Much Ado About Nothing
Ik heb het wel voor avonturiers. Is ook een reden waarom ik graag op reis ga: op naar het onbekende. Zeker nu verondersteld wordt dat ik de jaren des verstands bereikt heb, vind ik dat ik meer dan ooit de kans moet grijpen om een stuk van de wereld te zien. Afin, niet dat ik zo zot ben als het duo in dit filmpje…
As It Happens from renan ozturk on Vimeo.
Neemt niet weg dat ik bij zo’n beelden toch graag eens wegdroom naar verre landen, wijdse landschappen en vreemde culturen.
En zo komt er na twee weken in toeven in het buitenland een einde aan mijn rondreis. Morgen gaat het per auto terug richting $HOMELAND. Ik kijk altijd eens goed rond als het gaat over zeden en gewoonten in het buitenland en ik kom altijd tot deze conclusie: dat wij onszelf on-ge-lof-e-lijk tekort doen op bepaalde gebieden.
En na mijn twee weken in Denemarken/Zwitersland is dit het verlanglijstje met de titel: “horen onverwijld te worden ingevoerd.”
Zo. Ik weet in welke richting mijn volgende kuurvakantie zal gaan.
Kun’t ge het geloven? Maar ik ben met vakantie! Ik kan mij niet meer herinneren hoe lang het geleden is dat ik nog eens vakantie heb genomen. Echt vakantie dan. Het soort waar alle zorgen ver weg zijn en je enkel maar hebt te genieten van de rust.
Wel, ik ben dus op dat soort vakantie.
Eindelijk.
Vorige week was ik nog in Denemarken voor DrupalCon Kopenhagen en vandaar ben ik rechtstreeks doorgevlogen naar Zwitersland. Met een tussenstop in Zürich ben ik zaterdagmorgen aangekomen in Grächen, Mattertal. Ik tik tik dit in de relatieve schaduw van besneeuwde toppen zoals de Weisshorn, Seetalhorn, Bishorn en in de verte de Matterhorn.
Wat vooral opvalt is de stilte. En de tijd. Alles gaat hier een stuk trager en gemütlicher in de bergen. Puur onthaasten. Nu besef ik meer dan ooit in wat voor opgefokte ratrace we in België eigenlijk wel niet leven. Serieus, gasten, een mens wordt daar eigenlijk moe van zonder het echt zelf te beseffen. Afin, tot ge in de bergen aankomt en de eerste vier dagen 12+ uren aan een stuk door slaapt.
Wat doe ik hier vooral? Bergwandelingen maken, vaneigens! Vandaag ben ik tot 2.230 meter geklommen. En morgen gaat het richting 2.600 meter. Alwaar een panorama over de Rhône-, Saas- en Mattervalei mij wacht. Dit is letterlijk het dak van Europa. En het eten? Rösti mit Bratwurst! En fondue! En Raclette! En Apfelstrüdl! En genieten van de zon die hier momenteel zijn uiterste best doet. En, en, en… wel, vanalles eigenlijk. Alles behalve Internetten eigenlijk. Of toch, om dit even neer te pennen.
In ieder geval, de batterijen worden hier stevig opgeladen om als verfriste mens terug de draad op te pikken.
Nooit gedacht dat een vulkaan zo’n impact zou hebben op mijn persoontje. But yet, she does! Normaal had ik op dit eigenste moment ergens tussen IJsland en Groenland moeten hangen. Op weg naar San Fransisco. De harde realiteit is dat ik hier nog altijd in België vertoef. Team Krimson is gebumpt naar een vlucht op maandagmorgen, maar zojuist hoorde ik dat Brussels Airlines en Ryanair alvast tot maandagmiddag hun vloot op de grond houdt. Geen goed teken. Veel later dan maandag moeten we niet vertrekken want dan missen we eigenlijk zo goed als het grootste gedeelte van de hoofdreden van onze trip: DrupalCon San Fransisco.
Damned!
Ondertussen enkele bedenkingen:
Wel, nu is het nog wachten op filmpjes van de vulkaan met lolcat’s en zo.
Ligt het aan mij, of is vadertje Tijd in hogere versnelling geschoten? We zijn ondertussen al half april. U zal dat ongetwijfeld wel kennen. Waar ben ik zoal mee bezig dezer dagen?
