Schoenen

Ik ben er ondertussen zo’n beetje helemaal bovenop. Los van de pillen en het dieet that is. Dat laatste zorgt bij momenten wel eens voor psychopatische moordtrekjes. Wanneer iemand in een overvolle trein met vertraging naast me komt zitten met een grote, heerlijk geurende kebab bijvoorbeeld.

In ieder geval, het weekend heb ik alvast goed ingezet. De kookles moest ik andermaal laten voor wat het is om begrijpelijke redenen, maar als troostprijs kon ik naar de Week van de Radio in het Jeugdhuis. De vrienden van Villa Bota hadden er een avond met een live uitzending voorzien in hoog gezelschap: Kirsten Lemaire, Roos Van Acker en een mini set gebracht door Geike Arnaert. Ik heb er zeer van genoten en ik ben terug naar huis gekeerd met een pak mooie foto’s.

Ook vandaag is het nogal manisch aan het worden. Ik ben er dan toch toe gekomen om nieuwe schoenen te kopen. Eindelijk. De oude Geox zijn tot op de draad versleten. Hoog tijd voor iets nieuws. Onderweg kwam ik K. en M. tegen. Logisch gevolg: straks een avondje Halloween pret straks! ’s Middags mocht ik T. nog eens meetronen naar mijn nieuw appartement – waar ik nog steeds niet woon – om een lekkende afvoer te herstellen. Een klusje van niets. Maar het moest wel gebeuren. Ja, ik ben een goede huisbaas, ik! De laatste twee uur ben ik er zelfs nog in geslaagd om flink wat code te schrijven. Kortom, mijn zaterdag kan al niet meer stuk.

Ik denk dat ik morgen dan eerder wat ga lummelen. En hopen op wat zonnig weer!

Jullie hebben ook de collectieve saunasessie overleefd? Mooi. Ik was zelfs zo gek om met J. ter klimmuur te trekken. Het nieuwe materiaal schreeuwde om uitgetest te worden. De eerste bevinding is dat ik een goeie koop heb gedaan. De nieuwe schoenen bieden veel meer grip. Gedaan met prakken alsof je op ijsblokken aan het klimmen bent. Volgens J. klom ik een stuk zelfzekerder. Mijn voeten zagen wel af. Ze waren al wat gezwollen door de warmte en in nauwe schoentjes gaat het snel van kwaad naar erger. No pain, no gain. De gordel is ook goedgekeurd. Bij het zekeren had ik nu een pak meer steun in mijn rug in tegenstelling tot de el cheapo gordels die ik in de zaal huurde.

Met het werk trokken we gisterenavond op bezoek bij een bevriend communicatiebedrijf vlakbij. Waar bij ons de mannen in de meerderheid zijn (2 dames aan boord), is het bij hen net het omgekeerd (1 man in dienst). Het werd een gezellige bedoening met hapjes en babbels. En grappige opmerkingen zoals daar zijn:

Hé, rijdt gij met een break? Mwa, neen. Een break is zo… familie.

Of:

Wij hebben een chocoladefonds. Voor crisismomenten.

Maandagavond deed ik er dan weer 2,5 uur over om van Brussel-Noord in Antwerpen te geraken. Ze mogen het ontkennen wat ze willen, maar tot zover heb ik deze wetmatigheid kunnen observeren: treinmaterieel functioneert optimaal tussen 5 en 25 graden. Gaat het kwik erboven of eronder en je kan er prat op gaan dat vertragingen, kommer en kwel uw deel zullen zijn. O ja, en als het regent natuurlijk ook. Tot zover houdt die wetmatigheid nog altijd stand.

Mijn Kickers hebben zo’n beetje de geest gegeven. De laatste maand waren ze écht wel aan het gaan. Dus vanmiddag zijn mijn schat en ik op zoek geweest naar schoenen. Dachten wij even dat het een gemakkelijke opdracht zou zijn. Totaal fout dus. Rond zes uur had ik dan toch een paar gevonden in de Berca die mij passen. Voor de geïnteresseerden: footwear bij Merrell.

Ik had nog net de tijd om mijn D50 mee te grissen en een paar shots te maken. In de Giraldo in Brugge. Moeilijk om te kiezen want de dames op de achtergrond lijken ook niet helemaal overtuigd…

PS: Kaiser Chiefs – Ruby

Wie goed zoekt op de Markt van Brugge vindt een soort van shoe discount. Zo’n winkel waar je schoenen aan de helft van de prijs kan kopen. De kwaliteit die je ervoor terug krijgt moet je er maar voor lief bijnemen. Nu waren we eergisteren even binnengelopen om er rond te kijken. Eén van de dingen die ze er verkopen zijn savatjes ofte pantoffels van het soort waarmee hele legers grootmoeders geschoeid zijn.

Gelijk van de gelegenheid gebruik gemaakt om zo’n paar eens wat van naderbij te bekijken. Charlotte wees mij vooral op het praktische nut: een stevige geribbelde zool om slippartijen te vermijden en een warme binnen- en buitenvoering om bejaarde voeten, die naar het schijnt snel koud worden, op temperatuur te houden. Zelf viel mij vooral het estethische element op. Of beter: het gebrek daaraan. Eigenlijk waren het grijs, wollen schoenen zonder enig model of karakter. En dat is toch wel spijtig. Hoewel ik het functionele aspect zeker niet ontken vind ik het kras dat dat opeens wegvalt. Alsof een 70 jarige geen smaak meer heeft en geen moer meer geeft om haar voeten zitten. Waarom geen streepje kleur? Wat is er mis met een een modern motiefje? En kan er écht niets gedaan worden aan dat vormeloze model? Het moeten nu ook geen Von Dutch sportschoenen zijn of zo. Maar-u-weet-wel-wat-ik-bedoel.

Met de vergrijzing in aantocht is dat misschien een nieuwe markt voor ontwerpers! Misschien moeten ze maar eens het rusthuis intrekken. Het zou mij niet verbazen moesten heel wat dames op leeftijd stille verwachtingen koesteren en heel blij zouden zijn met stevige, warme savatjes met een fantasietje.

Ha! Matthias heeft nieuwe trendy schoenen. Dat ging zo: ik had een kortingsbon van de Brantano gekregen wegens “anders toch niet gebruikt”. Wij dus een middagje rondsnuffelen in de schoenen.

Hetgeen mij opviel was dat de communie’s er terug aan zitten te komen: ouders die met kind op trot waren om schoenen te komen. Summum was toch wel de oma die die taak op zich had genomen. Haar kleinzoon bleek dan weer tot de iPodgeneratie te horen: de zó gekende oortjes in slenterend achter grootmoeder al dan niet met een half oog schoenen te keuren die zij hem onder de neus stak. Uiteindelijk wist ze toch twee paar te selecteren die aan zijn normen voldeden. Twee paar knalwitte sportschoenen. Ik vraag mij af hoe lang ze wit zullen blijven…