Schoenen

Ik ben er ondertussen zo’n beetje helemaal bovenop. Los van de pillen en het dieet that is. Dat laatste zorgt bij momenten wel eens voor psychopatische moordtrekjes. Wanneer iemand in een overvolle trein met vertraging naast me komt zitten met een grote, heerlijk geurende kebab bijvoorbeeld.

In ieder geval, het weekend heb ik alvast goed ingezet. De kookles moest ik andermaal laten voor wat het is om begrijpelijke redenen, maar als troostprijs kon ik naar de Week van de Radio in het Jeugdhuis. De vrienden van Villa Bota hadden er een avond met een live uitzending voorzien in hoog gezelschap: Kirsten Lemaire, Roos Van Acker en een mini set gebracht door Geike Arnaert. Ik heb er zeer van genoten en ik ben terug naar huis gekeerd met een pak mooie foto’s.

Jullie hebben ook de collectieve saunasessie overleefd? Mooi. Ik was zelfs zo gek om met J. ter klimmuur te trekken. Het nieuwe materiaal schreeuwde om uitgetest te worden. De eerste bevinding is dat ik een goeie koop heb gedaan. De nieuwe schoenen bieden veel meer grip. Gedaan met prakken alsof je op ijsblokken aan het klimmen bent. Volgens J. klom ik een stuk zelfzekerder. Mijn voeten zagen wel af. Ze waren al wat gezwollen door de warmte en in nauwe schoentjes gaat het snel van kwaad naar erger. No pain, no gain. De gordel is ook goedgekeurd. Bij het zekeren had ik nu een pak meer steun in mijn rug in tegenstelling tot de el cheapo gordels die ik in de zaal huurde.

Mijn Kickers hebben zo’n beetje de geest gegeven. De laatste maand waren ze écht wel aan het gaan. Dus vanmiddag zijn mijn schat en ik op zoek geweest naar schoenen. Dachten wij even dat het een gemakkelijke opdracht zou zijn. Totaal fout dus. Rond zes uur had ik dan toch een paar gevonden in de Berca die mij passen. Voor de geïnteresseerden: footwear bij Merrell.

Ik had nog net de tijd om mijn D50 mee te grissen en een paar shots te maken. In de Giraldo in Brugge. Moeilijk om te kiezen want de dames op de achtergrond lijken ook niet helemaal overtuigd…

Wie goed zoekt op de Markt van Brugge vindt een soort van shoe discount. Zo’n winkel waar je schoenen aan de helft van de prijs kan kopen. De kwaliteit die je ervoor terug krijgt moet je er maar voor lief bijnemen. Nu waren we eergisteren even binnengelopen om er rond te kijken. Eén van de dingen die ze er verkopen zijn savatjes ofte pantoffels van het soort waarmee hele legers grootmoeders geschoeid zijn.

Ha! Matthias heeft nieuwe trendy schoenen. Dat ging zo: ik had een kortingsbon van de Brantano gekregen wegens “anders toch niet gebruikt”. Wij dus een middagje rondsnuffelen in de schoenen.

Hetgeen mij opviel was dat de communie’s er terug aan zitten te komen: ouders die met kind op trot waren om schoenen te komen. Summum was toch wel de oma die die taak op zich had genomen. Haar kleinzoon bleek dan weer tot de iPodgeneratie te horen: de zó gekende oortjes in slenterend achter grootmoeder al dan niet met een half oog schoenen te keuren die zij hem onder de neus stak. Uiteindelijk wist ze toch twee paar te selecteren die aan zijn normen voldeden. Twee paar knalwitte sportschoenen. Ik vraag mij af hoe lang ze wit zullen blijven…