Yours truly vertrekt volgende week met de Dagtaak richting States. De reis gaat richting San Fransisco om daar deel te nemen aan DrupalConSF. Daarna blijven we nog een paar dagen plakken in de Bay Area om aan sightseeing te doen. De terugreis gaat over de Big Apple waar collega S. en ik nog eens 4 dagen tussenstop houden om de stad te bezichtigen. Nodeloos te zeggen dat ik er best wel zin in heb.
Er zijn verhuisplannen. En zodra ik in het land ben, ga ik daar werk van maken. Tegenwoordig reis ik nogal wat af tussen Leuven en Antwerpen. Een nogal overbodige pendel die ervoor zorgt dat ik vaak vrij laat thuis ben en ongehoord vroeg uit bed moet. Hoog tijd om daar wat aan te doen.
Verder ben ik nog altijd bijberoeper. Ik bouw zo nog links en rechts aan een aantal projecten. Ik ben bezig om de site van de zaak een nieuwe start te geven. En momenteel staat volgend project volop in de steigers. U begrijpt dat laat thuis komen dan al eens in het nadeel durft te spelen.
En den on line?
Ik tweet er tegenwoordig lustig op los. Niet slecht voor iemand die in 2006 nog proclameerde dat dat microblogging gedoe nooit van de grond zou komen. Ik zou alleen wat meer moeten bloggen want stoppen: da’s voor mietjes!
Dezer dagen troon ik vanuit verre Leuven regelmatig naar het nog verdere Hasselt om daar training te geven. En Limburg, dat is voor iemand uit West-Vlaanderen hetzelfde als de achterkant van de maan: je weet dat het er is, maar zonder echte reden ga je toch niet snel even die kant heen. Of het moet zijn voor een weekendje uit of om verre nonkels en tantes te bezoeken.
Hoeft het dan te verbazen dat Limburg mij stevig wist te verrassen? Vooral dan als je met de trein de provincie binnenrijdt.
Neem nu Vlaanderen. Van Oostende tot Brussel en Antwerpen, zijn dat afgehekte velden en akkers, omzoomd met kreupelhout. Afgewisseld met bouwvallige koterijen, lelijke erven en schroothopen. Als je dan in Gent of Brussel aankomt, wordt je vooral geconfronteerd met de stedelijke koterij: schotelantennes, vieze vervallen panden, grafitti, slecht onderhouden daken en noem maar op. Tussendoor word je bij wijlen via het spoor ook nog eens getuige van het fileleed wanneer een snelweg wordt gekruist. Vlaanderen mag je gerust Grauw noemen. Met een kapitale G.
Maar Limburg?
Dat begint al zodra je Leuven buiten rijdt richting Tienen. Tot mijn grote verrassing mag ik vast stellen dat alle viezigheid plaats ruimt voor weidse, glooiende landschappen. Akkers en velden zo ver het oog kan zien. Af en toe zie je een proper onderhouden boerderij, kasseiwegels en zelfs een abdij met ranke torenspitsen. Het deprimerende grijs van het beton maakt plaats voor een pracht van een uitzicht. En met elke bocht krijg je weer een nieuwe visuele opkikker voorgeschoteld.
Wat. Een. Verademing.
Dezer dagen zit het licht dan ook nog eens helemaal goed zo vlak voor het vallen van de avond. Dan krijgt het landschap in het avondrood en de nevel helemaal iets sprookjesachtig. Stiekem hoop ik dan zelfs dat de trein op dat moment even vertraging krijgt zodat ik er extra van kan genieten.
Dat uurtje ’s morgens en ’s avonds op de trein richting Limburg, daar kijk ik dus graag naar uit. Wat jammer dus dat het morgen alweer de laatste dag is dat ik er les geef. Je moet het ze nageven: de limburgers zijn verduiveld gelukkige mensen met zo’n mooie provincie!
Oef! Terug van het dagje Londen! Het blijft een fascinerende stad. Dat bruist en dat leeft tot een kot in de avond. Dit weekend was er natuurlijk het startschot van de kerstkoopjes en dat mochten we geweten hebben. Wat een drukte! Maar wel heel erg kleurrijk. Bovendien, hadden we geluk dat het de hele dag stralend weer is gebleven.
