Reizen en Recreatie

• Het is hier bijzonder regenachtig
• Het eten is hier bijzonder vettig
• De Victoriaanse bouwstijl en het geleefde karakter van de gevels bevallen mij wel.
• Het bier is niet te drinken. Maar daar vertel ik geen geheim mee.
• De hostel waar we verblijven is zeer oké. De waardin spreekt ons constant aan met ‘love’ en ‘dear’.
• Looseconnection.com zorgt ervoor dat een flink deel van de stad door WiFi gedekt is.
• De Engelse treinstations worden zwaar bewaakt. Overal hangt het vol met camera’s.
• Mijn lichaam moet wennen aan het plotse uurverschil
• De engelsen zijn verder best wel fijne, relaxte mensen.

Conclusie: Engeland bevalt mij zeer zeker.

2 uur en 30 minuten. Zolang duurde het om vandaag naar het werk te sporen. Breuk in de bovenleiding op het spoor. Meer moet er niet worden gezegd. Voor mij niet direct zo’n groot drama. Het kost mij mijn middageten. Voor de twee studentes die vandaag examens hadden, lag dat anders.

Vanmiddag ging het richting Rijsel. Omdat we er zin in hadden. Het is jaren geleden dat ik nog eens in Rijsel ben geweest. Ik herinnerde mij vooral Euralille en de oprukkende nieuwbouw. Vandaag was dat niet anders. Toekomen en de auto parkeren ergens in de betonjungle van het Europese kwartier. En dan ging het de stad in.

Rondslenteren door verbazend veel winkelstraatjes waar je op de koppen kon lopen, een wafel een een koffie drinken, beetje rondsnuisteren in de Fnac,… En natuurlijk foto’s maken!

Jawel. De randdebielen van de NMBS hebben het weer geflikt. Ik was vanmorgen een uurtje later beginnen met werken dus dat betekende een uurtje overwerk. Geen probleem. De trein van 6u uit Heverlee met overstap in Leuven betekende om 7u thuis te zijn. Alleen… als die trein zelfs niet eens komt opdagen zonder dat je ook maar enige informatie via de luidsprekers krijgt, tjah, dan moet een mens improviseren. Ik mocht dus de bus nemen door Leuven en in het station de boemel met over Aarschot nemen om tegen 20u in Antwerpen te arriveren. Niet fijn. Nog minder fijn is dat zelfs in Leuven nergens problemen werden aangekondigd.

Natuurlijk ga ik straks klacht indienen. Natuurlijk ga ik mijn grieven kenbaar maken. Desnoods via een lezersbrief in de krant. Alleen weet ik dat dat allemaal weinig zoden aan de dijk brengt.

Nu ja, van bij het begin wist ik dat ik dit niet lang zou volhouden. Als het niet de vermoeidheid zou zijn, dan was het wel de onregelmatige dienstverlening die mij de das om zou doen. En veel beterschap zit er immers niet in zoals het nu loopt.

Vanavond was na alle miserie in de laatste twee weken voor mij de spreekwoordelijke druppel. Ik vat bij deze zoektocht naar een nieuwe stek in het Leuvense aan. Ik ga dus op zoek naar een comfortabele studio, appartement,… om te huren. Het hoeft niet meteen Leuven centrum te zijn (prijs en zo) Maar het moet nu ook weer niet super ver uit de buurt liggen. Kessel-Lo of Heverlee lijken mij ook best wel fijn wonen. En het mag ook al wat groter zijn dan mijn woonst in Antwerpen. Ik zou toch graag eindelijk eens wasmachine kunnen plaatsen. En een eigen slaapkamer hebben.

Wie een goeie tip heeft, een kennis/familie/… die zelf verhuist,… laat het mij weten. Mijn eeuwige dank, een traktatie, linkliefde, whatever heb je dus sowieso!

Alvast bedankt!

Ik vermoed dat de NMBS mensen flink wat DNA met de schildpad gemeen hebben. De laatste week was het eigenlijk dikke ellende voor mij…

