Gezondheid en Welzijn

Helaba! Komen wij terug van 300 in de Metropolis. Wie horen we daar van interview doen op StuBru in Hypechannel? Toch wel niet Michel zeker!

Dinges over Bwards en trekzetels! En niet meer weten wat hij vandaag op zijn blog heeft gepost! Slaapproblemen en al ja! ’t Is van uw groupies dat ge het moet heben. Tsss…

Ik ben gelijk niet de enige die het opvalt dat het dit jaar wel héél vroeg lente is. Reeds een tiental dagen valt het mij op dat er ’s ochtends al duchtig vogelgekwetter is in de stad. Wie zich kan ontrekken aan het geraas van auto’s – in een rustige straat, in het park,… – valt het meteen op. Dat typische gedoe van vogels die de lente in hun gat hebben.

En ’t is nog maar fecking begin maart! Goed voor hoogstens een borstvalling!

Zes uur blijft toch ontiegelijk vroeg. Hoewel, ik was meteen klaar wakker wat alleen maar kan duiden op het feit dat ik een goed rustweekend gehad heb. Eten-wassen-aankleden later dook ik de trein van 6u57 op.

Met het krokusverlof had ik gehoopt dat het er iets rustiger aan toe zou gaan bij op een doordeweekse maandagmorgen. Toch niet: veel te veel volk op veel te weinig trein. When will they ever learn? Ik wilde nog even proberen om een tukje te doen en ik had mij voorgenomen om tussen Sint-Niklaas en Centraal de sudoku in de Metro op te lossen maar ik was eraan voor de moeite.

De mensen van de JWR hadden een dagje uit gepland en reisden mee! Ach, de JeeWee-Er! Jeugdsentiment! Jaren was ik verslingerd aan ruimtevaart. Het clubje jeugdige getrouwen kwam maandelijks bijeen in de sterrenwacht om daar nieuwtjes uit te wisselen of aan projectjes te werken. Ja zelfs, raketjes heb ik nog gebouwd en gelanceerd! De groep van nu zag er wel heel erg anders uit dan die van nu. Groeiend en bloeiend! Fantastisch! Ze zijn nu een georganiseerde vzw in plaats van het zootje ongeregeld dat ik vroeger kende. Moest ik terug meer in Brugge zijn, ik denk niet dat er zoveel nodig zou zijn om er terug betrokken bij te geraken…

Vanavond is het Groot Feest omdat Gent Blogt twee jaar jong wordt. Alleen kan ik er jammer genoeg niet bij zijn. Gezondheid en al verhinderen mij zo’n beetje om allerlei dinges te doen. Mijn lichaam schreeuwt om het rustig aan te doen dit weekend. Ik had overigens al een afspraak die ik vanavond heb moeten afzeggen.

Dju, dju, driemaal dju! Ik had zo graag eens de crew van Gent Blogt ontmoet! Dat ze er een lap op mogen geven vanavond. En natuurlijk, toch bedankt voor de mooie uitnodiging!

Wa-hoe? 160 euro’s om voor Rock Werchter? Is dat niet een beetje héél erg duur? Da’s een prijsstijging van goed 25%! En dan zit daar nog geen camping en al in!

De Schuur vertelde aan De Standaard dat het te maken had met de hoge gages van de artiesten. En – toegegeven – de line-up van dit jaar bevat toch wel enkele Grote Namen. Maar volgens de Schuur mag de prijs geen bezwaar zijn omdat andere festivals zoals Roskilde nóg meer kosten.

Kijk, we leven hier nog altijd in België. Een kikkerlandje. En we hebben hier een festival waar we trots op mogen zijn. Maar omdat nu zo duur te maken dat de Vlaamse Jeugd dat niet meer kan betalen? ’t Is nu al een vre-se-lijk commerciëlen boel. De Schuur doet natuurlijk wat hij wil.

De afgelopen dagen gingen zo’n beetje als een delirium aan mij voorbij. Of toch zeker zondag en maandag. Constante is op dit moment een diepzittende, lelijke hoest. Ik blaf gelijk een hond en ik kan geen twee zinnen zeggen zonder dat mijn stem bokkensprongen maakt en ik het moet uitproesten. Heel handig aan de telefoon!

Ondertussen heb ik het wonder van twee keer extreem vroeg gaan slapen mogen meemaken en het ergste heb ik achter de rug. Nu is het een kwestie van goed soigneren. Ik heb thuis hoestsiroop (mmm… vliersmaak!) staan en op het werk drink ik thee, thee en nog eens thee. Bovendien eet ik ’s middags een sinaasappel (morgen wordt het kiwi!) en zuig ik muntjes voor dood.

En nu maar bidden dat ik ook snel van die hoest af geraak!

In mijn werk is het belangrijk dat je initiatief en vindingrijkheid toont. Dat betekent dat als een probleem of een vraag zich aandient, ik mij eerst zo goed mogelijk probeer te informeren, die informatie verwerk en er dan een antwoord op probeer te verzinnen.

