Netsensei

Much Ado About Nothing

Boeken, Films en Muziek

Ik las Philip Dick’s Do Androids Dream of Electric Sheep

Do Androids Dream of Electric Sheep
Do Androids Dream of Electric Sheep

Vorig jaar bracht Denis Villeneuve met Blade Runner 2049 een magistrale ode aan de originele Blade Runner. Die laatste film waar androids de hoofdrol in spelen, is er eentje die hoog in mijn lijstje ‘absolute topfilms’ staat. Wat Ridley Scott in 1982 deed met de technologie van toen, was ronduit een huzarenstukje.

Het jaarlijkse boekenlijstje

2017 komt ten einde. Tijd voor een boekenlijstje. Wat heb ik dit jaar allemaal gelezen? Wat vond ik goed en wat vond ik minder goed?

  • Einstein: His Life and Universe – Walter Isaacson. Een intrigerend boek over het leven van Einstein. Isaacson deed eerder de biografie van Steve Jobs, dus ik was nieuwsgierig. Ik ga eerlijk zijn, 700+ bladzijden over Einstein, da’s heel wat. Vooral wanneer Isaacson in het begin de befaamde theorieën probeert te vatten is het stevig doorbijten. Ik ben uiteindelijk ergens rond bladzijde 500 gestrand.
  • **A Little Life – Hanya Yanagihara. **Ik vind dit boek de kritieken meer dan waard. Ik ben de Engelse versie begonnen. Ik vond de wijze waarop Yanagihara met de taal speelt verfrissend. Alleen, ben ik ook hier halverwege het boek gestrand.
  • The Subtle Art of Not Giving a F*ck – Mark Manson. Een boek naar het gelijknamige artikel. Zeker een aanrader omdat het aantal waarheden over het leven gevat weet neer te zetten. Verwacht je nu ook niet aan totaal nieuwe inzichten.
  • All the light we cannot see – Anthony Doerr. Ik was er begin dit jaar lovend over. En dat ben ik nog steeds.
  • **World War Z – Max Brooks. **Ideale vakantielectuur. Zombies die wereld overnemen. Dit is geschreven als een collectie van ooggetuigenverslagen. Gaandeweg lees je hoe de wereld meer en meer vervalt en de mensheid zich aanpast. Leuk om te lezen, maar verwacht geen hoogstaande lectuur.
  • Dark Tower I: The Gunslinger – Stephen King. De eerste keer dat ik iets las van Stephen King. Ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast ben. Ik wist dat Kings werk een essentieel stuk Americana was. Ik had niet verwacht dat ik de Dark Tower een pageturner zou vinden.

Zes boeken. Niet slecht. Ik heb mijn tanden wat stuk gebroken op de twee turven van 700 bladzijden. Ik had die wat eerder aan de kant moeten leggen, denk ik. Anderzijds, ik las ook niet consistent dagelijks. Soms gingen er weken voorbij dat mijn Kindle ongeopend op mijn nachtkastje bleef liggen.

Ik bekeek Christopher Nolan’s Dunkirk

Al een tijdje hou ik deze prent in het oog. Dunkirk of een kroniek van het Mirakel van Duinkerken.

Eerst de trailer…

Ik denk dat dit een van de betere trailers is die ik sinds lang heb gezien. En er valt best wel wat uit te pikken.

De opbouw van de spanning is zorgvuldig georchestreerd. En dat is geen toeval. Veel heeft te maken met regisseur Christopher Nolan. Die heeft een voorkeur om met het element ‘tijd’ te spelen. De onwrikbare chronometer die in de achtergrond de tijd weg tikt staat daar symbool voor. Duinkerken was voor de British Expeditionary Force letterlijk een race tegen de tijd. Volledig ingesloten door de Wehrmacht was hun laatste uitweg de zee. Enkel een oversteek kon de 338.000 soldaten nog redden. Ook in zijn andere films komt tijd terug. Inception en Interstellar, bijvoorbeeld, waarin hij de tijd volledig deconstrueert en de verhaallijn uit elkaar laat vallen. Ook hier zien we dat weer terug komen in verschillende sequenties vanuit het perspectief van verschillende personages.

Passengers, Rearranged

Aan het begin van dit jaar ging ik naar Passengers kijken in de bioscoop. Ik was niet zo enthousiast over deze film. Het zag er allemaal wel gelekt uit, maar het plot was fundamenteel los zand. De mogelijke richtingen waarin de verhaallijn zich kon ontwikkelen, waren bijzonder beperkt. Nog voor goed en wel gestart, had je al een goed idee in welke richting de film zich zou slepen. Een gemiste kans, want met de premise kon veel meer worden gedaan.

All the light we cannot see

Ik zet 2017 literair in met All the Light We Cannot See van Anthony Doerr. Deze roman won in 2015 nog een Pulitzer dus dat scherpt de verwachtingen enigszins aan. Dit project is het resultaat van een jarenlange weg die Doerr heeft afgelegd. En dat valt goed op.

