Gezondheid en Welzijn

“En bij welke dienst zit je?” vroeg de bedrijfsarts van dienst. “BZ SA” antwoordde ik terwijl ik naar een kapstok zocht voor mijn jas. “Ga maar zitten.” zei ze kort terwijl ze een lange lijst van namen doorbladerde. Ik vermoed dat ik zowat de voorlaatste was en dat ze zowat de helft van het stadspersoneel moet hebben gezien.

Terwijl ik mijn mouw opstroopte vroeg ze nog of ik vroeger al geprikt was en of ik toen nergens last van had. “Neen. Helemaal niet.” Ik presenteerde bewust mijn linkerbovenarm. Van zo’n prik heb ik nadien altijd last van pijnlijke armspieren. Ik keek even weg terwijl ze de naald controleerde. Toen ik terugkeek was het al gebeurd. Zonder er iets van te voelen. De techniek staat voor niets. En oefening baart kunst. Geen minuut later sloot ik de deur van het provisoire kabinet op de dienst FI achter mij.

Ik kan er alvast weer de winter mee door.

Sensoa heeft een solidariteitscampagne gelanceerd: sluit HIV uit. Daar geef ik graag mijn steun aan want mensen die aan HIV lijden zijn meer dan ooit ook mensen. Meer hoeft daar eigenlijk niet over worden gezegd.

Gespot bij T. en P.

• Flickr
• YouTube

Lees ik gisteren nog dit stukje bij Ishku, dan krijg ik vandaag bij thuiskomst gelijkaardig nieuws te horen.

Vroeger, toen ik nog klein was, namen mijn ouders al eens een oppas. Dat was altijd dezelfde en ze kon ons zo bezig houden dat we onze ouders niet misten. Niet echt. Later, toen zij net lerares was, gaf ze mij bijles wiskunde. Ik bakte werkelijk niets van al die cijfertjes. Ik kreeg kop nog staartdeling aan al die cijfertjes. Met ijzeren discipline maar ook met veel begrip loodste zij mij door de getallenleer in de basisschool. Regel van drie, meetkunde, cijferen,… ze wist het mij allemaal zo eenvoudig duidelijk te maken. En ik ben haar daar altijd heel erg dankbaar voor geweest.

Vandaag is ze directrice en het is inderdaad al een hele tijd geleden dat ik nog van eens wat nieuws van haar had gehoord. Je weet wel: het Leven. Thuis kreeg ik nu net te horen dat er bij haar een tumor is gevonden. Een grote. Eerst had ze last van haar oren en dachten de dokters dat het gewoon een oorontsteking of zo was. Maar dan bleek dat het veel meer is dan dat. Begin december moet ze onder het mes voor een zeer risicovolle operatie. Misschien wel met blijvende gevolgen. En dan heel lang revalideren. Dat staat nu al vast.

Het doet inderdaad wel raar. Ze had haar leven opgebouwd en helpt kinderen met leerachterstand. En nu blijkt ze doodziek te zijn. Letterlijk. Those who least deserve it… denk ik dan zo.

Hoge mate van suckage in ’t leven…

Via Ine

Mja, mooie infographics, alleen met de boodschap ga ik niet honderd procent akkoord. Aan de motieven van Greenpeace hoeven we niet te twijfelen. Het is een feit dat we teveel voor onze energie betalen en dat het geld beland in de zakken van de maatschappijen die in Electrabel een meerderheidsaandeel bezitten. Dat nucleaire energie zo vervuilend en onveilig is, daar heb ik mijn twijfels bij.

De beelden van Tjernobil en een A-bomontploffing vond ik er wat over. Nucleaire centrales mogen dan wel op dezelfde principes zijn gebaseerd, hier zijn ze nog altijd een stuk veiliger dan de slecht onderhouden en beheerde turbines in Rusland. Daar mag ik toch van uit gaan. Het is hen natuurlijk om het oproepen van het doembeeld rond atoomenergie te doen. En dan pakken dergelijke dramatische beelden goed uit.

Over de vervuiling heb ik in EOS een tijd geleden een artikel gelezen. Het afval is inderdaad een probleem. Maar mits verantwoordde omgang kan een groot deel worden omgewerkt en moet slechts een minimaal deel permanent in bunkers worden bewaard. De kans dat we uiteindelijk aan kanker door kerncentrales zullen sterven, een stuk kleiner dan dat pakweg passief roken ons de das zal omdoen. (Go Peter trouwens!)

Waar men wel een punt heeft is dat Electrabel schijnheilig de ‘groene stroom’ voor zijn kar spant: besparingtips zijn vooral handig als je geen dure factuur wil betalen. Uiteindelijk produceert Electrabel heel wat energie die ’s nachts – eerder nutteloos – in straatverlichting en zo wordt gepompt. Of ze verkoopt de energie aan fabrikanten zoasl Nuon die de consument nog duurder ervoor laten betalen. Mij lijkt dat nog eerder dé boodschap te zijn dan dat de herkomst van onze energie in twijfel wordt getrokken.

Volgens deze test ben ik 55% unionist. Voor wat het waard is natuurlijk want de waarheid ligt natuurlijk in het midden. Het is niet omdat ik het, bijvoorbeeld, niet bepaald heb voor ons koningshuis, dat ik gelijk ook vind dat we het land maar op het schavot moeten gooien. Zo werkt het natuurlijk niet. En een aantal stellingen in de test zijn typische vooroordelen. Een vooroordeel beamen zegt natuurlijk niet dat je per se unionist dan wel separatist bent. Afin, ’t is eens leuk om de test af te leggen. O ja, de eerste poging leverde me trouwens een neato 50/50 score op. Zonder op alle vragen ‘neutraal’ te hebben geantwoord.

