Boeken, Films en Muziek

Binnenkort vertrekken we op jaarlijkse vakantie. We doen het deze keer in twee etappes. Eerst gaat het richting Zwitserland. Na een kleine week steken we dan verder door naar Toscane. Ook dit jaar dus een verblijf op de agriturismo in Poggibonsi.

Natuurlijk betekent dat ook: op zoek naar geschikte vakantielectuur.  Momenteel staat dit op het lijstje:

American Gods – Neil Gaiman

Volgens mijn kindle heb ik reeds 26% verslonden. Ik ga nog geen oordeel vellen, tot ik dit boek uit heb.

Hij stond al lang op mijn lijstje: Neil Gaiman. Auteur van Good Omens, American Gods, Coraline en nog zoveel meer. En dus zoefde ik in de laatste weken door Stardust.

Het verhaal begint in het Engelse dorpje Wall waar de tijd is blijven stilstaan en de mensen nogal ouderwets, quasi-Amish leven.  De naam van het dorpje is niet toevallig want het ligt vlak naast een Muur.  Aan de andere kant van de Muur ligt Faerie. Maar daar komen de mensen van Wall nooit. Tenzij eens in de negen jaar. Dan zakken de mensen van Faerie af naar de weiden vlak naast de Muur om er hun tenten op te slaan en er een jaarmarkt te houden. Door een gat in de Muur komen druppelen de inwoners van Wall dan de markt binnen om goederen, specerijen en Wonderlijke Dingen uit Faerie te kopen. Hoofdrol is voor de jonge Tristran Thorn. Op een avond ziet hij samen met Victoria Forrester een ster vallen in Faerie. Hij belooft met Victoria te zullen trouwen als hij er in slaagt om de ster uit Faerie terug naar Wall te brengen. En zo begint het avontuurlijke sprookje.

Het was al even geleden dat ik mij nog eens aan Dan Brown had gewaagd. Maar toen ik de trailer zag van de gelijknamige film, bedacht ik me dat ik dit boek nog niet had gelezen.

De premise: Robert Langdon bevindt zich in een staat van amnesie in Firenze.  Als lezer word je dus in medias res gegooid. De eerste hoofdstukken zijn verwarrend. Het gaat van de ene in de andere achtervolgingsscène. Maar snel wordt duidelijk dat Langdon betrokken is in een zaak waarvan een biologisch wapen de inzet is. Rode draad waar Brown het verhaal aan ophangt: Inferno van Dante Alighieri.

Jawel. Ik heb in het voorjaar de eerste drie delen van THHGTTG van Douglas Adams doorworsteld. Een aantal jaren geleden heb ik de film gezien maar ik waagde me nu pas voor het eerst aan de boekenreeks. The Guide is niet echt een roman die Adams op een blauwe maandag schreef. Het is eerder een verhaal dat doorheen de decennia is gegroeid.  Ze starte als een radioshow, en groeide dan uit tot de boeken, theater, films, TV series en een spelletjes. Je kan het nog het beste omschrijven als een sci-fi epos. Absurde humor staat centraal en het geheel is bijzonder quotable. Als fan van de betere Britse humor, is dit dus gefundenes fressen.

Zou Leonardo DiCaprio ooit verwacht hebben een Oscar te winnen met een film waarin hij zo weinig dialoog had? Je zou denken van niet. Nochtans draagt hij The Revenant met een ijzig sterke perfomance.

Alejandro González Iñárritu – die vorig jaar eerste whammy scoorde met Birdman – slaagt er in het onwaarschijnlijk waargebeurde verhaal van Hugh Glass op de pelicule te zetten. Slagen want volgens Wikipedia is The Revenant een film die bijna 15 jaar in de maak geweest.  De eisen die Iñárritu dan ook stelde aan de crew, de acteurs, het materiaal,… schijnen bijzonder hoog te zijn geweest. Maar het resultaat mag er meer dan zijn.

… mijn Kindle Paperwhite gevuld met deze titels:

Andy Weir – The Martian

Omdat Hollywood in het najaar de film gebaseerd op het boek uitbrengt. Met Matt “I’ve got to science the shit out of this” Damon.  Kan niet missen.  En natuurlijk ook omdat ik de titel al eerder enkele keren heb zien passeren, zelfs ooit eens de eerste paragrafen had gelezen, maar me er nooit echt in heb verdiept.

Op Goodreads.

Iedereen heeft onderhand wel zo’n beetje Game of Thrones gelezen. Prachtige reeks. G.R.R. Martin heeft daar topwerk afgeleverd. En natuurlijk blijven we dan zo’n beetje op onze honger zitten terwijl The Winds of Winter en A Dream of Spring op zich laten wachten.

Niet getreurd. Martin haalt natuurlijk de mosterd ergens vandaan: de laatste 3.000 jaar geschiedschrijving zitten boordevol intriges, vetes, oorlogen, slechteriken, spionnen, mooie dames en stoere helden.  Het verhaal van Julius Caesar moet dus zo’n beetje gefundenes fressen zijn, dacht Conn Iggulden. En dus produceerde hij sinds 2003 de vijfdelige serie Emperor waar Caesar de centrale figuur is.

Gisteren gingen we naar Birdman (or the Unexpected Virtue of Ignorance) in de Studio Skoop. Deze prent van Alejandro González Iñárritu sleepte onlangs nog de Oscar voor beste film in de wacht. Is ze ook echt zo goed?

De film opent met een single shot 10-minuten durende take doorheen de coulissen van Broadways’ St James Theatre. De kijker wordt meegevoerd in een meesterlijk in beeld gebracht ballet van personages, locaties en emoties op het ingehouden percussiewerk van Antonio Sanchez. Daarmee is de toon gezet voor een film met de lichtvoetige gravitas van een boksmatch in de brousse.

Dit is het eerste werk dat ik gekocht en volledig gelezen heb op een e-reader. De promo van Amazon stak er voor iets tussen. En ik was ook wel benieuwd naar what the fuzz is all about zonder daarvoor de film te gezien te hebben.

Dit is een verhaal over jonge kankerpatientjes. Nu gaat het niet zozeer over hun ziek zijn, maar wel over het tienerleven met alle hoogte- en laagtepunten die er bij komen. Waar Green in slaagde is om  hoe elk van de personages met ziek zijn omgaat, te vervatten in frisse humor zonder te vervallen in sarcasme of cynisme.

Er was vakantie, iets meer dan twee weken tijd, en een reis naar Italië. Als er ooit gelegenheid zou zijn om een boekenachterstand enigszins goed te maken, dan was dat dan. Ik hou niet echt een lijstje bij van wat ik allemaal nog zou willen lezen, dus heb ik volgende de titels meer op goed geluk dan wat anders gekozen.

Oorlog en Terpentijn

Ik heb lang getwijfeld of ik dit boek wel wilde lezen. De recensies in de pers en de commentaren hadden er wel eens voor kunnen zorgen dat dit lelijk zou tegenvallen. Maar niks is minder waar. Ik heb dit boek op goed drie dagen tijd uitgelezen.