• Vorige woensdag komt de trein vijf minuten te laat toe in Heverlee. Ik moest naar Gent voor een afspraak. Uiteraad mis ik mijn aansluiting in Leuven en kom ik een klein half uur te laat in Gent toe.
• Vrijdag was het weer prijs. Ik had afspraak in Antwerpen. In Leuven had mijn aansluiting 15 minuten vertraging. Geen erg want het rijtuig stond er al. Ik dus opstappen… om na vijf minuten te horen te krijgen dat de trein was afgeschaft. Dan maar de volgende, twintig minuten later, nemen. Die rijdt vlotjes tot even buiten Leuven om dan stil te vallen. Dik een half uur lang mochten we het landschap bewonderen. Daarna ging het op een slakkegangetje richting Mechelen. Aangekomen werd ik op de schouder getikt door een medereizigster. Buiten op het bord stond aangekondigd dat de trein terug naar Leuven spoorde. De conductrice had niets afgekondigd. Buiten stond ze met een tiental verwarde reizigers vol vragen. Eentje had het heldere idee om haar alsnog de nieuwe situatie in de trein te laten afkondigen. Dat weigerde ze. Ongetwijfeld zullen er die avond mensen ongewild terug in Leuven zijn gesukkeld. Een half uur heb ik moeten wachten in Mechelen op een overstap naar Antwerpen. Alwaar ik ook nu weer een uur te laat arriveerde op een afspraak.
• Zaterdagavond ging het gelukkig goed en verzamelde ik slechts vijf minuten vertraging tussen Gent en Brugge.
• Gisterenmorgen liep de trein vanuit Brugge naar Leuven 15 minuten vertraging op rond Gent door ‘een probleem met de schroefrem’. Een zeer geruststellende mededeling die daarna bij elke stop nog eens extra werkt verkondigd.
• Gisterenavond had ik weer prijs. In Heverlee kwam de trein te laat toe waardoor de aansluiting naar Antwerpen totaal mistte. Ik mocht de boemel op en heb alle stationnetjes tussen Leuven en Antwerpen gezien. Ik kwam dik 40 minuten te laat toe in Antwerpen-Centraal.
• En vandaag was het weer prijs want vanuit Leuven spoorde ik richting Brugge. In plaats van rond 19u toe te komen in Brugge werd dat 19u25. Een half uur extra. Op een trein vol vakantiegangers!

Op zich vind ik een vertraging nu nog geen zo’n grote ramp. Ik ben al blij dat ik thuis geraak. Alleen, je krijgt gewoon letterlijk géén informatie. Er zal een dag komen dat ik gewoon weiger om mijn reiskaart te tonen als ik geen uitleg krijg waarom de trein vertraging heeft. Misschien moeten we dat allemaal wel spontaan doen. We moeten toch niets gaan bewijzen voor een dienst die niet geleverd wordt, niet?

Ik word vaak aangesproken met de vraag of ik niet ga verhuizen. Het punt is dat het traject op zich best wel doenbaar is. Het is vrij aangenaam reizen op een rustige trein. Het wordt pas een probleem als je er niet op kan betrouwen. En het komt vrij ver dat een mens moet verhuizen als de 50 of 60 kilometer met het openbaar vervoer niet overbrugbaar blijken.

Mja, ik heb indertijd hier ook al ganse blogposts gewijd aan het wanbeleid bij de IJzeren Weg. Veel valt er niet over te zeggen. Behalve dan dat Mussolini ooit werd geroemd als de man die de trein in zijn land terug op tijd liet rijden. Als de dienstverlening bij het Spoor een maatstaf mag zijn voor hoe ons kikkerlandje wordt geleid…

… of hoe het terug-naar-school gevoel gisteren en vanmorgen even de kop op stak. Alternatieve titel voor mijn eerste werkdag bij Statik. En het werd een zeer gevulde dag.

6u02: op dit ontiegelijke uur in Brugge wakker worden. Het ochtendzon heeft goud in de mond of zoiets.

6u58: de trein op richting Leuven. Het plan is om daar over te stappen op de trein richting Heverlee en om 8u37 te beginnen.

7u28: onze lieve vrienden van de NMBS konden het niet laten. De trein valt defect in Gent en rijdt niet verder. In de absolute chaos besluit ik de trein van 7u39 richting Schaarbeek te nemen.

8u15: ik arriveer in Brussel-Centraal en stap snel over op de trein naar Leuven over Brussels Airport

8u39: blitzbezoekje aan de luchthaven van Zaventem

9u05: eindelijk gearriveerd in Leuven

9u20: ik arriveer in Heverlee.

De dag begint met een uitgebreide rondleiding terwijl de nieuwe collega’s één voor één binnen druppelen. We zijn met 5 man vandaag. Ik krijg mijn werkplek toegewezen. Een verse, nagelnieuwe iMac staat op mij te wachten. Dit wordt mijn werkpaard. De rest van de dag bestaat erin om er mijn werkomgeving op te zetten. e-mail, browsers, textmate, subversion repository, public keys,… In de namiddag begon ik mijn ontdekkingstocht doorheen de code van de vele projecten. Spannend en heel erg leuk!

Met het mooie weer besloten we dan maar buiten te zitten met onze broodjes. Op het pleintje had er een oudere dame geprobeerd om met haar auto italian job gewijs van een paar trappen te rijden. Slecht plan want de auto bleef steken met het chassis op de trap. De politie en een takelwagen kwamen eraan te pas. Ergens was er het plan om met zijn allen de handen onder de auto te steken en hem terug op het pleintje te duwen, maar de stem van de rede en het besef dat we misschien meer kwaad dan goed zouden doen, hield ons wat tegen.

Tegen een uur of 6 besloot ik de trein naar Antwerpen te nemen. Ik arriveerde mooe maar tevreden mooi om 19u in het Centraal. Ideaal. Nu heb ik nog wat tijd om TV te kijken en dan op tijd in bed om morgen vroeg de dag aan te vatten.