Als – momenteel – enige projectmedewerker betekent dat ik wel over wat vrijheid beschik om zelf oplossingen te bedenken en ze af te stemmen met de projectleider. Minstens één persoonlijke verrijking die ik aan deze job zal overhouden, is dat ik er niet voor terug zal deinzen om zelf het initiatief te nemen.

In casu betekent dat dat ik al snel eens naar telefoon of mail zal grijpen om met de andere collega’s iets te organiseren of om antwoorden te krijgen. Zelfs al moet ik daarvoor bij Amerikaanse vakgenoten zijn. Dat probeer ik ook in mijn dagelijkse leven toe te passen. Zo probeer ik daarjuist op een website te komen van een high profile bedrijf om wat meer info te krijgen. Helaas krijg ik steeds een blanco venster te zijn of een time-out. Shame! Nu wil ik écht wel die informatie en heb ik via hun – gelukkig wél werkend – contactformulier een mailtje gestuurd. Ik ben benieuwd naar het antwoord!

Trouwens, het legt wel degelijk af om vragen te stellen: het toont de bevraagde dat er wel degelijk interesse is en met de feedback kan die zijn dienst, product,… verder verbeteren. Kortom, niet tevreden of zit je met een vraag of twijfel? Aarzel dan niet om te bellen, mailen, schrijven… Assertiviteit rocks!

Een mens beseft pas dat hij oud wordt wanneer ie naar het nieuws kijkt. De moordenaar van Hrant Dink is dus van 1990. Nog geen 17 jaar oud. Oké, da’s op zich nog piepjong, maar wel al oud genoeg om te beginnen moorden. Mijn jongste broer is van 1989 en die zit in zijn laatste jaar middelbaar, go figure!

Mensen geboren in 1990…

• … hebben nooit de val van de Berlijnse Muur en het opdoeken van de USSR meegemaakt. Ik heb dat bewust meegemaakt. Het strijken van de vlag, de rumoerige machtswissel met Jeltsin en al.
• … hebben nooit bewust de Golfoorlog meegemaakt. Ik dus wel: ’s ochtends met pa kijken naar de nachtkijkerbeelden uit Bagdad op CNN. Ook een first!
• … hebben nooit andere presidenten gekend dan Bill Clinton en Junior. En over die eerste zullen ze ook niet zo héél erg veel kunnen zeggen.
• … waren ochot 11 jaar toen 9/11 plaats vond. De oorlog in Irak is iets waar ze mee zijn opgegroeid.
• … hebben nooit bewust koning Boudewijn gekend. Laat staan de hysterie rond diens dood meegemaakt. Ik wel, ik was op zomerkamp en toen men ons dat vertelde dachten we de eerste 24 uur dat het een mop was van de leiding.
• … hebben nooit een tijd gekend waar computers slechts een absoluut luxeproduct waren.
• … hebben de hype rond Titanic en de cultus rond Leo DiCaprio slechts vaag meegemaakt.

Ach, ik ga zwijgen want ik denk dat ik hier een aantal mensen zwaar depressief aan het maken ben.

Ik heb het weer vlaggen: verkouden! Voorlopig is het enkel maar een stevig verstopte, overgeïrriteerde neus. Maar op zich ben ik die – de verkoudheid, niet de neus – al liever kwijt dan rijk. Vanmorgen in de trein bijvoorbeeld: met opgezwollen, uitgedroogde slijmvliezen probeerde ik nog een hazenslaapje te doen. Kwam er tegenover mij een dame zitten met een uitgesproken parfum. Ik zweer het u: ik wist niet waar kruipen van de miserie.

Hopelijk betert het tegen skireis want dit is werkelijk nefast voor de nachtrust…

Vandaag ben ik voor de laatste keer naar de tandarts geweest. Sinds begin december had ik wekelijks rendez-vous met de tandartsstoel. In totaal een goede 8, 9 keer. Ik kan de tel niet meer bijhouden.

Eigenlijk ben ik halverwege gestopt met bloggen over mijn tandartsavontuur omdat het gewoon te ingewikkeld werd. Het komt erop neer dat er serieus wat werk bleek te zijn. Mijn tandarts in Brugge liet blijkbaar de dingen aanslepen en behandelde ze pas als ik er echt last van had. Vaak was het dan ook te laat. In totaal zijn er nu drie tanden ontzenuwd en zou ik eigenlijk drie kronen moeten krijgen. Eentje is vrij cruciaal maar de twee anderen zijn eerder een esthetische keuze. Maar dat is voor later.

Ik kan jullie ook vertellen dat naar de tandarts gaan een dure grap is. Ik durf zelf niet op te tellen hoeveel het mij gekost heeft. Ik ben al blij dat ik het gros ervan terugbetaald krijg van de mutualiteit. Maar het is voor het goede doel en dat ik niet op mijn 30 of 40 jaar met een valse gebit moet rondlopen.