’s Morgens ging het van de trein (St-Pancras) richting British Museum. Die instelling is zo groot dat het eigenlijk een daguitstap op zichzelf rechtvaardigd. Egypte, Oud, Nieuw en Nieuwste Europa, Mesoptamië, kabinetten en verzamelingen allerhanden,… Veel te veel eigenlijk. We hielden het op een kleine selectie van zalen. En een paar hoogtepunten. Ik ben al heel erg blij de Steen van Rosetta en de Elgin Marbles eindelijk gezien te hebben. Nu is het bovendien zo dat het hele museum gratis is. Jawel! Oké, er staat aan de inkom een enorme box voor donaties, maar verder kan je er zo zonder meer naar binnen. Echt fantastisch!
Daarna ging het richting Oxford Street. Oxford Circus hebben ze onlangs opnieuw heraangelegd. Ik denk persoonlijk dat er over dat schuin oversteken nog eens serieus zal mogen worden nagedacht: zo’n mierennest! Volgende stap was de Apple Store in Regent Street waar ik Hedejeh haar verjaardagscadeau heb gekocht. De Apple Store in Londen, da’s een belevenis: veel te hippe jongens en meisjes die je direct te hulp schieten. En een overdosis Apple spielerei. Na een veel te vetting broodje in een Subway liepen we Regent Street af en hielden we nog even halt bij Hamley’s. Was de Apple Store al een grote speelgoedwinkel. Hamley’s is dan een nog grotere speelgoedwinkel. Ik denk dat ik voorlopig genoeg pluchen beesten en barbiepoppen heb gezien. We werden wel verwelkomd met een zeepbellen en twee mannen in circuspakjes. Leuk! In de winkel zelf loopt het personeel ook rond om de laatste snufjes te demonstreren. Vliegende mini helikoptertjes en al.
Op Picadilly liepen we binnen in de HMV. Da’s een beetje gelijk het bij ons ter ziele gegane Bilbo maar dan stukken groter. We hadden elk onze verlanglijstjes maar I couldn’t stick to mine. Ik heb er onder andere een Monty Python DVD box gekocht voor 17 pond. Deal! Daar tegenover was er dan weer de hoofdzetel van Waterstone’s, een gigantische boekenwinkel. Mensen, geef mij een overlevingspakket en je hoort mij een paar weken niet meer als je mij daar ongesuperviseerd zou los laten. Wat men in de angelsaksische wereld aan literatuur, boeken, strips en what-not produceert, daar verbleekt het bij ons toch wel. Toegegeven, je mag de twee naturulijk niet zomaar met elkaar vergelijken. Maar Waterstone’s kicks Fnac ass anyday! Een pareltje die we na een tip van een medewerker van Waterstone’s leerden kennen is Forbidden Planet op Shaftesbury Avenue. Als je een comics/graphic novel fan bent, dan moet je daar eigenlijk zijn. Ze hebben er alles en ze kunnen er alles bestellen.
De dag eindigen deden we door wat rond te snuisteren op Leicester Square. Echt wel een gezellige buurt. Covent Garden is helemaal getooid in kerstsfeer dezer dagen met allerlei attracties, straatartiesten en standjes. Heerlijk! Het lijken wel de Gentse Feesten maar dan vrolijker en ongedwongen. Het avondeten namen we op Leicester Square in een Bella Italia, een keten van Italiaanse restaurants. Veel volk, maar we konden toch een tafeltje bemachtigen. Ondanks de drukte was de bediening uitstekend: een ongelofelijk vriendelijke ober kwam meteen de bestellingen opnemen, we moesten niet lang wachten op eten en de mens bracht zelf de mayonaise “omdat ie dat anders zou vergeten”. Afin, goed genoeg voor ons om hem een fijne tip te geven.
Tenslotte namen we van Covent Garden de Tube (Picadilly Line) richting Station. Het was wel wat drummen aan de ingang van het station maar de Londenaars zijn toch vrij gediscplineerd en bleven er zeer stoïcijns onder. De Tube zelf is bovendien het toonbeeld van efficiëntie. Met onze Oyster Card geraakten we door poortjes direct in het systeem. Alles staat duidelijk aangeduid en je kan echt niet twijfelen over welke richting je nu precies uit moet. Daar kan de Lijn echt wel nog stevig van leren.