All the light we cannot see
All the light we cannot see

Het hele verhaal draait rond twee personages. Marie-Laure Leblanc is een jonge blinde Parisienne. Haar vader, Daniel, is de slotenmaker van het Museum voor Natuurgeschiedenis. Werner Pfennig is een wees die samen met zijn zus, Jutta, opgroeit in Zollverein, een mijnstad vlakbij Essen. De Tweede Wereldoorlog dient zich net aan. Beide kinderen groeien op in een wereld die gaandeweg uit elkaar valt. Marie-Laure duikt met haar vader onder in Saint-Malo nadat die laatste van zijn overste de taak krijgt om een zeer waardevolle diamant te verbergen voor de bezetter. Werner wordt ingelijfd en geïndoctrineerd in de Duitse oorlogsmachine en beland eveneens in Saint-Malo. Daarnaast zijn er nog een stuk of wat secundaire verhaallijnen. De rode draad doorheen het verhaal is de radio die in de jaren ’40 stormenderhand de wereld had veroverd.

Passengers

Net terug thuis van de cinema. Ik heb er Passengers gezien. Deze film is een mix tussen sci-fi, avontuur en romantiek met Chris Pratt & Jennifer Lawrence in de hoofdrollen. Goeie film? Bekijk eerst even de trailer!

Opgelet, spoilers!!

Er is een luxueus ruimteschip met aan boord zo’n 5.000 passagiers op weg naar een tweede aarde. Omdat zo’n reis nogal lang duurt, zijn alle aanwezigen in een kunstmatig slaap gebracht. Na enkele decennia loopt het mis. De systemen krijgt kuren na een aanvaring met een zwerm meteoren. Passagier Jim (Chris Pratt) wordt per ongeluk gewekt wanneer zijn “hibernation pod” het begeeft. Hij komt al snel tot de conclusie dat het schip niet kan terug keren naar de aarde en dat hij, alleen in een leeg ruimteschip, zal sterven van ouderdom nog voor het schip haar eindbestemming heeft bereikt. Na een tijd begint de eenzaamheid te knagen. In de wetenschap dat ze ook zal sterven op het schip, maakt hij, tegen beter weten in, Aurora (Jennifer Lawrence) wakker.

Deze boeken las ik in 2016

Ik heb vorig jaar een fijne selectie fictie en non-fictie gelezen. Als ik er zo op terug blik, dan blijkt dat geen lange lijst van must reads te zijn. Ik lees dan ook geen uren doorheen een zondagmiddag of een donderdagavond. Ik lees onderweg, op de trein, of ’s avonds in bed op mijn trouwe Kindle. Ik schaf boeken aan uit de Amazon store aan waardoor ik overwegend engelstalige literatuur lees. Een bewuste keuze want ik lees graag in het Engels. Meestal kies ik dan wat er op dat moment mij interesseert. De gustibus et coloribus. Af en toe lees ik wel eens een Nederlandstalig werk, maar dan is dat via een met wat kunst- en vliegwerk manueel opgeladen ePub bestand.

Here

Alicia Keys heeft een nieuw album uitgebracht: Title: Here. Sinds vorig weekend staat deze plaat op repeat in mijn Spotify. Dit is wat criticus Robert Christgau er over te vertellen heeft:

One reason this is her best album since she was a kid is that it extends her nice upbringing into a sphere that’s simultaneously raw and political. But a bigger reason is that Swizz Beats defines the funk her adventures in gospel grit demand, evoking Memphis thump while remaining so hip-hop that the samples stay in Nas-Wu-Tribe territory. Lyrically, it sometimes stumbles—cosmetics mess with a girl’s identity, we get it. But the beats lend bite and gravity to homilies about mother earth and mother love that bear all the repeating they can stand.

Trolls

We hadden het goed geregeld. Een paar weken geleden zou Louise als onderdeel van haar verjaardag / sleepover met vriendinnetjes naar Trolls gaan kijken. Helaas ging dat feest niet door wegens ter elfder uur ziek geworden. Ze had dus van ons nog wat te goed, en dus trokken we onder ons drietjes gisterenmorgen naar de cinema.

Andermaal mooi werk van Dreamworks. Als je dezer dagen een animatiefilm wil zien, dan zou ik je deze alvast aanraden.

Sapiens: a brief history of humankind

Soms leg ik een boek weg voor ik het uit heb. Ik geef dat graag toe. Als je iets echt niet goed vindt, dan stop je immers maar best met lezen. In dit geval stopte ik niet alleen omdat ik Yuval Harari’s Sapiens een slecht boek vind, maar ook omdat ik mij ronduit ergerde aan ’s mans uitlatingen en bedenkingen.

Harari probeert in een 400 bladzijden de essentie van de menselijke geschiedenis te vatten. Hij is niet de eerste, noch de laatste om dit te proberen. Alleen krijgt hij geweldig lof voor zijn werk. De historicus in mij was meer dan geïntrigreerd.

« Vorige blogposts Pagina 2 van 15 pagina'sVolgende blogposts »