O ja, ben ik nu écht unionist? Noem mij behoudsgezind maar ik voel nu ook niet bepaald de drang of de wens om af te splitsen. Mijn pragmatische kant vindt immers dat er belangrijkere dingen zouden moeten worden aangepakt (sociale zekerheid, belastingen!) dan dat er nog langer wordt gefilibusterd over een aantal communautaire kwesties.

Ik had trouwens geen zin om een screenshot te maken en hier te verwerken. Hadden ze maar geen ranzig flashobject moeten maken…

Wat ik vandaag geleerd heb? Dat er dus wérkelijk zoiets bestaat als een church control center en een church control device. Geen SciFi! Het bestaat gewoon écht!

O ja, ik maak graag nog eens reclame voor het erf-goed.be project van de mensen van archeonet. Zij wisten vandaag ook de VGI innovatieprijs in de wacht te slepen! Goed gedaan!

O ja, de avond sloten we af in een Joods restaurant met typisch Joodse keuken. Ik vond het wel wat hebben. Eerst een assortiment hapjes met van hun typische brood. Daarna lamsvlees en gevogelte met fijne groentjes en tot slot een stuk sorbet. Heel smakelijk allemaal. Het restaurant was in de appelmansstraat maar vraag mij niet naar de naam. Het was iets met malo, maar de rest ben ik vergeten… Wel de moeite waard voor wie houdt van de andere keuken.

Hm. Het ei op mijn kin blijkt een flinke blauwe plek te zijn. Bovendien blijk ik op mijn voorhoofd ook een pijnlijke plek te hebben. Alsof ik ergens serieus ben tegenaan gelopen. Ik kan mij nochtans met geen mogelijkheid herinneren dat ik mijn hoofd ergens tegenaan heb gestoten. En neen, de laatste weken ben ik zeker niet mijn boekje te buiten gegaan dat ik ’s morgens wakker word zonder te weten wat ik de avond daarvoor heb uitgespookt.

Bizar.

Tiens. Vanmorgen merkte ik dat ik rondloop met een ei op mijn kin. U weet wel, zo’n harde, pijnlijke bol waar het vlees onder de huid hoogstwaarschijnlijk aan het ontsteken en aan het tegen trekken is. Niet fijn.

Op dit moment heb ik de indruk dat het ei in omvang sinds vanmorgen niet meer gegroeid is, maar ook niet afgenomen. ’t Is geen puist of zweertje dat je duidelijk aan het oppervlak ziet. Daarvoor zit het te diep. Het enige wat het ei van zijn aanwezigheid verraadt is een lichtroze plek en zo’n doffe kloppende pijn als ik er tegen duw. Veel valt er wel niet aan te doen vermoed ik.

Afwachten wat het morgen wordt en hopen dat het niet verder groeit…

Ach, kolonisten van Catan. Mijn speldoos ligt hier wat werkloos, maar gisteren heb ik wel een beestig spelletje met de collega-vrienden gespeeld. Eigenlijk werd het meteen een volledige gezelschapspelletjesavond. Na de arbeid ging het richting stamkroeg ‘Afspanning ’t Waagstuk’ op de Stadswaag. Na de obligate spaghetti speelden we kort een spelletje Machiavelli in afwachting tot we voltallig waren. Machiavelli is zo niet echt mijn ding. Je probeert immers drie, vier stappen vooruit te denken maar tegen de tijd dat het jouw beurt is, is de situatie zo veranderd dat je al je wilde plannen op mag bergen. Mja, toch knap tweede geëindigd.

Tegen achten konden we dan met zes man Kolonisten spelen met uitbreiding. We hadden de grootste tafel in de gelagzaal bezet en nog konden al onze glazen, het spelbord en alle attributen maar nét erop. Mja. Omdat we een paar newbies hadden dan maar de spelregels ‘vlug’ even uitgelegd en dan erin gevlogen. Ik had een beetje pech met mijn uitgangspositie: veel wol, maar geen erts en nauwelijks hout. Met wat slim aanpakken en handel drijven kon ik gelukkig wel mijn rijkje wat uitbreiden. Het laatste uur was het plezantste omdat het dan keihard ging. De grondstoffen waren zo verdeeld dat je tot handel – of oorlog – met je medespelers werd gedwongen wilde je iets doen. Afijn, we hielden het vol tot dik halftwaalf. Ik had vanmorgen immers nog afspraak op de dienst Financiën voor het werk. En dan wil een mens wel wakker op het appel verschijnen…

Vandaag vond ik het afschrift van mijn geboorteakte in de bus terug. Die had personeelsmanagement nog nodig. Ik ben geboren in Gent dus dat betekende dat ik de dienst bevolking daar moest lastigvallen. Gelukkig hebben ze een e-loket waarlangs ik dat kon doen. Dat deed ik een kleine twee weken geleden.

Het afschrift is letterlijk een kopietje uit het geboorteregister. Het heeft wel iets om je eigen geboorteakte terug te zien. In die paar regels staat immers precies hoe officieel wordt erkend dat je bestaat, wie daarvoor zorgde en wanneer dat precies gebeurde. Nog een leuke is dat er ook exact in staat op welk uur, welke minuut je op welk adres werd geboren. En dan ook nog de leeftijd van je ouders, de getuigen – in mijn geval mijn grootouders – en hun beroep. Het is echt een momentopname. Zo werd ik 11 augustus om 14u35 geboren en gaf mijn vader samen met mijn opa en oma exact twee dagen later aan bij de burgerlijke stand van Gent.

Natuurlijk in de officiële aktentaal want mijn geboorteakte lijkt qua structuur exact op de historische akten waar ik tijdens mijn studies mee te maken kreeg. Het heeft best wel iets: in bevlogen bewoordingen wordt vastgesteld dat ik inderdaad besta en erkend wordt. En da’s maar goed ook.