Gezondheid en Welzijn

Ha! Nog 35 minuten en ik bevind mij in een administratief limbo! Vandaag is de allerlaatste dag van mijn contract voor dit project. Maandag moet ik mij om 9 uur aanmelden bij de persooneelsdienst in Deurne om daar mijn nieuw contract voor 2 jaar tekenen.

Dat betekent dus dat ik dit weekend welgeteld twee dagen formeel werkloos zal zijn. Dat zal dan ook meteen de eerste keer zijn.

Het betekent ook dat het project waar ik de laatste drie jaar aan gewijd heb, afgelopen is. Het dossier wordt afgesloten en het eindverslag ben ik volop aan het schrijven. En ondertussen verleg ik mijn horizonten naar een nieuwe job en nieuwe uitdagingen.

Ik ga aan de slag als consulent ICT (administratief heet het consulent bestuurskunde) voor een groots project binnen de stadadministratie. Ik ga hier vooral bezig houden met de ICT kant van de zaak en onder andere de implementatie van een aantal toepassingen opvolgen. Ik kijk er al helemaal naar uit!

De voorbije weken, en zeker het laatste weekend, was ik niet bepaald goed bezig: mijn agenda liet mij niet bepaald toe om gezond te eten. Dus vrat ik tussendoor de goorste vettigheden. En dat heeft zo zijn gevolgen. Super size me achter na dus? Bijna, but not quite.

Niet dat ik nu opeens kilo’s ben aangekomen. Neen. Ik beschik nog altijd over mijn somalische figuur. Maar de effecten zijn toch van geheel andere aard: lusteloosheid, mood swings, slecht slapen,… you know the drill. Hoog tijd dus om af te kicken en terug zelf mijn potjes te koken.

Dat betekent dat ik dus in de eerste plaats mijn dieet terug wat meer probeer te variëren: een goed ontbijt ’s ochtends, een stevig middagmaal en gevuld avondmaal om de zaak af te werken.

Tegenwoordig begin ik de dag met een flinke kom muesli (don’t laugh!) en een kop koffie. Waar ik de voorbije weken reeds rond 10u met een knorrende maag zat, blijf ik nu energiek aan de slag tot een uur of 12. Kijk-eens-an! Het middagmaal bestaat op dit moment nog uit stevige broodjes met veel rauwkost, maar ik zou het ook wat meer willen afwisselen met stevig grof boerenbrood en toespijs.

Het avondmaal is de kers op de taart. Deze week zal ik uiteindelijk drie keer mijn eigen potje gekookt hebben. Maandag was dat mijn befaamde bolognaisesaus bestaande uit gepelde (en geschifte) tomaat, een stevige portie gehakt, paprika, ui, champignons en kruiden. Gisteren was het een stevig stuk steak met doperwtjes en wortelen. Vanavond wordt het kip curry met rijst en champignons. Alles begeleidt met een glas rode wijn (côte du ventoux).

In alle eerlijkheid: de impact van een gezond eetmaal verbaast mij. Al na twee dagen voel ik mij een stuk beter en energieker. Ik kan mij bovenal beter concentreren op het werk. De lering die we eruit trekken is dus: fast food is groot vergif. Zelfs frieten zijn goed voor één keer in de twee weken, maar ook niet meer dan dat. Morgenavond ga ik trouwens met kameraad V. op stap. Dat wordt dus even het dieetschema in het oog houden.

En weer een jaartje erbij. Vandaag mag ik zeggen dat ik dichter bij tram 3 zit en verder van tram 2. Het openbaar vervoer zal er alvast wel bij varen want voor de NMBS ben ik vandaag geen jongere meer. Gedaan met gopass-rijden. Verder is het geen zo’n grote verandering. Meer dan ooit vooruit kijken eigenlijk.

En nu is het wachten op taart! Want die heb ik nog niet gehad…

Dju. Ik had gisteren niet zo dicht bij die boxen mogen staan. Ik zit met een lichte tinnitus. Ik hoor precies een TV met ruis die constant op de achtergrond speelt. Vrij irritant te noemen.

Goeie oordopjes staan dus ook al op het verlanglijstje. Maar eerst richting mediamarkt om wat extra geheugenvoer te halen voor mijn D50.

Altijd leuk om onder het werk eens ex-studiegenootjes tegen te komen. Zo ook gisteren toen er in de broodjeszaak iemand op mijn schouder tikte. J. zat al een tijd in onze leeszaal. Dat wist ik. Ze doceert en dat betekent dat ze van tijd tot tijd in het archief het zij op onderzoek trekt, het zij interessant lesmateriaal opzoekt.

Bleek dat ze na al die jaren nog altijd mijn website volgt! Kijk, kijk. Eigenlijk is ze een beetje een lurker omdat ze niet altijd reageert. En omdat ik eens van de-lurking wil doen: Komaan, J., laat eens iets van u horen! Hetzelfde eigenlijk aan al die andere ex-studiegenootjes en andere mensen die mijn blogje lezen maar zich in stilte hullen. Ik ben eens benieuwd wie mij allemaal leest.