O ja, voor alle nieuwsgierigen: dit is mijn nieuwe werkplek…

Tubeday. Deze week: fietskoeriers. In Antwerpen zie ik ze regelmatig. ’t Zijn vaak dezelfde die het per fiets doen. Je hebt er ook op een brommertje, maar de fietskoeriers zijn de ware helden. Antwerpen is dan ook qua verkeerssituatie nu niet bepaald de meest fietsvriendelijke stad in Vlaanderen.

Dit zijn de fietskoeriers in New York. Hartje Manhattan. Daar rijden ze eigenlijk op het anarchistische af. Combineer het met een helmcamera en een stoer muziekje en je hebt een leuk internetfilmpje.

Let vooral op het verkeer en de auto’s die door de straten van NY sjezen! Er zitten er een paar leuke tussen.

De zaterdagmiddaguitstapjes met kameraad Twanne leveren leuke foto’s op. Zoals deze: het slechte weer dwingt de toeristen met het befaamde frietje van de beruchte groene koten, onder het Belfort te schuilen.

O ja, we hebben opties genomen op de vlucht naar Amerika. We zitten qua budget rond de 1,5 à 2k euro reiskosten. Natjes, droogjes, benzine, bezoekjes,… zitten daar niet in. Uiteindelijk doen we eigenlijk 6 citytrips gespreid over twee weken. De kapstok is er, nu komt het erop aan om zes stapeltjes te maken met documentatie, bezienswaardigheden,… Kortom, beetje plannen wat we willen zien en doen.

Gisteren de derde editie van de Glamour Night in het Jeugdhuis. 22 awards werden er uitgedeeld. Ik was opgetrommeld als één van de papparazi. Ideaal om meteen mijn SB-600 uit te testen.

O ja, meteen ook voor het eerst in een limo gezeten. Wat was dat leuk om door Brugge te cruisen. Heerlijk om de blikken van het volk op straat te zien. De twee Belgische vlagjes die B. op de wagen had laten steken maakten het geheel af.

Onverdraagzaamheid. Verzuring. Grote Woorden waar we allerlei betekenissen aan kunnen haken. Niet in het minste Racisme, Vandalisme, Verkeersagressie, etc. Maar soms zit het ook in de kleine dingen. Neem nu vanmorgen op de trein.

Zoals elke morgen zaten de oude, uitgeleefde treinstelletjes ook nu weer veel te vol. De meeste mensen konden zitten, mind you. Maar dat was blijkbaar niet voldoende voor een meneer die in Sint-Niklaas onze coupé had vervoegd. Vlak voor Antwerpen, tien minuten verder, kon hij niet verkroppen dat het meisje naast mij, in een poging iets beter te zitten, haar knie per ongeluk een paar tegen zijn been had uitgeschoten. Hij begon duidelijk hoorbaar boven het geraas van het dokkerende treinstel, tegen haar uit te voeren. Zij verontschuldigde zich tot het uiterste. Even leek het niet voldoende te zijn. Maar uiteindelijk werd hij stil terwijl het ongenoegen duidelijk van gezicht te lezen viel.

Het incident had mij uit mijn gedachtenstroom gehaald terwijl ik van het zonovergoten landschap probeerde te genieten. Even overwoog ik om zelf in het defensief te schieten. Ondanks de illusie die de promotionele machine van een comfortabel forenzenverkeer die de NMBS ons graag voorspiegeld, een illusie van ruimte, vrijheid en comfort waarvan onze maatschappij doordrongen is, moeten we in heel wat situaties een stuk van onze persoonlijke ruimte durven prijsgeven. Die gedachte deed mij mijn voortvarendheid al snel terug inslikken. Ik heb immers ook wel wat boter op het hoofd wat dat betreft. Hoe vaak erger ik mezelf niet aan mijn medereizigers? Impliceert een publieke ruimte niet per definitie dat ze gedeeld moet worden en dat we ons gedrag dusdanig moeten aanpassen?

Eens te meer heeft Sartre gelijk toen hij zei L’enfer, c’est les autres. Meer dan ooit wordt onze maatschappij zowel, in micro als op macroschaal, krapper en krapper. Iets wat ons dwingt om niet alleen de wijze waarop we dingen zien en onze verwachtingen aan te passen, maar ook begrippen zoals altruïsme en egoïsme opnieuw te herdefiniëren. In mijn ogen getuigt de hunker van mensen naar meer en meer individueel comfort ten koste van het algemeen belang van een vorm van escapisme. We kunnen immers niet allemaal razendsnel worden bediend, in 4×4’s rijden, op safari gaan, in eerste klasse met maximale beenruimte naar het werk sporen en elke dag een eerste klasse steak op ons bord krijgen.

Paradoxaal genoeg lijkt onze media het tegendeel te beloven.