Een geweldig dag is het dus geworden! Londen is gewoon te groot om het allemaal ineens te zien. Ik ben alvast groot fan van de stad geworden!
Met de Eurostar stonden we op nauwelijks twee uur tijd terug in Brussel-Zuid. Waar we meteen werden geconfronteerd met vertragingen, rotzooi in het station, een kapotte roltrap, onze trein die een kapotte locomotief had en een conducteur die niet bepaald zeer dynamisch klonk. Tjah…
Kijk ik er even naar uit! Zaterdag gaan we een dagje naar Londen! De tickets voor de Eurostar hebben we via een spaaractie van HLN goedkoper gekocht een paar weken geleden. De afgelopen dagen was het neuzen in de Lonely Planet gids van Londen op zoek naar leuke highlights die we willen zien en strategisch onze shoppingspree voorbereiden. Op dit moment vertrekken we om – urgh – 5 uur ’s morgens uit Brugge om rond 8 uur plaatselijke tijd in St-Pancras te arriveren. In de voormiddag proberen we alvast niet verloren te lopen in het British Museum en in de namiddag trekken we verder de stad in. Echt een vast plan hebben we niet, maar het is zeker niet de bedoeling om ons de voeten van het vege lijf te lopen zodat we toch maar zoveel mogelijk zien.
Oh well!
We wilden eens goed tafelen. En het mocht al eens wat kosten. Dus zijn we gisteren wild gaan eten in Brasserie Erasmus in de Wollestraat. Het is er nu eenmaal het seizoen voor. Het restaurant kiezen was eigenlijk nog niet eens zo heel erg eenvoudig. Brugge stikt blijkbaar van de betere eetgelegenheden. Maar beland je in één van de local tourist traps. Via een restaurantgids en de menu’s die op de websites van de restaurants stonden, lieten we de keuze dus vallen op Erasmus.
Het restaurant promoot zichzelf als een ettablissement met dik 200 bieren waarvan 16 van het vat. Mooi. Maar daar waren we nu net niet op uit. Gelukkig was de zaalmanager een wijnliefhebber en had die een fijn assortiment uitgelezen wijnen weten te introduceren. Ik koos voor de Spaanse huiswijn. Als voorgerecht kozen we een consommé van bosduif en gerookte paling en een toast van wildpaté. Gevolgd door het hoofdgerecht: fazant met witlof. We hadden nog nooit fazant gegeten, maar het smaakte wel naar meer. Tenslotte namen we als dessert ee meringue met fruit en een gratin van rode vruchten. Afsluiten deden we met thee. Het verdict? Heerlijk eten! We hebben er van genoten!
Overigens viel de setting was zeer verzorgd. Zeker niet ouwbollig met kapotgezeten tafeltjes en ongemakkelijke stoelen. Het was eigenlijk een bijzonder rustige avond maar ik had ook niet de indruk dat je als klanten op mekaars schoot werd gezet. De achtergrondmuziek beperkte zich tot de klassiekers onder de klassieke muziek: Ravel, Bizet,… En de bediening verliep zeer vlot en vriendelijk.
Eentje om te onthouden.
Vanaf vandaag ben ik officieel zelfstandige… en morgen sta ik te chillen op de festivalwei van Werchter. Niettegenstaande ik sinds medio april 4/5de werk, moet ik mijn laatste verlofdagen ergens rond de kerstvakantie hebben genomen. Een half jaar gaat snel voorbij en als ik erop terugkijk hebben we wel een paar serieuze projecten gerealiseerd. Het kan absoluut geen kwaad om even een paar dagen van The Grid te verdwijnen en mijn hoofd even volledig leeg te maken.
Rock Werchter is het ideale excuus. De tickets waren gekocht ruim voor ik effectief De Stap zette. Het ziet er naar uit dat we een paar zonnige dagen tegemoet gaan, – met een beetje pech – een stevige plensbui mogen verwerken en – ondanks de Milk Inc hetze – een subliem programma zullen degusteren. Heerlijk toch.
Maandagmiddag ben ik terug thuis om dinsdag fris en monter Colada een kickstart te geven. Let’s get on with it!
« Vorige blogposts Pagina 4 van 16 pagina's Volgende blogposts »