Verder is het ook pure krachttraining. Na een eerste keer een uurtje klimmen waren mijn benen, armen en handen oncontroleerbare rubberen dingen aan mijn lijf waar ik geen blijf mee wist. Nu kan ik een tweetal uurtjes relatief gedoseerd klimmen volhouden. Kwestie van oefening op techniek (benenwerk!) en training. Ik merk ook dat er meer kracht in mijn lijf zit dan twee maanden terug. Toen kon ik met moeite een tiental keer pompen. Nu haal ik vrij makkelijk 30 pushups. *trots*

Om te kunnen klimmen heb je wel wat materiaal nodig: klimschoenen en een gordel. Ik heb geïnvesteerd in goedkope schoentjes (even de kat uit de boom te kijken) en een gordel huur ik in de zaal. Maar ondertussen ben ik er wel uit om dit wat serieuzer te nemen en een beginnerscursus te volgen. Investeren in iets degelijker materiaal is een must.

Nu, veel muurklimmers zijn ook rotsklimmers. Dat laatste is naar het schijnt een andere discipline dan het eerste. Ik heb dan ook niet meteen de ambitie om bergen met steile rotswanden en kliffen te beklimmen. Maar een uitdagend stuk muur in een veilige zaal? Anytime!