Iemand Jules gezien? De hele straat en de buurt hangt hier vol met posters van kater Jules. Zelfs in het Kattekwaad hangt Jules prominent aan de kassa.

Ik kan er natuurlijk niet nakijken. Dus, alle Antwerpenaren op het Zuid, wie Jules gezien heeft: laat deze mensen iets weten!

Kijk, hier wordt een mens dus zo triestig van hé! Gisteren nog gevierd als een held, vandaag niet meer dan een afvallige. Vinokourov is betrapt op bloeddoping! Voor de niet-ingewijden: bloeddoping is bloed met een hoog hematocrietgehalte aftappen (bv. bij een hoogtestage), bewaren en vlak voor een wedstrijd terug toedienen. Het effect mag er duidelijk zijn. Bloeddoping is uiteraard opspoorbaar én verboden.

Toen ik gisteren naar het tourjournaal keek, had ik hetzelfde gevoel als bij Landis vorig jaar na zijn fantastische remonte: te mooi om waar te zijn. Na de pech van de voorbije weken leek het mij net iets te fantastisch dat hij zo kort op elkaar twee ritten won, zo laat nog in de tour. Met – naar verluidt – goed dertig draadjes in zijn knieën.

Na al die tijd zou een je inderdaad denken: ze hebben het eindelijk geleerd. Duidelijk dus niet. Nochtans vind ik de koers een schone sport. Coureurs die afzien, heldenstrijd, heroïek, bloedend de eindmeet overkomen,… je weet wel. Veel meer nog dan bij het voetbal. Het is maar logisch dat Astana zich terugtrekt. Daarmee verliezen ze ook Klöden en Kashechkin uit de top tien in het klassement. Jammer, jammer, jammer. Waarom kan het allemaal niet proper?

Zorg het mooie weer er bij jullie ook voor een zekere relaxedheid? Ik weet niet wat het is, maar veel stress had ik vandaag niet. Integendeel. Het feit dat ik vandaag voornamelijk buitenshuis – productdemonstratie in Gent – was zal er ook voor iets tussen gezeten hebben. In ieder geval, ik was vandaag eens lekker op mijn gemak.

Tegen 16u arriveerde ik op het werk om het laatste uurtje te vullen. Alle technische problemen die men mij afvuurde ten spijt: ik geraakte niet uit balans. Tegen een uur of 6 was ik thuis. Het was al een hele tijd geleden maar ik besloot mijn boodschappen te doen in de Delhaize. Dat bracht mij ertoe om genoeg eten te slaan om de rest van de week terug zelf te kunnen koken. Ook al weer een hele tijd geleden! Vandaag was het iets eenvoudigs: kip met rijst en zoetzure saus, maar morgen wordt het wok!

Nu vind ik niets rustgevender dan koken. Niet dat ik zo’n grote chef ben, maar ik vind koken nu eens de meest ongecompliceerde bezigheid die er bestaat. ‘Tuurlijk, er kan en – soms – gaat er vanalles fout, maar tot mijn eigen verbazing komt er altijd iets heerlijks uit de pan of pot. En zeggen dat ik nooit een groot eter ben geweest, laat staan dat ik een grote voorliefde voor koken met de papfles heb binnen gekregen.

Ook niet van mijn gewoonte: ik heb mij zelfs gelijk een fles wijn in de Delhaize gekocht en gedeeltelijk gedegusteerd bij het eten. En daarjuist had ik zelfs Het Vakantiegevoel! Van een verschil bij gisteren gesproken…

Hm. Ik loop al een tijd te snotteren maar de laatste dagen is het écht wel erg. Processierupsen? Hell no! Ik denk dat ik ook nog eens allergisch ben geraakt aan pollen! Vochtige zakdoeken, kriebelende slijmvliezen en rode, jeukende ogen zijn mijn deel! Dedju!

Nogal een geluk dat er antihistaminica bestaan! Alleen spijtig dat je die wondertjes van pharmaceutica enkel op voorschrift kan krijgen…

Hm. Ik loop al een flink deel van de dag rond met pijn aan mijn linkeroog. ’t Is te zeggen. Niet aan mijn oog zelf, maar gelijk aan het ooglid. Alsof ik rondloop met een blauw oog. Ik heb al zitten betasten, bevoelen en begluren in de spiegel maar er valt weinig of niks aan te zien of op te merken. ’t Doet gewoon flink zeer als ik knipper of mijn ogen dichtknijp.

Ontstoken zal het wel niet zijn, want dat heb ik al mogen meemaken. Eén keer maar geen twee keer.

Eens zien hoe het naar morgen evolueert. Ik hoop vurig morgen niet met een duivenei op te staan.