Reizen en Recreatie

Haja! Valentijn was het gisteren! En we wilden toch wel eens op stap gaan in ons eigen Brugge. We weten dat de stad zichzelf profileert als chocoladestad bij uitstek en dat er dan ook tal van evenementen en activiteiten worden georganiseerd. Denk maar aan het jaarlijkse chocoladefestival in het Oud Sint-Jan! De winterwebsite van de toeristische dienst leert dat er ook (on)geleide chocoladewandelingen doorheen de stad zijn. Dat zagen we wel zitten.

De laatste dagen beschikte ik niet meteen over internet om goed te bloggen. Het hotel in Montreal bood namelijk een verbinding aan die gewoonweg weigerde te werken. Jammer. Vandaag vertrekken we terug naar Europa. Momenteel blog ik dit vanop Burlington Intl Airport in Vermont, US of A. Jawel, omdat onze huurauto in de States werd gehuurd moesten we vamorgen vanuit Montreal de grens terug oversteken. De intercontinentale vlucht vertrekt vanavond immers vanaf JFK, New York. Dat betekent dus dat we hier de huurauto vanmorgen in Burlington achterlieten en over twee uur met een binnenlandse vlucht naar New York vliegen.

Verslagje met een dagje vertraging. Gisteren hebben we Toronto verder verkend. We trokken eerst naar Yorktown. Dit is het oude centrum van de stad en naar volgens de Lonely Planet gids zouden er heel wat leuke winkeltjes en een pittoreske buurt aantreffen. We vonden er de indrukwekkende St Lawrence market, een overdekte hal voor een permanente markt. Op de gelijkvloerse en ondergrondse verdieping stonden er rij na rij met togen vol verse vis, vlees, specerijen, brood en meer. Tussendoor merkten we ook afrikaanse stalletjes met prullaria op. De wijk zelf stelde dan weer teleur. Veel meer dan de gemiddelde lei met herenhuizen in het Antwerpse was er niet te zien.

Gisteren trokken we onze stapschoenen aan (en na koffie bij Starbucks) en verkenden we Toronto. Het hotel ligt hier in een zijstraat van Yonge Street. Dit is een befaamde asfalt strook hier en staat bekend als de langste straat van Toronto. In Toronto strekt ze zo’n 100 kilometer ver maar in ruime zin loopt ze eigenlijk door tot in Minneapolis. Yonge is het kloppend hart van commercieel Toronto. Vandaar trokken we naar Bloor Street waar alle hippe kledingzaken zich bevonden. Fashionminded zoals we zijn hielden we het op wat etalage kijken.

Gisteren hielden we halt in Niagara Falls. Op de kaart is dat een klein ommetje op weg naar Toronto en dus vonden we het de moeite waard om daar een nacht te blijven. De watervallen zelf vormen een deel van de Niagara River die Lake Erie met Lake Ontario verbindt. De watervallen werden in de 18de eeuw door de Henegouwse pater Louis Hennepin ontdekt. Sindsdien hebben ze een ware aantrek gehad op industriëlen die de kracht wilden harnassen in energie tot de gewone toerist. Vandaag is er rond de watervallen een klein stadje ontstaan dat enkel maar leeft van het toerisme. De watervallen liggen trouwens net op de grens tussen de States en Canada wat het grenstoerisme alleen maar voedt.

Steak in het Hard Rock Café Detroit. Da’s wel een belevenis. Ik kreeg gisterenavond een groot lap vlees met lookboter en bijhorende brocolli en patatjes met kaas op mijn bord. En lekker dat dat was! Terwijl we nog aan het nagenieten waren van het dessert, sorbet, nam er een bandje plaats en moest de rockmuziek plaats maken voor country. Hoog tijd om te vertrekken. We bezochtten nog een tweetal lokale cafés en hadden een paar leuke gesprekken met de locals.

Ondertussen zijn we hier vanavond gearriveerd in Detroit. We hebben een goede 400+ kilometer achter de kiezen. Al bij al verliep de rit vrij rustig. Wat opvalt is dat Amerikanen zeer gedisciplineerd, haast mak, rijden. Anderzijds is er ook een zekere vrijheid die tot chaos leidt. Of wat dacht je ervan dat rechts inhalen geen probleem is? Of de overdreven hoffelijkheid door niet te willen invoegen?

De Amerikaanse highway is een attractie op zichzelf. Al was het maar voor de grappige borden langs de kant. Zo kwamen onderweg opschriften tegen zoals ‘Women’s Surgery, less is more.’ en ‘Prison area. Don’t pick up hitchhikers’. Verder reden we ook voorbij plaatsen met namen zoals Parma, Toledo, Paw Paw, Springfield en Watervliet! Jawel, naar Watervliet nabij Eeklo!

We stonden met het zonnetje en de wekkerradio vanmorgen op. Twanne had die ingesteld op een publiek station waarop we met het lokale nieuws werden vergast. Ik heb, we sinds we gisteren arriveerden, het Simcity gevoel en luisteren/kijken naar nieuwsflashes helpt er zeker niet aan.

De eerste halte was een Starbucks voor een koffieontbijt. Overigens is de straat observeren vanuit het raam op zich al een belevenis. Zo blijken de wijkagenten hier te patrouilleren op Segways wat een grappig tafereel opleverde.

Het is hier 7PM lokale tijd en we zijn net aangekomen in het hotel. De klok van de computer zegt dat het nu 2AM dinsdagmorgen in België moet zijn. De reis verliep vrij voorspoedig en rustig. Delta airlines is een belevenis. De transatlantische duurde goed 11 uur. Om het uur passeerden de stewardessen met gratis drankjes. In eerste instantie had ik, tot hun grote consternatie, niet meteen iets nodig. Wat wel leuke situaties leverde. Van vliegtuigeten verwacht ik doorgaans niet veel betere kwaliteit dan wat men in grootkeukens serveert, maar dit was toch wel vrij uitgelezen. Een heerlijke ravioli, een stuk pizza, ijs, en veel meer. Minpuntje was dan weer de filmkeuze: brave familiefilms met Steve Carrell zijn nu niet bepaald zeer entertainend.

Zo. We zijn ondertussen in de internationale zone in Zaventem. De check-in bij Delta Airlines liep vrij vlot. Toen we in de rij stonden werden we meteen aan ondervraging onderworpen. Hadden we wapens bij? Verboden producten? De security had duidelijk een hoog ‘you don’t mess with us’ gehalte.

Straks gaan we door alle security controles heen vooraleer we naar de gate gaan. Een spannend moment dus. En daarna: 9 uur op het vliegtuig richting Altanta. En daarna een binnenlandse vlucht richting Chicago alwaar we om 16u45 lokale tijd op O’Hare Intl. zullen arriveren.